The Montreal Protests / Διαμαρτυρίες στο Μόντρεαλ

The Montreal Protests, 4 Months In

Thousands of demonstrators march against a 75-percent tuition hike at universities in Canada's mostly French-speaking Quebec province, in downtown Montreal, Quebec, on May 22, 2012. Tens of thousands marched in a rally marking 100 days of student protests. (Reuters/Olivier Jean

 Beginning in February, students throughout Quebec began protesting against a proposed 75 percent hike in the cost of their tuition. Demonstrators staged strikes, sit-ins, and marches, in some cases drawing hundreds of thousands of participants and incurring hundreds of arrests. Quebec's government responded by passing a controversial emergency law, Bill 78, that places strict limits on free assembly, including a provision that requires demonstrators to submit protest plans and receive police approval. Reacting to the new law, hundreds of thousands more took to the streets to join the broadening protest. Now, four months later, nightly demonstrations continue across Montreal. These marches are called "casseroles," as participants use pots and pans to create noise and call for attention.

Αρχίζοντας το Φεβρουάριο, οι μαθητές σε ολόκληρη τη Κεμπέκ, άρχισαν να διαμαρτύρονται εναντίον μιας προτεινόμενης αύξησης 75% του κόστους των διδάκτρων τους. Οι διαδηλωτές οργάνωσαν απεργίες, καταλήψεις, πορείες και έγιναν εκατοντάδες συλλήψεις. Η Κυβέρνηση του Κεμπέκ απάντησε περνώντας από έναν αμφιλεγόμενο νόμο έκτακτης ανάγκης, ο Bill 78, που θέτει αυστηρά όρια στην ελεύθερη συνέλευση, που περιλαμβάνει διάταξη που απαιτεί, οι διαδηλωτές να υποβάλουν τα σχέδια διαμαρτυρίας και να λάβουν την έγκριση της αστυνομίας. Αντιδρώντας στο νέο νόμο, εκατοντάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους για να συμμετάσχουν στην διεύρυνση της διαμαρτυρίας. Τώρα, τέσσερις μήνες μετά, οι νυχτερινές διαδηλώσεις συνεχίζονται σε ολόκληρο το Μόντρεαλ. Αυτές οι πορείες ονομάζονται "κατσαρόλες", καθώς οι συμμετέχοντες, χρησιμοποιούν κατσαρόλες και τηγάνια για να δημιουργήσουν θόρυβο και να γίνει αισθητή η διαμαρτυρία τους.

Κείμενα και φωτογραφίες από το The Atlantic

Thousands of students gather to protest against tuition hikes in downtown Montreal, on March 22, 2012.

(Reuters/Olivier Jean)

Riot police stand guard during a student demonstrations outside Le Victorin Hotel where the annual Liberal Convention is being held on May 4, 2012 in Victoriaville, Quebec, Canada. These protests came on the 12th week of a strike by some 170,000 students. (Rogerio Barbosa/AFP/GettyImages).

Tens of thousands of students protest on March 22, 2012, bringing downtown Montreal to a standstill. "Yell louder so that nobody ignores us," shouted demonstrators who converged on the metropolis from across the province, packing a two-kilometer stretch of the city's streets. Since mid-February nearly 300,000 students have boycotted classes, blocked bridges and held smaller protests around the province against the government's plan to raise tuition over the next five years. (Rogerio Barbosa/AFP/Getty Images)

Demonstrators march in a protest against the Quebec Liberal Government on June 2, 2012, in Montreal. Thousands of people took to the streets of Montreal Saturday braving driving rain to protest planned tuition hikes and an emergency law after talks between students and the Quebec government broke down. (Rogerio Barbosa/AFP/Getty Images)

Wheelchair-bound citizens join students protesting tuition fee increases in Montreal, on June 1, 2012. Talks between students and the Quebec government aimed at ending months of protests over a proposed tuition hike collapsed, with nightly street demonstrations showing no sign of abating. (Rogerio Barbosa/AFP/Getty Images

Demonstrators march as they protest student tuition hikes on May 23, 2012. Nearly 700 people were arrested overnight in rowdy demonstrations in Montreal, with rocks being hurled at police, a spokesman said. Police in Montreal had said the unsanctioned protest would be tolerated if there was no trouble but after some unruly behavior around midnight they moved in and arrested 518 demonstrators. Another 170 people were detained in Quebec. (Andre Tremblay/AFP/Getty Images)

A protester is arrested during a demonstration in Victoriaville, on May 4, 2012. (Reuters/Christinne Muschi)

Άλλες φωτογραφίες στο / More photos The Atlantik

Επιτάφιος

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω,
άνοιξη, γιε, που αγάπαγες κι ανέβαινες απάνω...

