Manos Hadjidakis / Μανος Χατζιδάκις / Ionian Suite

Ionian Suite for piano, opus 7 (1952-53)

The Ionian Suite is the first work composed during Manos Hadjidakis youth, inspired by a purely Western style. There is only limited information about this work. The score was found slightly before the composer's death and it is mostly probably connected with the Ionian poets, Andreas Kalvos and Dionysios Solomos. Nevertheless, from the standpoint of its music, morphological, and its technical elaboration, as well as its title and the names of its separete parts (Suite, Sarabande, Scherzo, Aria, and the final Chorus corresponding to the composition of Toccata), this work does not only refer to the Ionian. It also lauds the Ionian world in the period of Ottoman Rule, as Greece's only bridge for communicating with the artistic creativity of the rest of Europe and even as the link for cultural re-connection with European thought and as a vital spiritual element for Greece's balance between two worlds.

The Suite is organized in five parts with a contradictory character and its morphological style corresponds to the neo-classical model. The way the work is composed places it in the so-called “dynamic” school, which (as we all know) is represented by composers of East-European composers (Stravinsky, Bartok, etc). This “school” is characterized by intensively strong dance rhythms, peculiar accentuations and syncopations, as in the first part, for example – a dynamic introduction in a virile melodic form- and above all, in the last part –the Chorus- in the uneven (”asymmetrical”) rhythm of 5/8, in the mood and virtuoso brilliance of the Toccata. The second part –The Sarabande- preserves the traditionally slow rhythm sensual in character. The third part –the Scherzo- in an obviously humoristic mood, composed with a bi-tonal harmonic model, introduces a brief but tender interlude. The fourth part is a Song with an internally in vocational kind of expressions, characterized by lyrical conciseness and a simple piano accompaniment.

In 1960, the Ionian Suite was performed in the form of a Ballet as well, by Rallou Manou’s Greek Chorodrama.

Η Ιονική Σουίτα είναι το πρώτο νεανικό έργο μιας καθαρά δυτικής έμπνευσης και τεχνοτροπίας του Μάνου Χατζιδάκι. Οι πληροφορίες γύρω από το έργο είναι περιορισμένες. Η παρτιτούρα του βρέθηκε λίγο πριν το θάνατο του συνθέτη. Πιθανολογείται ότι αναφέρεται στους Ιόνιους ποιητές Α. Κάλβο και Δ. Σολωμό. Εντούτοις, τόσο από άποψη μουσική, μορφολογική, αρμονική και τεχνικής επεξεργασίας όσο και από τον τίτλο και τις ονομασίες των μερών (Σουίτα, Σαραμπάντα, Σκέρτσο, Τραγούδι από το Aria και ο τελικός Χορός που ανταποκρίνεται στη μορφή της Τοκάτας) το έργο αυτό όχι μόνο αναφέρεται στο Ιόνιο αλλά και το εγκωμιάζει ως τη μόνη γέφυρα επικοινωνίας της Ελλάδας, στα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας, με την καλλιτεχνική δημιουργία της υπόλοιπης Ευρώπης. Και ακόμη ως κρίκο πολιτιστικής επανασύνδεσης με την ευρωπαϊκή σκέψη και απαραίτητο πνευματικό στοιχείο για την εξισορρόπηση της χώρας ανάμεσα σε δυο κόσμους.

Η Σουίτα διαρθρώνεται σε πέντε μέρη αντιθετικού χαρακτήρα και η μορφολογική της διάπλαση ανταποκρίνεται στο νεοκλασικό πρότυπο. Η γραφή του έργου εντάσσεται στη σχολή του «δυναμισμού» που, όπως είναι γνωστό, εκπροσωπείται από συνθέτες των ανατολικών ευρωπαϊκών χωρών (Στραίνσκι, Μπάρτοκ κ.ά.) και χαρακτηρίζεται από έντονους χορευτικούς ρυθμούς, ιδιότροπους τονισμούς και αντιχρονισμούς, όπως είναι για παράδειγμα το πρώτο μέρος – μια εισαγωγή σ΄ένα αρρενωπό μελωδικό σχήμα – και κυρίως το τελευταίο μέρος – Σαραμπάντα – κρατά τον κατά παράδοση αργό ρυθμό αισθησιακού χαρακτήρα. Το τρίτο μέρος – Σκέρτσο – προφανούς χιουμοριστικής διάθεσης, διτονική αρμονική γραφή, εισάγει ένα σύντομο τρυφερό επεισόδιο, ενώ το τέταρτο μέρος είναι ένα Τραγούδι εσωτερικής επικλητικής έκφρασης, που χαρακτηρίζεται από λυρική λιτότητα και απλή πιανιστική συνοδεία.

