Veterans Against the War / Βετεράνοι Ενάντια στον Πόλεμο

Iraq Veterans Against the War display the peace sign before throwing their medals away in opposition to the war at Cermak Road and Michigan Avenue during an anti-war march. — Antonio Perez, Chicago Tribune, May 20, 2012

In conflictual demonstrations against the NATO summit in Chicago, USA, members the organization of Veterans Against the War, they thrown in front of the Conference Centre where they had been gathered the NATO military, who won that medals in Iraq and in Afghanistan.

(The material is derived from the American news channel Democracy Now).

1. Brock Mackintosh: My name is Brock Mackintosh. 

Employed in Ethnikofylaki. I served in Afghanistan since November 2008, until August 2009. Before than two months for the 1st time I visited the memorial at ground zero "Twins Towers" for the first time together with two Afghans, a monument of the tragedy. Today I would like to get rid of this medal in memory of 33,000 thousand people who died in Afghanistan and who would not build none a monument like for those volunteers of Peace in Afghanistan.

2. Emanuelli Vinci: My name is Vinci Emanuelli.

Served in U.S. Marine Corps. First of all, this is my move to the people's of Iraq and Afghanistan. Second, this move is for the true ancestors.
I'm talking about the Non Violent Coordinating-Student, I am talking about the Black Panthers, I speak for the Movement of Civil Liberties, I'm talking about unions, I'm talking about our brothers and sisters the socialists, for our brothers the communists and communist, our brothers and sisters anarchists and anarchist, our brothers and sisters environmentalists and ecologists, they are the true ancestors and our last and most important, our enemies, there are 7,000 miles away. They sit in Conference  Rooms, are Syndicates CEO's are bankers, financial advisors are. They do not live 7000 miles away from our homes. Our enemies are here and we see them every day.
Our enemies are not the policemen standing in the line of exclusion. They are millionaires and billionaires who control this Planet and it' s many tolerated! Let's get back their medals.

Otherlink: http://www.youtube.com/watch?v=uuL3wNtwAqM 
Iraq Veterans Against the War returning their service medals
More photos HERE

Στις διαδηλώσεις ενάντια στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Σικάγο των Η.Π.Α., μέλη της οργάνωσης Βετεράνοι Ενάντια στον Πόλεμο, πέταξαν μπροστά από το συνεδριακό κέντρο όπου είχαν μαζευτεί οι Νατοϊκοί, τα μετάλλια που κέρδισαν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

(Το υλικό προέρχεται από το αμερικάνικο ειδησεογραφικό κανάλι Democracy Now)

1. Μπροκ Μάκιντος: Ονομάζομαι Μπροκ Μάκιντος.

Υπηρετούσα στην Εθνικοφυλακή. Υπηρέτησα στο Αφγανιστάν από το Νοέμβριο του 2008, μέχρι τον Αύγουστο του 2009. Πριν από δύο μήνες επισκέφθηκα για 1η φορά το μνημείο στο σημείο μηδέν "Δίδυμοι Πύργοι", για πρώτη φορά μαζί με δύο Αφγανούς, το μνημείο μίας τραγωδίας. Θέλω να ξεφορτωθώ σήμερα αυτό το μετάλλιο εις μνήμην των 33.000 χιλιάδων πολιτών που πέθαναν στο Αφγανιστάν και για τους οποίους δεν θα χτιστεί κανένα μνημείο όπως και για τους εθελοντές για την Ειρήνη στο Αφγανιστάν.

2. Βινς Εμμανουέλι: Ονομάζομαι Βινς Εμμανουέλι.

Υπηρέτησα στο Αμερικανικό Σώμα Πεζοναυτών. Πρώτα από όλα αυτή η κίνησή μου είναι για τους Λαούς του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Δεύτερον, αυτή η κίνηση είναι για τους αληθινούς προγόνους μας.
Μιλάω για το Συντονιστικό Μη Βίαιων-Φοιτητών, μιλάω για τους Μαύρους Πάνθηρες, μιλάω για το Κίνημα των Πολιτικών Ελευθεριών, μιλάω για τα Συνδικάτα, μιλάω για τα αδέλφια μας και τις αδελφές μας τους σοσιαλιστές, για τα αδέλφια μας τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες, τα αδέλφια μας και τις αδελφές μας αναρχικούς και αναρχικές, τα αδέλφια μας και τις αδελφές μας οικολόγους και οικολόγες, αυτοί είναι οι πραγματικοί μας πρόγονοι και τελευταίο και πιο σημαντικό, οι εχθροί μας, δεν βρίσκονται 7.000 μίλια μακριά. Κάθονται σε αίθουσες συσκέψεων, είναι διευθύνοντες σύμβουλοι είναι τραπεζίτες, είναι χρηματοπιστωτικοί σύμβουλοι. Δεν ζουν 7.000 μίλια μακριά από τα σπίτια μας. Οι εχθροί μας βρίσκονται εδώ και τους βλέπουμε κάθε μέρα. Οι εχθροί μας δεν είναι οι αστυνομικοί που στέκονται στην γραμμή αποκλεισμού. Είναι οι εκατομμυριούχοι και οι δισεκατομμυριούχοι που ελέγχουν αυτόν τον πλανήτη και αρκετά τους ανεχθήκαμε!! Ας πάρουν πίσω τα μετάλλιά τους.

Εμείς, στη μνήμη όλων των θυμάτων του ιμπεριαλιστικού ΝΑΤΟ αφιερώνουμε το τραγούδι / We, in memory of all these victims of imperialist NATO interventions, we dedicate the song:  «All we are saying is give peace a chance». John Lennon

Two men what took down the swastika from Acropolis / Μ.Γλέζος-Λ.Σάντας

Manolis Glezos / Lakis Santas
German tanks had rolled into Greece in early April 1941. By the end of the month a huge swastika was hoisted over the Acropolis in Athens, towering over Greece's blue-and-white flag which was allowed to stay on a smaller pole nearby.

"Lakis" Santas, a 19-year-old law student at Athens University, and his 18-year-old friend, Manolis Glezos, determined to remove the Nazi flag which, as they put it, "offended all human ideals". They discovered, from a library book, that the north side of the Acropolis contained a natural cave leading from the base to the top which had been used as a secret passage in ancient times and seemed to offer a chance of evading detection.

On the night of May 30, armed with only a torch and a pocket knife and inspired by Leonidas's heroic stand at Thermopylae, they crept through the undergrowth and entered the cave.