Δε νομίζω πως υπάρχει πιο συγκλονιστικός σπαραγμός μάνας που κρατάει στην αγκαλιά της το σκοτωμένο παιδί της, από το ποίημα αυτό του Γιάννη Ρίτσου. Μόνο με τον εκκλησιαστικό επιτάφιο θρήνο "Ω γλυκύ μου Έαρ" μπορεί να συγκριθεί.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα τον "Επιτάφιο", ας αναφερθούμε στα γεγονότα που συντάραξαν το πανελλήνιο εκείνη την εποχή. Από τις επιτυχημένες  διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872 και από τις αιματοβαμένες εξεγέρσεις των εργατών στο Σικάγο ,στις αρχές Μάη του 1886, φθάσαμε στα αιματηρά γεγονότα της Θεσσαλονίκης το Μάη του 1936.

Στις 9 Μαΐου 1936, λοιπόν, κορυφώνεται η μεγάλη καπνεργατική απεργία και 30.000 απεργοί πλαισιωμένοι από πλήθος λαού κατακλύζουν τους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης.Οι διασταυρώσεις των οδών Βενιζέλου και Εγνατία, Συγγρού και Πτολεμαίων κτλ. θα μεταβληθούν σε "κρανίου τόπους" καθώς ο διαβόητος διοικητής της αστυνομίας Ντάκος (που θα μείνει κι αυτός ατιμώρητος, όπως και τόσοι άλλοι απίστευτοι θύτες της πολιτικής μας ιστορίας) θα δώσει στους οπλισμένους αστυνομικούς που βρίσκονταν στις ταράτσες την εντολή "πυρ"!, (ό έστι μεθερμηνευόμενον "βαράτε στο ψαχνό"!).

Ο θλιβερός απολογισμός: 9 νεκροί, 32 βαριά τραυματισμένοι και 250 ελαφρότερα. Αυτή ήταν η πιο απάνθρωπη και αιματηρή καταστολή εργατικής και λαϊκής κινητοποίησης στην πόλη: "Ο Μάης του ’36". Τον σηματοδοτεί-συμβολίζει η εικόνα της μάνας που θρηνεί αλλά και οι φωτογραφίες με τη λαοθάλασσα, που συνόδευσε τα θύματα στην τελευταία κατοικία τους.

Η εφημερίδα  "Μακεδονία" της 12ης Μάη 1936 εκτός από το χρήσιμο φωτογραφικό πρωτοσέλιδο παρέχει και μία ενδιαφέρουσα "εικόνα" της πόλης την "επόμενη μέρα":

"Κυριακή 10 Μαΐου 1936: Η Θεσσαλονίκη βγαίνει σιγά σιγά από τη θαμπή και μελαγχολική αυγή σαν να φοβάται να ξυπνήσει, ν’ ανοίξει τα μάτια της στο φρικτό θέαμα που την περιμένει: Δρόμοι σπαρμένοι με πτώματα αδικοσκοτωμένων ανθρώπων, λιθόστρωτα πεζοδρομίων βαμμένα και τοίχοι πιτσιλισμένοι από το αίμα δολοφονημένων αθώων, ρολά καταστημάτων και παντζούρια μεγάρων διάτρητα από σφαίρες. Μαυροντυμένες συνοικίες και συνοικισμοί. Η μάζα και η προσφυγιά βυθισμένη στο πένθος, στο θρήνο, στην απόγνωση. Χθες η Θεσσαλονίκη ήταν ένα πεδίο μάχης, σήμερα είναι πόλις πένθους. (…) 

Όλοι οι δρόμοι που οδηγούν στην Ευαγγελίστρια μαυρίζουν από ένα πυκνό μαυροντυμένο πλήθος, μία πυκνή λαοθάλασσα με υψωμένα χέρια, απειλητική, θυμωμένη, κάτω από ένα πυκνό δάσος από λάβαρα, μαύρες σημαίες και αμέτρητους σωρούς λουλουδιών (…)".