Το 1960 η Ιονική Σουίτα ανέβηκε και με τη μορφή μπαλέτου από το Ελληνικό Χορόδραμα της Ραλλούς Μάνου.
Τα κείμενα και οι παρτιτούρες ΕΔΩ

Ionian Suite by Danae Carra

Ionian Suite by Dora Bakopoulou

 

Tchaikovsky Pyotr Ilyich

Pyotr Ilyich Tchaikovsky (7/5/1840-6/11/1893)

His father was a mine inspector. He started piano studies at five and soon showed remarkable gifts; his childhood was also affected by an abnormal sensitivity. At ten he was sent to the School of Jurisprudence at St. Petersburg, where the family lived for some time. His parting from his mother was painful; further, she died when he was 14 -- an event that may have stimulated him to compose. At 19 he took a post at the Ministry of Justice, where he remained for four years despite a long journey to western Europe and increasing involvement in music. In 1863 he entered the Conservatory, also undertaking private teaching. Three years later he moved to Moscow with a professorship of harmony at the new conservatory. Little of his music so far had pleased the conservative musical establishment or the more nationalist group, but his First Symphony had a good public reception when heard in Moscow in 1868.

Rather less successful was his first opera, "The Voyevoda," given at the Bol'shoy in Moscow in 1869; Tchaikovsky later abandoned it and re-used material from it in his next, "The Oprichnik." A severe critic was Balakirev, who suggested that he write a work on "Romeo and Juliet": this was the Fantasy-Overture, several times rewritten to meet Balakirev's criticisms; Tchaikovsky's tendency to juxtapose blocks of material rather than provide organic transitions serves better in this programmatic piece than in a symphony as each theme stands for a character in the drama. Its expressive, well-defined themes and their vigorous treatment produced the first of his works in the regular repertory.

"The Oprichnik" won some success at St. Petersburg in 1874, by when Tchaikovsky had won acclaim with his Second Symphony (which incorporates Ukrainian folktunes); he had also composed two string quartets (the first the source of the famous Andante cantabile), most of his next opera, "Vakula the Smith," and of his First Piano Concerto, where contrasts of the heroic and the lyrical, between soloist and orchestra, clearly fired him. Originally intended for Nikolay Rubinstein, the head of the Moscow Conservatory, who had much encouraged Tchaikovsky, it was dedicated to Hans von Bülow (who gave its première, in Boston) when Rubinstein rejected it as ill-composed and unplayable (he later recanted and became a distinguished interpreter of it). In 1875 came the carefully written Third Symphony and "Swan Lake," commissioned by Moscow Opera. The next year a journey west took in "Carmen" in Paris, a cure at Vichy and the first complete "Ring" at Bayreuth; although deeply depressed when he reached home -- he could not accept his homosexuality -- he wrote the fantasia "Francesca da Rimini" and (an escape into the 18th century) the "Rococo Variations" for cello and orchestra. "Vakula," which had won a competition, had its première that autumn. At the end of the year he was contacted by a wealthy widow, Nadezhda von Meck, who admired his music and was eager to give him financial security; they corresponded intimately for 14 years but never met. 

Tchaikovsky, however, saw marriage as a possible solution to his sexual problems; and when contacted by a young woman who admired his music he offered (after first rejecting her) immediate marriage. It was a disaster: he escaped from her almost at once, in a state of nervous collapse, attempted suicide and went abroad. This was however the time of two of his greatest works, the Fourth Symphony and "Eugene Onegin." The symphony embodies a "fate" motif that recurs at various points, clarifying the structure; the first movement is one of Tchaikovsky's most individual with its hesitant, melancholy waltz-like main theme and its ingenious and appealing combination of this with the secondary ideas; there is a lyrical, intermezzo-like second movement and an ingenious third in which pizzicato strings play a main role, while the finale is impassioned if loose and melodramatic, with a folk theme pressed into service as second subject. "Eugene Onegin," after Pushkin, tells of a girl's rejected approach to a man who fascinates her (the parallel with Tchaikovsky's situation is obvious) and his later remorse: the heroine Tatyana is warmly and appealingly drawn, and Onegin's hauteur is deftly conveyed too, all against a rural Russian setting which incorporates spectacular ball scenes, an ironic background to the private tragedies. The brilliant Violin Concerto also comes from the late 1870s.