Read more HERE

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΝΥΧΤΑ 30/5/1941. Το πρωί της 31ης η χιτλερική σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό, στην Ακρόπολη, δεν υπήρχε πια. «Δράστες» ήταν δυο Ελληνες πατριώτες ο Λάκης Σάντας και ο Μανόλης Γλέζος.
Η επιχείρηση ξεκίνησε στις εννιάμισι το βράδυ της 30ής Μάη. Αφού πέρασαν από τις φρουρές των Προπυλαίων, χρησιμοποιώντας ένα τοπογραφικό της Ακρόπολης από μια εγκυκλοπαίδεια, έφτασαν στον κοντό. Αφηγείται ο Σάντας: «Λύσαμε το συρματόσχοινο και τραβήξαμε για να την κατεβάσωμε. Μα την είχ...αν μπλέξει στην κάτω άκρη της με τρία συρματόσχοινα που στήριζαν τον κοντό. Κρεμιόμαστε και οι δυο για να την κατεβάσωμε, μα δεν κατέβαινε. Αρχίσαμε με τη σειρά να σκαρφαλώνουμε στο σιδερένιο κοντό για να τη φτάσωμε και να την κόψουμε. Μα ήταν αδύνατο να τη φτάσουμε. Κουρασμένοι σταθήκαμε για λίγο κι απογοητευτήκαμε, σκεφτόμαστε τι να κάνουμε. Να φύγουμε χωρίς τη σημαία - λάφυρο, δεν το σκεφτήκαμε ούτε στιγμή. Και μέσα στην ένταση της σκέψης μας, σκεφτήκαμε να σπάσουμε τα τρία συρματόσχοινα για να μπορέσουμε να τη σπάσουμε». Αρχισαν τότε «με χέρια και με δόντια» και σε λίγο το μισητό σύμβολο κατέβηκε. Εσκισαν τον αγκυλωτό σταυρό και την υπόλοιπη σημαία την έκαναν ρολό και την πέταξαν στη σπηλιά.
Το κομμάτιασμα της χιτλερικής σημαίας κατατάραξε τους χιτλερικούς κατακτητές και τους συνεργάτες τους.
Στις 31 Μάη 1941 η γερμανική Κομαντατούρ εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση:
«Κατά τη νύκτα της 30ής προς την 31η Μαΐου υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία παρ' αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου»
.
ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΔΕΙΤΕ 4 ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ "ΝΑΖΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ". Διάρκεια: 1 ώρα και 10'(περίπου) το καθένα. Είναι ξένη παραγωγή, στην αγγλική γλώσσα αλλά με ελληνικούς υπότιτλους.

Δείτε και τα άλλα τρία βίντεο

2. http://www.youtube.com/watch?v=9F8iiYg3zoo&feature=watch_response
3. http://www.youtube.com/watch?v=4vQ6v-_XwrM&feature=watch_response
4. http://www.youtube.com/watch?v=PGvx6l3h46g&feature=watch_response

Αφιέρωμα στον Χαρίλαο Φλωράκη / A tribute to Charilaos Florakis

“President, your generation is leaving.  Gone already. Measured are those who stay. Yet, after each spender, look equally forward and expressing your faith that socialism is the way that is coming!

Where do you draw the optimism for success of the race, after the fighters - many of the fighters - are, now, in the soil?".

«The pair go, foolish"! The seeds remain. And flaring. And grows up! And bearing! And cast new seeds on earth. And the cycle repeats. So he thought and the generation of 1912- 1913 to be the last heroic generation.

And what will become the only place left away.. But it is the 40 's generation, the new seed, and pushed further up to the flag of the race. So says every generation, identifying herself with the story.

And forgeting sowing. That comes deep from the past and goes too far in the future.

You see, foolish, these youth around you that you think they are compromised and go astray? Swings to be careful. As soon as a spark, these youth will be fire, will be volcano.  And it will prove better than the generation of fathers and grandparents. And it will raise the flag of the race to the sun.

It is the seed, I tell you......»

 (Chris Theocharatos "Charilaos Florakis - The People 's Leader, "Volume B')

"Πρόεδρε, μια - μια και ένας - ένας, η γενιά σου φεύγει. Εφυγε ήδη. Μετρημένοι είστε όσοι μένετε. Κι όμως, μετά από κάθε ξόδι, κοιτάς ίσα μπροστά και εκφράζεις την πίστη σου ότι ο σοσιαλισμός βρίσκεται στο δρόμο, ότι έρχεται! Από πού αντλείς την αισιοδοξία σου για την επιτυχία του αγώνα, αφού οι αγωνιστές - οι πολλοί αγωνιστές - βρίσκονται, πια, στο χώμα;"

«Οι ζευγάδες φεύγουν, μωρέ! Η σπορά μένει. Και φουντώνει. Και μεγαλώνει. Και καρπίζει. Και ρίχνει νέους σπόρους στη γη. Και οι κύκλοι επαναλαμβάνονται. Έτσι νόμιζε και η γενιά του 1912-1913 ότι είναι η τελευταία ηρωική γενιά. Και τι θα γίνει ο τόπος μόλις φύγει. Μα ήρθε η γενιά του '40, η νέα σπορά, και ανέβασε πιο ψηλά τη σημαία του αγώνα.  Έτσι  λέει, κάθε γενιά, ταυτίζοντας τον εαυτό της με την ιστορία. Και λησμονά τη σπορά. Που έρχεται πολύ βαθιά από το παρελθόν και πηγαίνει πολύ βαθιά στο μέλλον. Βλέπεις, μωρέ, αυτά τα νιάτα γύρω σου, που νομίζεις πως είναι ξεστρατισμένα και συμβιβασμένα; Κούνια που σε κούναγε. Μόλις υπάρξει μια σπίθα, αυτά τα νιάτα θα γίνουν πυρκαγιά, θα γίνουν ηφαίστειο. Και θα αποδειχθούν καλύτερα από τη γενιά των πατεράδων τους και των παππούδων τους. Και θα σηκώσουν τη σημαία του αγώνα μέχρι τον ήλιο. Είναι η σπορά, σου λέω...».

(Από το βιβλίο του Χρήστου Θεοχαράτου, «ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ - Ο Λαϊκός Ηγέτης», τόμος Β΄)

ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ (20/7/1914-22/5/2005)

Συμπληρώνονται σήμερα, εφτά χρόνια από το θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη. Σταχυολογούμε μερικά κείμενα και σχόλια από το φύλλο της εφημερίδας  

"Ριζοσπάστης", στις 24 Μάη 2005.