Και στο σημείο αυτό πρέπει να θυμηθούμε ότι στις 12.5.1936 δημοσιεύτηκαν στο “Ριζοσπάστη” τρία από τα τραγούδια του Επιτάφιου με τίτλο “Μοιρολόι”, αφιερωμένα στους "ηρωικούς εργάτες" της Θεσσαλονίκης. Στις 8 Ιουνίου κυκλοφόρησε σε 10.000 αντίτυπα ολόκληρο το έργο του Γ. Ρίτσου. Μέσα σε δύο μήνες το βιβλίο σχεδόν εξαντλήθηκε. Τα τελευταία αντίτυπά του … κάηκαν από τη Δικτατορία στις στήλες του Ολυμπίου Διός.

Την Πρωτομαγιά του 1909 γεννήθηκε Γιάννης Ρίτσος. Ημέρα, σύμβολο των μακρόχρονων αγώνων και των απροσμέτρητων θυσιών των ταπεινών και καταφρονεμένων. Και ο ίδιος  χαιρόταν που γεννήθηκε την ημέρα της παγκόσμιας εργατιάς και αξιώθηκε να πορευτεί μαζί της. Να υμνήσει τους αγώνες. Να θρηνήσει τους θυσιασμένους ήρωές της.

Μέρα Μαγιού έγραψε και το υπέρτατου, μοναδικού, αθάνατου κάλλους ποίημά του «Επιτάφιος». Εργο πανανθρώπινο, διαχρονικό και επίκαιρο, όσο έστω και ένας εργάτης, οποτεδήποτε και οπουδήποτε στην οικουμένη, θα θυσιάζεται από τους εκμεταλλευτές του. Εργο, κορυφαίος «διάδοχος» της αρχαίας τραγωδίας και της μακραίωνης δημοτικής μας ποίησης, θα συναρπάζει με την αλήθεια, το λυρισμό, τη μουσικότητά του, κάθε άνθρωπο. Κάθε εποχής.

Η συγκλονιστική φωτογραφία με τη μάνα (Κατίνα Τούση) να θρηνεί πάνω από το πτώμα του γιου της, το Μάιο του ’36 (πρωτοσέλιδη στην εφ. "Ριζοσπάστης" αλλά και στη "Μακεδονία" της 12ης Μάη 1936), θα εμπνεύσει τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο να γράψει τον Επιτάφιο.

Ο "Επιτάφιος" του Ρίτσου πέρασε "μέσα στις φλέβες" των παλαιότερων γενιών. Εγινε "κειμήλιο" δικό τους και κληρονομιά της σημερινής και των επερχόμενων γενεών, ώστε να τους "μεταγγίζει" με το μήνυμα και το κάλλος του την "Ανάγκη". Την Ανάγκη καταπολέμησης του κακού που επιβάλλει το νεοταξικό "παγκοσμιοποιημένο" κεφάλαιο για όλους τους επί Γης εργαζόμενους.

Αν θέλετε να διαβάσετε λεπτομέρειες για τα τραγικά γεγονότα της Θεσσαλονίκης, δείτε το φύλλο του Ριζοσπάστη με ημερομηνία 10/5/1936, δηλαδή, ακριβώς την επόμενη ημέρα.

Από την ψηφιακή ΕΘΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

"Που πέταξε τ' αγόρι μου" - "Χείλι μου μοσχομύριστο" -  "Μέρα μαγιού μου μίσεψες"  

"Βασίλεψες αστέρι μου" - "Ήσουν καλός" - "Στο παραθύρι στεκόσουν"

"Νά 'χα τ' αθάνατο νερό" - "Γλυκέ μου εσύ δε χάθηκες"

Ο "Επιτάφιος κατά Σταύρο Ξαρχάκο" με τη Μαρία Σουλτάτου

1.Που πέταξε τ' αγόρι μου

2.Χείλι μου μοσχομύριστο

3.Μέρα Μαγιού μου μίσεψες

4.Βασίλεψες αστέρι μου

5.Ήσουν καλός ήσουν γλυκός

6.Στο παραθύρι στέκοσουν

7.Να 'χα τ' αθάνατο νερό

8.Γλυκέ μου εσύ δεν χάθηκες