The period 1878-84, however, represents a creative trough. He resigned from the conservatory and, tortured by his sexuality, could produce no music of real emotional force (the Piano Trio, written on Rubinstein's death, is a single exception). He spent some time abroad. But in 1884, stimulated by Balakirev, he produced his "Manfred" symphony, after Byron. He continued to travel widely, and conduct; and he was much honoured. In 1888 the Fifth Symphony, similar in plan to the Fourth (though the motto theme is heard in each movement), was finished; a note of hysteria in the finale was recognized by Tchaikovsky himself. The next three years saw the composition of two ballets, the finely characterized "Sleeping Beauty" and the more decorative "Nutcracker," and the opera "The Queen of Spades," with its ingenious atmospheric use of Rococo music (it is set in Catherine the Great's Russia) within a work of high emotional tension. Its theatrical qualities ensured its success when given at St. Petersburg in late 1890. The next year Tchaikovsky visited the USA; in 1892 he heard Mahler conduct "Eugene Onegin" at Hamburg. In 1893 he worked on his Sixth Symphony, to a plan -- the first movement was to be concerned with activity and passion; the second, love; the third, disappointment; and the finale, death. It is a profoundly pessimistic work, formally unorthodox, with the finale haunted by descending melodic ideas clothed in anguished harmonies. It was performed on 28 October. He died nine days later: traditionally, and officially, of cholera, but recently verbal evidence has been put forward that he underwent a "trial" from a court of honour from his old school regarding his sexual behaviour and it was decreed that he commit suicide. Which version is true must remain uncertain.

Source PBS
Wikipedia HERE
Facebook page HERE 

Πιότρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι. 

Ρώσος συνθέτης, ο μεγαλύτερος δημιουργός του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε στην πόλη Βοτκίνσκ στα δυτικά Ουράλια. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Παράλληλα με τις σπουδές του στη Νομική, ολοκλήρωσε τις μουσικές του σπουδές στο Ωδείο της Αγίας Πετρούπολης. Ενας από τους δασκάλους του ήταν ο φημισμένος συνθέτης και πιανίστας Αντον Ρουμπινστάιν. Εκτός από το πτυχίο της σύνθεσης, πήρε και το πτυχίο της ενορχήστρωσης. Συνέχισε τις σπουδές του στο Ωδείο της Μόσχας, όπου γνώρισε τον μεγάλο δραματουργό Αλεξάντρ Οστρόβσκι. Κορυφή καλλιτεχνικού ρεαλισμού, η μουσική του Τσαϊκόφσκι ανήκει στα μεγαλύτερα επιτεύγματα της ρωσικής κουλτούρας, μαζί με τα δημιουργήματα των Πούσκιν, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι και Τσέχοφ. Η μεγάλη ανθρωπιστική τέχνη του, που είχε καρποφόρα επίδραση σε πολλούς συνθέτες του τέλους του 19ου αιώνα, υπήρξε ανεξάντλητη πηγή υψηλών ρεαλιστικών παραδόσεων για τα προοδευτικά μουσικά δημιουργήματα. Εγραψε όλα τα είδη της κλασικής μουσικής και όλα με ιδιαίτερη επιτυχία.

Επισήμως, πέθανε από χολέρα, όπως και η μάνα του αλλά, κανένας δεν έμαθε την πραγματική αιτία αν και, το πιθανότερο ήταν, η δοκιμασία που τον περίμενε στο δικαστήριο για την σεξουαλική του συμπεριφορά. Ανυπολόγιστης, πάντως, αξίας το έργο που άφησε!

  Ολοκληρωμένα έργα του Τσαϊκόφσκι

1) Piano Concerto No.1 - Argerich&Dutoit/OSR(1973Live

2) Piano Concerto No. 2, Op. 44 (Pletnev, Fedoseyev)

3) Piano Concerto No 3  

4) Concert Fantasy for piano & orch. in G, Op. 56 (Pletnev, Fedoseyev)

5) Symphony No. 6 "Pathetique", Op. 74 (Fedoseyev) 

6) Swan Lake - The Kirov Ballet

Joan Baez / 45 years ago

Joan Baez

Folk singer Joan Baez is arrested by police and directed to a nearby police wagon during the sit-in demonstration in front of the Oakland Induction Center in Oakland, Calif., on Oct. 16, 1967. Demonstrators blocked the building entrance in protest of the Vietnam war draft. (AP Photo)

Joan Baez was born in Staten Island, New York on January 9, 1941. Baez first became known as a folk singer after performing at the 1959 Newport Folk Festival. She is known for topical songs promoting social justice, civil rights and pacifism. Baez also played a critical role in popularizing Bob Dylan, with whom she performed regularly in the mid-1960s.