[Οι άλλοι χρειάζονταν σελίδες. Αυτός τα ίδια πράγματα μπορούσε να τα συμπυκνώσει σε μιαν αράδα. Μια κουβέντα του μέτραγε όσο χίλιες.

Η σοφία του Χαρίλαου δεν ήταν μόνον ότι ήξερε τι έλεγε και πώς το έλεγε. Ο Χαρίλαος ήταν σοφός, γιατί ήξερε να ακούει. Κέρδιζε με την απλότητα τού ανθρώπου, που ποτέ δεν καμώθηκε ότι τα ξέρει όλα, αποδείχνοντας, έτσι, ότι ήξερε τα περισσότερα από όλους τους άλλους

Το «μάλωμα» του Χαρίλαου είχε κάτι από την τρυφεράδα της μάνας. Ο Χαρίλαος ήξερε να σε «μαλώνει». Γιατί το δικό του το «μάλωμα» ερχόταν από έναν άνθρωπο, που ποτέ δεν τσιγκουνευόταν το «μπράβο». Αν άξιζες το «μπράβο», στο 'δινε από καρδιάς. Κι όταν «άστραφτε και βρόνταγε», τότε ήξερες ότι πήρες και πάλι αυτό που σου άξιζε. Σταράτα λόγια!]

[Ωστε, λοιπόν, ήρθε η ώρα ως κι αυτός ο έλατος πλάι στην καλύβα του Λιανού να υποκλιθεί. Ηρθε η ώρα ο γερο πλάτανος στη βρύση του Τσιόκι να σιγήσει για λίγο το θρόισμά του. Να σταματήσει κόσμος και κοσμάκης στην «κάτω δέση» να πιει νερό απ' τον Ιταμο. Εκείνος ο πιτσιρίκος που σκαρφάλωνε στα δέντρα για να διαβάσει, γίνηκε σταυραετός και πέταξε μακριά.]

Είπαν:

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας δήλωσε: «Ο Χαρίλαος Φλωράκης πορεύθηκε δίπλα στην ιστορία μέχρι τα 91 του χρόνια. Αυτή την πορεία, στα πιο δύσκολα και κακοτράχαλα μονοπάτια του τόπου μας, την ακολούθησε με απαράμιλλη συνέπεια και πίστη στις ιδέες, με εντιμότητα και γενναιότητα και εκείνη τη βαθιά σοφία του, που πήγαζε από τη γνήσια λαϊκότητά του. Εκφράζω την οδύνη μου και τα συλλυπητήριά μου στους οικείους του και στο ΚΚΕ, στο οποίο αφιέρωσε τη ζωή του». 

Ο πρόεδρος του Συνασπισμού Αλέκος Αλαβάνος: «O Χαρίλαος Φλωράκης υπήρξε μια επική μορφή της Αριστεράς, που με την παρουσία του γεφύρωσε δύο μεγάλες εποχές της. Ηγετική φυσιογνωμία με εξαιρετικές ικανότητες και γενναιότητα στη διάρκεια της εθνικής αντίστασης και του εμφυλίου πολέμου. Ήταν ένας αυθεντικός ηγέτης που συνέπαιρνε με την απλότητα, τη λαϊκότητα, τη θυμοσοφία. Ξεπέρασε τα όρια της Αριστεράς και ταυτίσθηκε με την ιστορία της χώρας. Σήμερα όλη η Αριστερά, κι όχι μόνο, πενθεί».

Η δήμαρχος Αθηναίων Ντόρα Μπακογιάννη δήλωσε«Ο Χαρίλαος Φλωράκης ήταν ένας αγωνιστής των ιδεών του, ένας ασυμβίβαστος μαχητής, ένας καλός πατριώτης. Εδωσε σκληρές μάχες γι' αυτά που πίστευε, με κόστος, πολλές φορές, σημαντικό γι' αυτόν. Αποτέλεσε για πολλά χρόνια τον ηγέτη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας αλλά σε κρίσιμες στιγμές για τον τόπο απέδειξε ότι γνώριζε να συνδιαλέγεται και να συζητά με τους πολιτικούς του αντιπάλους συμβάλλοντας στην υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών»

Η πρόεδρος της Βουλής, Αννα Ψαρούδα - Μπενάκη δήλωσε: «Στα δύσκολα χρόνια μετά τη δικτατορία, όταν όλοι οι Ελληνες κληθήκαμε να επουλώσουμε τις πληγές από μια μακράν περίοδο διχασμού και να οικοδομήσουμε μια σύγχρονη πολιτεία, ο Χαρίλαος Φλωράκης συνέβαλε αποφασιστικά στην ομαλοποίηση της πολιτικής ζωής του τόπου. Με το συναινετικό πνεύμα και την πείρα του προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στον κοινοβουλευτισμό και προώθησε την εθνική συμφιλίωση».

Ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δήλωσε: «Ηταν αγωνιστής της πρώτης γραμμής και αυτό του εστοίχισε, στην ανώμαλη περίοδο που πέρασε η χώρα μας, διώξεις και πολυετείς φυλακίσεις. Δε συνθηκολόγησε και δεν εκάμφθη. Παρά ταύτα - και αυτό αποτέλεσε τη μεγάλη του αρετή - διατήρησε και στις σκληρότερες ώρες την ψύχραιμη σκέψη και προπαντός τη συνείδηση ότι όλοι ανήκουμε στον ίδιο λαό και στην ίδια πατρίδα και ότι οφείλουμε να συνυπάρξουμε».

Ο πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής δήλωσε: «Ο Χαρίλαος Φλωράκης, με τη ζωή και το έργο του, τίμησε το Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου υπήρξε ιστορικός ηγέτης. Από τις μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες που σημάδεψαν την περιπετειώδη πορεία της χώρας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα, ο Φλωράκης ήταν ανάμεσα στους ηγέτες που συνέβαλαν προσωπικά και καθοριστικά στην υπέρβαση των παθών του παρελθόντος και στην εμπέδωση της δημοκρατίας και της σταθερότητας. Τη συμβολή του αυτή η Ιστορία και οι πολίτες την αναγνωρίζουν και την εκτιμούν».

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου, δήλωσε: «Ο Χαρίλαος Φλωράκης υπήρξε ο τελευταίος ιστορικός ηγέτης της κομμουνιστικής Αριστεράς στην Ελλάδα. Φυσικός ηγέτης του ΚΚΕ και καθοριστικός παράγοντας του μεγαλύτερου μέρους της ιστορίας του, που δε δίστασε να ανοίξει το δρόμο στη νεότερη γενιά. Έδωσε το "παρών" στις κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του τόπου και η σημαντική του παρουσία αναγνωρίζεται από όλους τους Έλληνες, ανεξαρτήτως της πολιτικής τους τοποθέτησης. Ο Χαρίλαος Φλωράκης με τη συνολική διαδρομή του κέρδισε το σεβασμό πολιτικών φίλων και αντιπάλων».

Ο μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Ενας ξεχωριστός αγαπημένος συναγωνιστής, σύντροφος και φίλος, ο Χαρίλαος Φλωράκης, δεν υπάρχει πια. Μία μεγάλη σελίδα της ελληνικής ιστορίας με τη σφραγίδα της Εθνικής μας Αντίστασης γυρίζει μαζί του τελεσίδικα. Το αγωνιστικό του ήθος, η ήρεμη δύναμη της σκέψης του και η πολιτική του υπευθυνότητα εκτιμήθηκαν πέραν κομματικών συνόρων από το σύνολο του ελληνικού λαού, που τον έχει τοποθετήσει ανάμεσα σε πρωταγωνιστές - θεμελιωτές της πρόσφατης εθνικής μας ζωής. Για όσους ευτυχήσαμε να συνδεθούμε μαζί του με τα δεσμά της φιλίας, η απώλεια είναι δυσβάστακτη. Σ' αυτή την οδυνηρή στιγμή δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τη "Ρωμιοσύνη" του Ρίτσου: "Μένουν τα κυπαρίσσια και ο δαφνώνας..."».

Ο Στάθης από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ: «Ο Χαρίλαος εκδήμησε προς το μέλλον απ' το οποίο προερχόταν. Διεθνιστής και πατριώτης, θυμόσοφος κατά πολλούς (ακριβώς διότι ήταν βαθιά μορφωμένος), έζησε τη θύελλα της νεοελληνικής ιστορίας, ως ένα από τα πρόσωπα που την έγραψαν. Ως εκ τούτου βαρύ το φορτίο του. Ισως ακριβώς γι' αυτό και ίσως επειδή ο Χαρίλαος εμβάθυνε γενικότερα στην Ιστορία από νωρίς, υπήρξε κομμουνιστής κατά τρόπον βαθιά πολιτικόν και φιλοσοφημένον φθάνοντας στο τέλος να είναι αγαπητός κι αγαπημένος απ' όλους τους Ελληνες (ίσως πλην Κλαζομενίων). Κατόρθωμα που καταφέρνουν μόνον οι ενάρετοι - δηλαδή εκείνοι που εναρμονίζονται με την ανθρωπιά. Ειλικρινείς, αξιοπρεπείς και τίμιοι. Με παρρησία».

 Από το χειμώνα του 1933 έρχεται η ασπρόμαυρη φωτογραφία. Οι σπουδαστές της σχολής των ΤΤΤ κάνουν αποχή, διεκδικώντας τα αιτήματά τους και φωτογραφίζονται έξω από το κτίριο της σχολής. Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο 19χρονος τότε Χαρίλαος Φλωράκης, μέλος της ΟΚΝΕ. Περίπου από τότε, όπως έχει γράψει ο Χαρίλαος Φλωράκης, έχει ακολουθήσει «μια πορεία 75 χρόνων, γεμάτη αγώνες, διωγμούς, κατατρεγμούς, θυσίες, επιτεύγματα, ηρωισμούς, λάθη, πισωγυρίσματα, νίκες και ήττες και σκέφτομαι: Αν έμοιαζα του Φάουστ και ξανάρχιζα τη ζωή μου από την αρχή, τι θα έκανα; Σύντροφοι, μη βιαστείτε να κάμετε λόγο για διορθωτικές κινήσεις, για περισσότερη πείρα, για λιγότερα λάθη και τα παρόμοια. Και πάλι κομμουνιστής θα γινόμουνα και πάλι θα αγωνιζόμουνα για έναν καλύτερο κόσμο και πάλι θα πολεμούσα - με λιγότερα ή περισσότερα λάθη, αδιάφορο - για την πατρίδα, για τη δημοκρατία, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για το σοσιαλισμό. Γιατί πιστεύω ότι δύο είναι οι κινητήριες δυνάμεις της ιστορίας: η εργασία και ο αγώνας. Και δύναμη στη Γη, που να με αναγκάσει να χάσω την πίστη μου στην εργασία και στον αγώνα, δεν υπάρχει. Άλλωστε, σύντροφοι, κι εσείς όλοι αν μπορούσατε να ξαναρχίσετε τη ζωή σας, πάλι κομμουνιστές και αγωνιστές θα γινόσασταν. Δεν μπορούμε να ζήσουμε διαφορετικά, παρά μόνο μέσα από τους αγώνες για έναν καλύτερο κόσμο. Για τον κόσμο του σοσιαλισμού, που έρχεται, όσα σημεία και τέρατα και να διαπράξουν οι Νεοταξίτες υπάνθρωποι...».(Από το βιβλίο του Χρ. Θεοχαράτου «Χαρίλαος Φλωράκης - Ο Λαϊκός Ηγέτης» τόμος Β')

Για να ξεφυλλίσετε το Ριζοσπάστη εκείνων των ημερών αλλά για να  ενημερωθείτε  και από άλλες πηγές, κλικ στους παρακάτω συνδέσμους

1. Ριζοσπάστης 24/5/2005 Κλικ ΕΔΩ

2. Ριζοσπάστης 25/5/2005 Κλικ ΕΔΩ

3. Ριζοσπάστης 26/5/2005 Κλικ ΕΔΩ

4. Βικιπαίδεια Κλικ ΕΔΩ

5. Επιμορφωτικό Κέντρο "Χ.Φλωράκης"/ Culture Centre  Κλικ ΕΔΩ

6. Charilaos Florakis Wikipedia Klick HERE 

7. Η επίσημη ιστοσελίδα του ΚΚΕ Κλικ ΕΔΩ

Βιογραφικό (βίντεο 1 ώρας)

 