Singer, songwriter, social activist. Born on January 9, 1941, in Staten Island, New York. Joan Baez, a singer in the folk tradition, was a crucial part of the genre's rebirth in the 1960s. She got her first guitar in 1956. After her family moved to Cambridge, Massachusetts, two years later, Joan Baez delved into the city's burgeoning folk scene. Soon she became a regular performer at a local club.

The 1960s were a turbulent time in American history, and Joan Baez often used her music to express her social and political views. Her self-titled first album was released in 1960 and not long after its release she met the then-unknown singer-songwriter Bob Dylan.

In the early to mid-1960s, Joan Baez became an established folk artist as well as a voice for social change. She sang "We Shall Overcome" at the March on Washington in 1963 organized by Dr. Martin Luther King, Jr. In addition to supporting civil rights, Baez also participated in the antiwar movement, calling for an end to the conflict in Vietnam. Beginning in 1964, she would refuse to pay part of her taxes to protest U.S. military spending for a decade. Baez was also arrested twice in 1967 in Oakland, California, for blocking an armed forces induction center. Near the decade's end, her autobiography, Daybreak (1968), was released.

Baez continued to be active politically and musically in the 1970s. She helped establish the west coast branch of Amnesty International, a human rights organization, and released numerous albums, including the critically acclaimed Diamonds and Rust (1975). In addition to touring, she also performed at many benefits and fund-raisers for social and political causes around the world.

Her most recent studio album was 2003's Dark Chords on a Big Guitar. She followed up with a collection of live tracks in 2005 on Bowery Songs, which featured songs by Bob Dylan and Woody Guthrie as well as some traditional folk songs.

Once married to David Harris, Joan Baez has a son named Gabriel from that union. She lives in California and continues to speak out for causes that are important to her.

Source: bio.True Story

Official website for Joan Baez HERE

Συλλαμβάνεται η διάσημη τραγουδίστρια Τζόαν Μπαέζ, μαζί με 34 ακόμη άτομα, επειδή συμμετείχε σε διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, μπροστά στο κέντρο κατάταξης κληρωτών του αμερικανικού στρατού, στο Όκλαντ.

Στις 5 Αυγούστου 1980 ήρθε στην Ελλάδα και έδωσε την πρώτη της συναυλία στο Λυκαβητό δείτε ΕΔΩ

Αποκλειστική συνέντευξη στο Γιάννη Φλεσσα ΕΔΩ

Σαράντα χρόνια μετά την πρώτη της εμφάνιση στην κεντρική σκηνή της «Γιορτής της Ουμανιτέ», το 1971,η κορυφαία της φολκ μιούζικ, στρατευμένη καλλιτέχνιδα που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του κινήματος κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, που τραγούδησε στις μεγάλες κινητοποιήσεις κατά της δικτατορίας του Φράνκο και των Ελλήνων συνταγματαρχών, που έδωσε όλες τις δυνάμεις της στο αντιρατσιστικό κίνημα, φαίνεται να μην έχει χάσει τίποτε από τη μαχητικότητα και την πίστη της στη δύναμη του λαού που κινητοποιείται.

Η συναυλία σας στη Γιορτή της «Ουμανιτέ», το 1971, έχει σημαδέψει τη μνήμη όλων μας. Μετά από σαράντα χρόνια, πώς σχεδιάσατε τη σημερινή συναυλία;

Σχεδιάζω τις συναυλίες μου με μεγάλη προσοχή. Το κάνω συνήθως με επίκεντρο τα νέα τραγούδια μου, κι αυτό μπορεί να λειτουργήσει σαν παγίδα, καθώς το κοινό περιμένει συχνά από μένα το ρεπερτόριο που του είναι ήδη γνωστό. Σήμερα, πάντως, είναι πιο δύσκολο να δώσεις νόημα, συνοχή σε μια συναυλία, να την προσανατολίσεις στην τροπή που παίρνουν τα πράγματα στον κόσμο. Δεν είναι πια προφανή τα μηνύματα που θέλεις να δώσεις, η σχέση της μουσικής με την πολιτική μου στράτευση.