«Σύντροφοι, αν υπάρχει κάποιος ανάμεσά σας, που να βιάζεται περισσότερο από όλους τους άλλους να δει το σοσιαλισμό στον τόπο μας, σίγουρα αυτός είμαι εγώ. Πάλεψα 75 χρόνια για το σοσιαλισμό και τώρα που φεύγω, φυσικό και ανθρώπινο είναι να λαχταρώ να τον δω, προτού κλείσω τα μάτια - ενώ όλοι εσείς είστε κατά πολύ νεότεροι και έχετε βάσιμες ελπίδες να τον δείτε. Παρά ταύτα, ούτε τρομαγμένος είμαι, ούτε απελπισμένος. Θα φύγω με τη βεβαιότητα ότι ο σοσιαλισμός - όσες αναποδιές και όσα πισωγυρίσματα κι αν υπάρξουν - τελικά θα φτάσει. Ετσι προχωρούν οι λαοί, έτσι βαδίζει η Ιστορία. Καμία αυτοκρατορία, καμία αντίδραση και καμία αντεπανάσταση δεν υπήρξε αιώνια. Γιατί οι μπροστάρηδες των λαών και των εποχών - όπως είμαστε και οι κομμουνιστές - ποτέ δε σταύρωσαν, όσο βαριά κι αν ήταν η ήττα, τα χέρια. Πάντα έβρισκαν τρόπους να ξαναβάζουν μπροστά τις τροχαλίες της Ιστορίας. Αλλωστε, σύντροφοι, τίποτε δεν πάει χαμένο. Και μη σας πιάνει πανικός ότι όλα χάθηκαν με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Όσα κι αν ξηλώσει η αντεπανάσταση, κάτι θα μείνει. Κι αυτό που θα μείνει είναι το προζύμι, η μαγιά, για ένα νέο - για πολλά νέα και δυναμικότερα ξεκινήματα...» (Ιδιόχειρες σημειώσεις του Χαρίλαου Φλωράκη. Από το βιβλίο «Χαρίλαος Φλωράκης - Ο Λαϊκός Ηγέτης» Β` τόμος, σελ. 686).

Η διαθήκη του

"Δεν το ονοματίζω τούτο το χαρτί διαθήκη για το λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω. Ό,τι βιος είχα το έχω δώσει στο Κόμμα, στο Κόμμα στο ΚΚΕ με τα γνωστά σύμβολά του, την Μαρξιστική - Λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του. Πολιτικά δεν έχω επίσης τίποτα να αφήσω. Ό,τι είχα το έδωσα με τη συγκεκριμένη δράση μου. Να αφήσω πολιτικές ορμήνιες δεν το θεωρώ σοβαρό. Θέλω να επιστρέψω, και να ταφώ στον τόπο που γεννήθηκα στο Παλιοζογλώπι και συγκεκριμένα στον Αηλιά, για νάχω αγνάντιο. Ο τάφος να είναι απλός, μόνο να φραχτεί για να μην με ξεχώσουν τα αγρίμια. Δεν θέλω λόγους και στεφάνια. Αυτά να εκφραστούν με βοήθεια στο Κόμμα. 

Σεπτέμβρης 1994
Γεια σας
Χαρίλαος Φλωράκης"

His last will
"I do not name this document alliance, for the reason that I have nothing to leave. Whatever wealth I had, I gave it, the Party, the Communist Party of Greece, with known symbols, ideology of Marxism-Leninism, its program and its principles. Politically, I also have nothing to leave. All I had, I gave in my specific action. Let political advice, I do not consider serious. I want to be buried and where I was born in Paliozoglopi, especially in St. Ilia, for the view. The tomb be simple, just to close, so as not to dig up wild animals. I do not want speeches and wreaths. All that s express with support to the Party.
September 1994
Hello
Harilaos Florakis"

Γρηγόρης Λαμπράκης / Grigoris Labrakis

Μαζί με τη μαύρη επέτειο της 21ης Απριλίου, ας θυμηθούμε μια άλλη επέτειο, την 1η Μαραθώνεια πορεία ειρήνης. Στις 21 Απρίλη 1963 πραγματοποιήθηκε η πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης. Αφετηρία ορίστηκε ο Τύμβος του Μαραθώνα και τερματισμός η Πνύκα. Η πορεία οργανώθηκε από το «Σύνδεσμο Μπέρτραντ Ράσελ» και την Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη, αντιπρόεδρος της οποίας ήταν Γρηγόρης Λαμπράκης, βουλευτής της ΕΔΑ. Είχαν προσκληθεί για να πάρουν μέρος πολλοί ξένοι ειρηνιστές απ' όλο τον κόσμο - κυρίως από τη Βρετανία. Η κυβέρνηση της ΕΡΕ υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, μετά από υπόδειξη των Αμερικανών απαγορεύει την πορεία και ανακοινώνει ότι όποιος επιχειρήσει να προσεγγίσει θα συλλαμβάνεται. Η προειδοποίηση αφορά και τους ξένους προσκεκλημένους. Τίθενται σε επιφυλακή Στρατός, Αστυνομία, Χωροφυλακή, παρακράτος, ακόμη και άνδρες του Λιμενικού (!) αφού έπρεπε να αποκοπεί και η προσέλευση... διά θαλάσσης. Το πρωί της Κυριακής 21 Απρίλη, ώρα 8, ο Λαμπράκης αρχίζει μόνος του την πορεία κρατώντας ανοιχτό στο στήθος του το πανό με το σήμα του φιλειρηνικού κινήματος, φωνάζοντας: Ζήτω η Ειρήνη, ζήτω η Δημοκρατία. Ενας χωροφύλακας, από τους εκατοντάδες, φώναξε: Κάτω η Ειρήνη!

Ο Λαμπράκης θα συνεχίσει πότε μόνος του, πότε μαζί με μερικούς αγωνιστές που κατάφεραν να περάσουν από τα μπλόκα της Χωροφυλακής μέχρι το Πικέρμι, όπου τον συνέλαβαν. Με το αστυνομικό καμιόνι θα τον μεταφέρουν, ύστερα από τρεισήμισι ωρών βόλτες, στη Ν. Ιωνία, όπου θα τον αφήσουν ελεύθερο. Ηδη έχει δεχτεί μια επίθεση στο ξεκίνημα, όταν προσπάθησαν να του πάρουν το πανό. Στη διασταύρωση της Ραφήνας είχε οργανωθεί μπλόκο από χωροφύλακες και παρακρατικούς. Του επιτίθενται, τον χτυπούν, του σκίζουν το σακάκι, προσπαθούν να τον παρασύρουν στο γειτονικό δάσος. Η παρουσία των δημοσιογράφων υποχρεώνει τους παρακρατικούς σε φυγή. Ηδη έχουν συλληφθεί 1.000 - 1.500 φιλειρηνιστές (πολλοί κακοποιήθηκαν και τραυματίστηκαν), ανάμεσά τους και πολλοί ξένοι, τέσσερις από τους οποίους απελάθηκαν! Αργά το βράδυ εκείνης της μέρας ο Λαμπράκης φτάνει στα γραφεία της ΕΕΔΥΕ και από εκεί στέλνει τηλεγράφημα προς τις εφημερίδες, το οποίο άρχιζε ως εξής: «Πόθος δημοκρατικού λαού μας διά πορείαν Ειρήνης "Μαραθών - Αθήναι" επραγματοποιήθει». Στη συνέχεια καταγγέλλει τη σύλληψή του και τη μεταχείρισή τους από τους αστυνομικούς και κατονομάζει τους υπεύθυνους. Το τηλεγράφημα κατέληγε: «Δυστυχώς διεπίστωσα ότι δημοκρατία δεν υπάρχει εις την Ελλάδα, όταν εκλεκτοί του λαού κυριολεκτικώς καταρρακώνονται». Λίγες μέρες μετά, στις 22 Μάη 1963, ο Λαμπράκης δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη.

Περισσότερα για τον Γρηγόρη Λαμπράκη ΕΔΩ & ΕΔΩ

Grigoris Labrakis 1912-1963  (Short biography)

Grigoris Labrakis was born in Kerasitsa in Tegea where he graduated High School. Then he studied Medicine in Athens University. Since his youth he had a particular inclination to classical athletics and was nominated as a Balkan Games medalist several times. After his studies he made his doctoral thesis in Athens University and later he became an assistant professor in the Medical School. He was very active and ran a clinic at the same time, where he accepted even the poor free of charge. Having a progressive orientation and left ideology, G. Labrakis took part in the peaceful movement of the time, the movement of peace, (where among others was against the war in Vietnam) and cooperated with EDA. In the 1961 elections he was elected its member of parliament.

He received threats about his life several times, but he went on with his actions without being afraid of them. On 21st April 1963 the movement of peace organized the first peaceful march from Marathona. G. Labrakis was its leader. The police interfered trying to stop the march and arrested a lot of people. M. Theodorakis was one of them. However, Labrakis, being protected by his parliamentary privilege, went on holding a placard with the word “PEACE” written on it. Finally the policemen arrested him.

On 22nd May 1963 during his speech in a gathering of peace lovers in Thessaloniki, a tricycle with the parastate E. Emmanouilidis and S. Gotzamanis on it knocked him down. Labrakis was fatally injured and later, on 27th May, he died. The next day a mass funeral took place in Athens, where 500,000 people accompanied him chanting against the government and the parastate. (“Democracy”, “Labrakis is Alive”). His assassination caused public revulsion and uncovered the action of the parastate under the tolerance of the government and the coverage of the authorities.

The Magistrate Ch. Sargetakis and the public prosecutor P. Delaportas played a significant role in unraveling and uncovering the parastates’ role, resisting in the pressure put on them.

Rapid political developments took place with the Prime Minister K. Karamanlis’ resignation and leaving to Paris being its highlight. The peace march to Marathona has been legislated since then and takes place every year in his honour. Many young people became members in the “Labrakis Youth” which was a youth left organization, initial secretary of which was M. Theodorakis. This organization played a significant role in the left and democratic movement of those days. Grigoris Labrakis has been the symbol of the war against regression, political silence, palace and dependence on the Americans in the minds of a considerable part of the Greek people. He has also been the symbol of Democracy and Social Justice.

His life and death inspired the author Vasilis Vasilikos to write the political novel “Z”. In 1969 the director Kostas Gavras made the book into the homonymous film which had great success and was awarded in the Cannes festival in the same year. Yves Montand played Labrakis, Jean-Louis Trintignant played the magistrate Sargetakis and Irene Papa played Labrakis’ wife.

A peace march is organized in G. Labrakis’ memory, from his home Kerasitsa to Tripoli, every year in May.

 

Z (pronounced Zi) is a 1969 French language political thriller directed by Costa Gavras, with a screenplay by Gavras and Jorge Semprún, based on the 1966 novel of the same name by Vassilis Vassilikos. The film presents a thinly fictionalized account of the events surrounding the assassination of democratic Greek politician Grigoris Lambrakis in 1963. With its satirical view of Greek politics, its dark sense of humor, and its downbeat ending, the film captures the outrage about the military dictatorship that ruled Greece at the time of its making.[2] Z stars Jean-Louis Trintignant as the investigating magistrate (an analogue of Christos Sartzetakis, who 22 years later was appointed President of Greece by democratically-elected parliamentarians). International stars Yves Montand and Irene Papas also appear, but despite their star billing have very little screen time compared to the other principals. Jacques Perrin, who co-produced, plays a key role. The film's title refers to the popular Greek protest slogan "Ζει", meaning "he (Lambrakis) lives". The film had a total of 3,952,913 admissions in France and was the 4th highest grossing film of the year. 

Μεγάλη Παρασκευή 1944

Μιά άλλη αιματοβαμμένη Μεγάλη Παρασκευή. Η συγκλονιστική ιστορία της δημόσιας δολοφονίας  120 πατριωτών στο Αγρίνιο, από τα προδοτικά τάγματα ασφαλείας.