Τι είναι αυτό που κάνει διαφορετικά τα πράγματα;

Άρχισα τη διαδρομή μου τη στιγμή που μαινόταν ο πόλεμος του Βιετνάμ, τότε που το στρατευμένο τραγούδι είχε νόημα. Το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ ήταν ένα ψυχολογικό σοκ για τους ανθρώπους που είχαν εμπλακεί σ’ αυτόν. Έφερε ανατροπές στη ζωή μας. Δυστυχώς, αυτό το μεγάλο αντιπολεμικό και χειραφετητικό κίνημα έσβησε. Προσωπικά, ήμουν πριν από τον πόλεμο στρατευμένη και συνέχισα να αγωνίζομαι κι όταν τελείωσε. Σήμερα, ο κόσμος δεν ξέρει πια πώς να κινηθεί, πώς να δράσει.

Λίγες μέρες μετά την επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου, εσείς, μια στρατευμένη πασιφίστρια, πώς βιώσατε το γεγονός και τις συνέπειές του, και κυρίως τον πόλεμο του Μπους στο Ιράκ;

Η προεδρία Μπους ήταν καταστροφική. Πριν από λίγο καιρό είδα μια συνέντευξη του τότε αντιπροέδρου Ντικ Τσένι, με αφορμή την έκδοση ενός βιβλίου του, όπου επαναλάμβανε την ίδια προπαγάνδα, τα ίδια ψέματα για το όπλα μαζικής καταστροφής που τάχα υπήρχαν στο Ιράκ, τα ίδια επιχειρήματα για τη δικαιολόγηση του πολέμου. Η 11η Σεπτεμβρίου είχε δραματικές συνέπειες για το λαό των ΗΠΑ, κυρίως στο πεδίο των ατομικών δικαιωμάτων. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ σήμερα έχουμε έναν και μοναδικό ραδιοσταθμό χρηματοδοτούμενο από τους ακροατές του κι όχι από λόμπι και επιχειρηματίες χρηματοδότες. Έχει την ελευθερία να μιλάει για πράγματα που δεν μπορείς πουθενά αλλού ν’ ακούσεις. Για παράδειγμα, για τις ένοπλες συμπλοκές που έχουν στην πλειοψηφία τους στόχο τους μαύρους. Κι αυτό μου φέρνει στο νου το υπέροχο κίνημα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, χάρη στο οποίο μια στερημένη μερίδα του πληθυσμού απόκτησε τα δικαιώματα του πολίτη και στην κοινωνία συνέβη μια τεράστια αλλαγή, την οποία δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. Σήμερα επαναπαυόμαστε στις δάφνες μας…

Υποστηρίξατε τον Μπαράκ Ομπάμα στην προεκλογική καμπάνια του. Πώς είδατε την εκλογή του στη θέση του προέδρου;

Ήταν μια ανέλπιστη εξέλιξη. Το ονειρευόμασταν, αλλά δεν τολμούσαμε να το πιστέψουμε. Αλλά και η διάψευση ήταν εξίσου μεγάλη με την ελπίδα μας. Πιστεύω πως αν δεν είχε πάει στον Λευκό Οίκο, αν είχε ακολουθήσει τον κινηματικό δρόμο του Κινγκ, δηλαδή αν είχε μείνει στους δρόμους, να αγωνιστεί δίπλα στους στερημένους, θα είχε σίγουρα μια πιο χρήσιμη πολιτική διαδρομή. Ονειρευτήκαμε με αφέλεια μια πραγματική αλλαγή της κοινωνίας, χωρίς να πάρουμε υπόψη τους υπάρχοντες συσχετισμούς δύναμης στις ΗΠΑ. Γρήγορα αποδείχτηκε πως το Οβάλ Γραφείο τού έδεσε τα χέρια, ότι όλα ήταν μια απέραντη κοροϊδία. Δεν περιστοιχίζεται από άξια πρόσωπα. Η προεκλογική καμπάνια του στηρίχτηκε στην ιδέα της αλλαγής, αλλά η χώρα μας δεν τροποποίησε ούτε χιλιοστό την πολιτική της γραμμή. Δεν μπόρεσε να υπερβεί τα εμπόδια της ρεπουμπλικάνικης δεξιάς, που έχει ένα στόχο: να απαλλαγεί απ’ τον Ομπάμα.