Μεγάλη Παρασκευή του 1944 στο Αγρίνιο. Το Αγρίνιο πρόσφερε στην ιστορία της αγωνιζόμενης Ελλάδας το ολοκαύτωμα των 120 δολοφονημένων παιδιών του. Ποιος θα μπορέσει ποτέ να περιγράψει σ΄ όλη της την έκταση, τη φρίκη της ημέρας; Έβρεχε εκείνο το τραγικό πρωί της Μεγ. Παρασκευής. Ο ουρανός ήταν κατασκότεινος. Από πολύ νωρίς οι καμπάνες άρχισαν να χτυπούν πένθιμα θρηνώντας τον Εσταυρωμένο Ιησού. Δεν έβλεπες ψυχή στο δρόμο. Και ξαφνικά ακούστηκαν οι ριπές των πολυβόλων. Σαν αστραπή διαδόθηκε πως στην πλατεία έχουν κρεμάσει τρεις. Γυναίκες, παιδιά, γέροντες, νέοι άρχισαν να τρέχουν στους δρόμους έξαλλοι. Μέσα στα μάτια τους έβλεπες έκδηλο τον τρόμο και τη φρίκη.
Έβλεπες γνωστούς σου που σε κυττούσαν με αλλόφρονα βλέμματα και δεν τολμούσαν να σου πουν λέξη.
Σ' απόμερα σταυροδρόμια άνδρες και γυναίκες έκλαιγαν στα κρυφά, χαροκαμένες μανάδες τραβούσαν τα μαλλιά τους και χτυπούσαν τα κεφάλια τους στους τοίχους. Βουβός, πνιχτός, ανάμικτος με ένα θανάσιμο ανάθεμα για τους δολοφόνους ανέβαινε από ολόκληρη την πόλη ο θρήνος για τα 120 αδικοχαμένα παλικάρια της. Οι κρεμασμένοι έμειναν εκεί όλη τη Μεγ. Παρασκευή και το πρωί του Μεγ. Σαββάτου. 

Αφιέρωμα από το blog "Αγρίνιο...Γλυκές μνήμες"  Διαβάστε αυτή τη συγκλονιστική ιστορία. Περισσοτερα ΕΔΩ

Η 11η συμφωνία του Shostakovich (3nd mov) θα σας θυμίσει σίγουρα τη μελωδία από το γνωστό Επαναστατικό τραγούδι "Επέσατε θύματα αδέλφια Εσείς". Μουσική κατ' εξοχήν πένθιμη, αλλά και Ηρωική, που ακόμη και ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι είχε διαλέξει για την ταινία του "Οιδίπους Τύραννος ο γιος της Μοίρας"

Link to the past / Σύνδεση με το παρελθόν / Связь времен

Link to the past / Связь времен 

Dear friends, if you're interested in travel into the past, I will try to help you. But be warned, the history often hides a very scary pages, and return to the present is much more pleasant than to travel into the past.

Most of my work is devoted to the period of World War II. The most powerful impression on me personally produces a series of photos about the siege of Leningrad, this is my hometown. In addition, here you will find the defense of Moscow, the liberation of Prague and Vienna, the storming of Berlin, some pages from the life of Paris. D-day collages will be ready soon.

Some pages of my journal will bring you to the streets of the capital of the Russian Empire, St. Petersburg.

Wherever I go, I'm trying to penetrate the layers of time. It does not always do well, but I try.

Many thanks for the support staff of the State Museum of History of St. Petersburg, as well as staff of the Russian State Documentary Film & Photo Archive, Krasnogorsk.

And of course, fond memories and endless gratitude to the photographers and war correspondents that brought us images of a bygone era.

Happy journey into the past.

Yours,

Sergey Larenkov.

Связь времен

Дорогие друзья, если вас интересует путешествие в прошлое, я постараюсь помочь вам в этом. Но предупреждаю, зачастую история таит очень страшные страницы, и возвращение в современность бывает гораздо приятнее перемещения в прошлое. 

Read more HERE

Σύνδεση με το παρελθόν

Ο Ρώσος φωτογράφος και γραφίστας Sergey Larenkov (Сергей Ларенков) συνθέτει, χρησιμοποιώντας Photoshop, παλιές φωτογραφίες από την περίοδο του B’ παγκοσμίου πολέμου με σύγχρονες φωτογραφίες του ίδιου ακριβώς σημείου, σε διάφορες τοποθεσίες της Ευρώπης. Το εντυπωσιακό είναι ότι, οι φωτογραφίες τότε και τώρα έχουν τραβηχτεί από την ίδια γωνία. Το αποτέλεσμα είναι, πραγματικά, εξαιρετικό!
Θα ήθελα από αυτό εδώ το blog να ευχαιριστήσω τον Sergey Larenkov για την θαυμάσια δουλειά που έχει κάνει, μια δουλειά που όλοι θα θέλαμε, αν μπορούσαμε, να είχαμε κάνει. Μην ξεχάσετε να δείτε το youtube που είναι επάνω και αυτά που ακολουθούν στο τέλος της ανάρτησης. Θα σας καταπλήξουν!!!!

Leningrad. Announcement about German attack / Ανακοίνωση για τη Γερμανική επίθεση

The soldiers at the monument of Nikolay I.

Leningrad. Defenders of the city at the hotel Astoria / Υπερασπιστές της πόλης στο ξενοδοχείο Αστόρια

The siege of Leningrad >>>Read more

 Μόσχα / Moscow 1941/2010

Moscow, Mayakovskogo square,1941/2010,Triumfalnaya square

 Moscow >>>Read more

Prague / Πράγα 
>>>Read more 

Berlin, 1945/2010. Grosser Stern platz 

>>>Read more 

 Paris 1940/2010. German cavalry on the Avenue Foch

Paris >>>Read more 

 Soviet-Finnish War(1939-1940). Fighting in the city of Vyborg, 13031940.

Read more 

Возрождённые из пепла и руин / Reborn from the ashes and ruins

Москва / Moscow

During the blockade of Leningrad during 900 days the city was subjected to these raids by Nazi Germany 3945 times. Complete blockade city lasted 900 days and nights. 16 747 killed when the cannons and bombing 632 253 deaths from hunger. Eternal memory!