Μιλήσατε για την αμερικανική άκρα δεξιά. Πώς εξηγείτε το βάρος που έχει το Κόμμα του Τσαγιού στην αμερικανική κοινωνία;

Πρώτα απ’ όλα, πιστεύω ότι η άκρα δεξιά και τα ρατσιστικά κινήματα δεν αποδέχτηκαν ποτέ τις νίκες που πέτυχαν όσοι αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα των πολιτών. Η οργή τους γίνεται σήμερα φανερή και βρίσκει σαν στόχο τον Ομπάμα, γιατί είναι μαύρος και διατείνεται ότι θέλει ν’ αλλάξει την κοινωνία. Το Κόμμα του Τσαγιού εκμεταλλεύεται αυτό το κύμα, αυτή την οργή. Δεν έχουν κανένα σχέδιο ή επιχείρημα. Κρύβονται πίσω από αυτό που αποκαλούν «η θεία βούληση ή οργή». Είναι δύσκολο να δώσεις τη μάχη απέναντι σ’ ένα τοίχο. Πρόσωπα όπως η Σάρα Πέιλιν βρίσκονται κάθε μέρα στα τηλεοπτικά πλατό, χωρίς να έχουν τίποτα να πουν. Εκεί κερδίζει όποιος φωνάζει πιο πολύ! Αλλά δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ που πλήττονται από την ανησυχητική άνοδο της άκρας δεξιάς. Ο ρατσισμός στη Γαλλία και την Ευρώπη αρχίζει να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις.

Οι ΗΠΑ περνούν μια οικονομική κρίση που πλήττει πιο πολύ τις πιο ευπαθείς πληθυσμιακές ομάδες. Πώς βλέπετε αυτή τη βασιλεία του χρήματος;

Σκέπτομαι αυτούς τους δισεκατομμυριούχους που προσφέρθηκαν να αυτοφορολογηθούν… Τι ειρωνεία! Μας λένε: «Δεν θα έπρεπε να έχουμε τόσο πολύ χρήμα, ας δώσουμε λίγο». Και τότε αναρωτιέμαι: «Μα είναι αδύνατο να ελπίσουμε ότι οι πολιτικοί ηγέτες μας μπορούν να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει;» Κι όμως, φαίνεται πως έτσι είναι. Ζούμε τη βασιλεία της απληστίας. Για να συγκεντρώσουν ακόμη περισσότερο πλούτο, οι εξουσίες του χρήματος πνίγουν τους φτωχούς, τους αποκλεισμένους, τους έγχρωμους. Επιβάλλουν τη σιωπή στους εξαθλιωμένους.

Στο τελευταίο σας άλμπουμ ερμηνεύετε το «Scarlett Tide» του Έλβις Κοστέλο, που αναρωτιέται: «Θα ξυπνήσει ο κόσμος; «Πώς είδατε τα πρόσφατα κινήματα χειραφέτησης στις αραβικές χώρες;

Δεν ξαφνιάστηκα. Η κατάσταση που επικρατούσε εκεί, δεν μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ. Ιδίως αν αναλογιστούμε τα αδιέξοδα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σ’ αυτές τις χώρες. Ένα κομμάτι του κόσμου ξυπνάει, εγείρεται. Αν τα κόμματα της δεξιάς ενισχύονται σήμερα, δεν πάνε πίσω και οι δημοκράτες, μιλούν με νέα φωνή, αν και έδειχναν να δειλιάζουν τον τελευταίο καιρό. Ίσως είναι και πάλι η ώρα να φωνάξουμε: «Έι, ξυπνήστε!».

Πηγή: Η Εποχή 

Joan Baez & Mercedes Sosa "Gracias A La Vida''

            Tears of rage                                 We shall overcome

Tears of Rage
Oh, what dear daughter 'neath the sun
Could treat a father so?
To wait upon him hand and foot
Yet always answer, "No"

Tears of rage, tears of grief
Why must I always be the thief?
Come to me now, you know we're so low
And life is brief

It was all so very painless
When you ran out to receive
All that false instruction
Which we never could believe

And now the heart is filled with gold
As if it was a purse
But, oh, what kind of love is this
Which goes from bad to worse?

Tears of rage, tears of grief
Why must I always be the thief?
Come to me now, you know we're so low
And life is brief

We pointed you the way to go
And scratched your name in sand
Though you thought it was nothing more
Than a place for you to stand

I want you to know that while we watched
You discovered that no one would be true
That I myself was among the ones who thought
It was just a childish thing to do

Tears of rage, tears of grief
Why must I always be the thief?
Come to me now, you know we're so low
And life is brief