7η Συμφωνία Δημήτρη Σοστακόβιτς

Πέρα από τη σθεναρή αντίσταση του στρατού, κατά την πολιορκία του Λένινγκραντ, εφαρμόστηκε η Επιχείρηση Μπουρίνι, με ένα ασυνήθιστο στόχο, της υλοποίησης μιας συναυλίας. Από τη Μόσχα όπου βρισκόταν, ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, ενθουσιασμένος από τον ηρωικό αγώνα των κατοίκων, είχε συνθέσει μία συμφωνία αφιερωμένη στην αντίσταση του Λένινγκραντ (Opus 60, Leningrad). Ένα αεροσκάφος έσπασε το γερμανικό αποκλεισμό και πέταξε τις παρτιτούρες μέσα σε ένα σακίδιο, ενώ επαγγελματίες μουσικοί ανακλήθηκαν από τα χαρακώματα και σχημάτισαν συμφωνική ορχήστρα για την εκτέλεσή της. Η παράσταση δόθηκε στις 9 Αυγούστου και μεταδόθηκε με μεγάφωνα σε όλη την πόλη, που ακούγονταν μέχρι τις γραμμές του εχθρού, αφού προηγουμένως τρεις χιλιάδες οβίδες εκτοξεύθηκαν κατά θέσεων του γερμανικού πυροβολικού, ώστε να εξασφαλισθεί η σιγή του κατά τη διεξαγωγή της. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ανέβει το ηθικό των πολιορκημένων.
Από τα τρία εκατομμύρια κατοίκους του Λένινγκραντ, οι 800.000-1.100.000 πέθαναν από τους βομβαρδισμούς και την πείνα. Λαμβάνοντας περίπου μόνο 120 γραμμάρια ψωμί ημερησίως, ήλθαν στην ίδια κατάσταση με τους δικούς μας αγωνιστές κατά την πολιορκία του Μεσολογγίου...Το έργο ξαναπαίχτηκε μετά τον πόλεμο από την ίδια ορχήστρα που το είχε πρωτοπαίξει στην Ηρωίδα Πόλη. Με μια διαφορά. Τα 4/5 των μουσικών δεν ήσαν παρόντα. Είχαν πεθάνει κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στα καθίσματά τους υπήρχαν μόνο Λουλούδια...

Μαύρη επέτειος 21 Απριλίου 1967

Αφιέρωμα με δύο χαρακτικά του Α.Τάσσου.    

"Ο Αρχάγγελος της πύλης του Πολυτεχνείου"                     "Ο Σπύρος Μουστακλής"

Ένα μικρό αφιέρωμα στη μαύρη επέτειο της νύχτας εκείνης που οι συνταγματάρχες κατέλυσαν κάθε έννοια δημοκρατίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Για να μην ξεχνιόμαστε.... Και παίρνω ένα δείγμα, μόνο, της θηριωδίας  και κτηνωδίας της χούντας, τον Σπύρο Μουστακλή, έναν αγωνιστή, και μάλιστα, της δεξιάς και βασιλικής παράταξης. Αν καταπιαστώ και με τις διώξεις, τα βασανιστήρια και τις εξορίες των αριστερών, θα πρέπει να γράφω μέρα και νύχτα, ατέλειωτες ιστορίες, απείρου κάλλους, γιατί ο κατάλογος των ονομάτων  που μαρτύρησαν είναι πολύ μακρύς αλλά, το blog έχει άλλους προσανατολισμούς.  Εύχομαι κάποιοι άλλοι να κάνουν εκτεταμένες αναφορές για να μαθαίνουν, κυρίως, τα νέα παιδιά την ιστορία αυτού του τόπου.

Ποιος ήταν, λοιπόν, ο Σπύρος Μουστακλής. Διαβάστε ένα σύντομο βιογραφικό αλλά, κυρίως δείτε τα δυο βίντεο που ακολουθούν, από τη "Μηχανή του Χρόνου" του Χρίστου Βασιλόπουλου.

Γεννήθηκε στο Μεσολόγγι και σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Έλαβε μέρος στον εμφύλιο πόλεμο και συμμετείχε στο κίνημα του Ναυτικού. Συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς του ναυτικού ως ταγματάρχης και ήταν από τους λίγους αξιωματικούς του στρατού που πήραν μέρος. Το κίνημα του Ναυτικού προδόθηκε πριν την εκδήλωσή του, με αποτέλεσμα μεταξύ των αξιωματικών να συλληφθεί και ο ίδιος (22 Μαΐου 1973).

Κρατήθηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ για 47 ημέρες όπου βασανίστηκε άγρια. Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων ένα βίαιο χτύπημα στην καρωτίδα προκάλεσε εγκεφαλικό με αποτέλεσμα να διακομιστεί στο ΚΑΤ. Εκεί παρέμεινε δύο χρόνια. Το εγκεφαλικό του προκάλεσε ολική παραλυσία. Ύστερα από αυτό το συμβάν το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας φοβούμενο αντιδράσεις μετρίασε τα βασανιστήρια κατά των αξιωματικών που είχαν συλληφθεί. Η τραγική κατάληξη του Μουστακλή αλλά και η ηρωική του στάση παραμένουν ακόμα σύμβολα αντιδικτατορικής δράσης.

Αφού πήρατε μια πικρή γεύση από τα έργα των βασανιστών, δείτε και την ταινία "Η δίκη της χούντας" του Θεοδόση Θεοδοσόπουλου.

Πρόκειται για μια ταινία - ντοκιμαντέρ η οποία αναφέρεται στην δίκη των πραξικοπηματιών της 21ης Απριλίου του 1967. Προβάλλονται ντοκουμέντα από την εν λόγω δίκη με τις απολογίες του Παπαδόπουλου, του Αγγελή, του Πατακού κ.ά. Ο σκηνοθέτης ενδιάμεσα απ' τις σκηνές της δίκης παραθέτει ιστορικά ντοκουμέντα που φανερώνουν πως φτάσαμε στην Χούντα του 1967 (μεταξικό καθεστώς, Δεκεμβριανά, Εμφύλιος, δίκη Μπελλογιάννη, δολοφονία Λαμπράκη κ.ά.). Από τον φακό περνάνε σχεδόν όλοι οι πρωταγωνιστές εκείνης της ταραγμένης περιόδου όπως ο τέως βασιλιάς Κωνσταντίνος, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Γεώργιος και ο Ανδρέας Παπανδρέου, η Μελίνα Μερκούρη και πολλοί άλλοι. Πρόκειται για ένα πολύ καλό ιστορικό ντοκιμαντέρ που παραχωρεί στην κρίση του θεατή πρωτογενές ιστορικό υλικό προς μελέτη. Η ταινία είναι σκηνοθετημένη από τον Θεοδόση Θεοδοσόπουλο. Η μουσική είναι του Γιώργου Γιαννουλάτου με βασική ερμηνεύτρια την Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Κυκλοφόρησε το 1981.

Το link είναι από το GREEK MOVIES

" Η Δίκη της Χούντας" Κλικ

ΕΔΩ

Και τέσσερα τραγούδια εποχής

Η ανάρτηση αυτή, είναι αφιερωμένη στους χιλιάδες αγωνιστές που διώχτηκαν,  βασανίστηκαν και εξορίστηκαν και φόρος τιμής και ευγνωμοσύνης σε αυτούς που θυσιάστηκαν και έδωσαν τη ζωή τους, χωρίς ανταλλάγματα, για να έρθουν καλύτερες μέρες (?)