Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά/Who, who is hunting my life/¿Quién, quién es la caza de mi vida

Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά/Who, who is hunting my life/¿Quién, quién es la caza de mi vida

   

Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά

να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;

ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά

σαν ψάρι μ' έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν' αργά

ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά;

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά

στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;

πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά

που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;

Who, who is hunting my life

to seclude her in the night

trucks howl and whistle

like a fish they caught me in the nets

For someone in the world is (already) late

who, who is hunting my life?

Who, who is lurking my life

who aims in the world's straits

where's the one that knows how to talk

that knows more how to believe?

¿Quién, quién es la caza de mi vida

a su recluirse en la noche

camiones aullido y el silbato

como un pez que me atrapó en las redes

Para alguien en el mundo es (ya) a finales

quién, quién es la caza de mi vida?

¿Quién, quién se esconde mi vida

que tiene como objetivo en los estrechos del mundo

¿dónde está el que sabe cómo hablar

que sabe más de cómo creer?

Bertolt Brecht/Thanos Mikroutsikos/Θάνος Μικροούτσικος

Bertolt Brecht (1898-1956)

Bertolt Brecht changed the route of theatre in the 20th century. The new theatrical act that was created influenced with it's turn as a catalyst the other forms of art by changing the data , and this is the main reason that Brecht is considered to be the most imporύτσικος Θάνοςtant historic character in the history of the 20th century art.

The basic elements of Brecht's ideology and esthetics are:

1) In the work of art there must be from the creator diallectic composition of inspiration -thought-heart and brain.

2) Human misfortune has historic not natural character.

3) Thought sterilization due to economic relations which exist in a classified society leads to blindness of the depressed according to the reasons of their depression.

4) Art can't change the world. Human beings can.

5) Art must lead to the creation of possitive and energetic audience with critical point of view and not under the influence of the powerful ideology.

Brecht in order to pass from theory to act he created ''the method of distance and odd''.Thousands of pages have been written for the concept of distance that Brecht show in action at his plays 'Berliner Ensemble' in the early 50's.The basic rule of distance is simple.In order the audience to form a critical point of view at his plays, he demanded from his actors or singers to keep a distance between themselves and their role. To enter in it, to expose it but not to identify with it.

Three were the composers which worked with Brecht in all his plays from the middle 20's till his death :Kurt Weill , Hanns Eisler and Paul Dessau. Kurt Weill signed two historic operas of the 20th century ' The threepenny Opera' and 'Mahagonny' which is played every year in many places worldwide.Eisler was the one who entered deeper in Brecht's method in music. The idea of distance with Eisler got a new music content.

Brecht's study of distance,Eisler's and Weill's music were part of my postpuberty studies.So in 1972 at the age 25 I started to compose 'The Musical Act on Brecht'. The composition lasted 5 years because I wanted to digest all the above and not to act simple and superficial.I finished the work in 1977 .The first perfomance was the same year and the disc was released in 1978.Since then many performances of my work have been made in Greece and abroad.

Thanos St. Mikroutsikos / January 2013

Η μετάφραση από την Ελληνική στην Αγγλική γλώσσα έγινε από την φίλη Νιόβη Αναγνωστοπούλου  και την ευχαριστώ για την πολύτιμη βοήθειά της.

«Die Ballade von Knopfwurf» Sonja Kehler (Hanns Eisler - Bertolt Brecht)

«Lied des Pfeifenpieter» Ernst Busch (Paul Dessau - Bertolt Brecht)

«Surabaya Johnny» Pia Colombo (Kurt Weill - Bertolt Brech)

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ άλλαξε την πορεία του θεάτρου στον 20ο αιώνα. Η νέα θεατρική πράξη που δημιουργήθηκε, επέδρασε με τη σειρά της καταλυτικά σε άλλες μορφές τέχνης, αλλάζοντας τα δεδομένα και αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που ο Μπρεχτ θεωρείται ως σήμερα ιστορική φυσιογνωμία της Τέχνης του 20ού αιώνα. Τα βασικά στοιχεία της μπρεχτικής ιδεολογίας και αισθητικής είναι:         

1) Στο έργο τέχνης πρέπει να υπάρχει από πλευράς δημιουργού διαλεκτική σύνθεση έμπνευσης – σκέψης, καρδιάς – μυαλού.

2) Η ανθρώπινη δυστυχία έχει ιστορικό χαρακτήρα και όχι φυσικό.

3) Αλλοτρίωση της σκέψης ένεκα των οικονομικών σχέσεων που υφίστανται σε μια ταξική κοινωνία, με αποτέλεσμα την τύφλωση των καταπιεζόμενων αναφορικά με τα ίδια τα αίτια της καταπίεσής τους.

4) Η Τέχνη δεν αλλάζει τον κόσμο. Οι άνθρωποι μπορούν ν΄ αλλάξουν τον κόσμο.

5) Η Τέχνη οφείλει να συμβάλλει στη δημιουργία ενεργητικών θεατών και ακροατών με κρίση ώστε να πάψουν να είναι έρμαια της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Για να περάσει ο Μπρεχτ από τη θεωρία στην πράξη, δημιούργησε τη μέθοδο της αποστασιοποίησης και του παραξενίσματος. Έχουν γραφτεί τόμοι και χιλιάδες σελίδες για την έννοια της αποστασιοποίησης που ο Μπρεχτ έδειξε στην πράξη στα ανεβάσματα των έργων του στο Μπερλίνερ Ανσάλμπ τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’50. Η βασική αρχή της αποστασιοποίησης είναι απλή. Για να διαμορφώσει ο θεατής – ακροατής μια κριτική στάση στα δρώμενα του Μπρεχτ απαιτούσε από τους ηθοποιούς ή τους τραγουδιστές να κρατούν μια απόσταση από τον ρόλο που έπαιζαν. Να μπαινοβγαίνουν σ΄ αυτόν, να τον «δείχνουν» και όχι να ταυτίζονται μαζί τους.

Τρεις ήταν οι συνθέτες που συνεργάστηκαν με τον Μπρεχτ σε όλων των ειδών τα θεάματα από τα μέσα της δεκαετίας του ’20 έως το θάνατό του, ο Κουρτ Βάιλ, ο Χανς Άισλερ και ο Πολ Ντεσάου. Αν και ο πρώτος υπέγραψε δυο ιστορικές όπερες για τον 20ό αιώνα, την «Όπερα της Πεντάρας» και το «Μαχαγκόνυ», όπερες που παίζονται κάθε χρόνο μέχρι σήμερα σε πολλά μέρη του κόσμου, ο Άισλερ ήταν αυτός που προχώρησε βαθύτερα στη μέθοδο του Μπρεχτ στη μουσική. Η έννοια της αποστασιοποίησης με τον Άισλερ απέκτησε και μουσικό περιεχόμενο.

Η αποστασιοποίηση, η μελέτη του Μπρεχτ, οι μουσικές του Άισλερ και του Βάιλ ήταν μέρος των σπουδών μου στη μετεφηβική μου ηλικία. Έτσι, το 1972, σε ηλικία 25 χρόνων, άρχισα να συνθέτω τη «Μουσική Πράξη στον Μπρεχτ». Η σύνθεση μου πήρε 5 χρόνια γιατί ήθελα να αφομοιώσω όσα προανέφερα και να μην λειτουργήσω επιφανειακά. Τελείωσα το έργο το  1977. Η πρώτη παράσταση έγινε την ίδια χρονιά και η δισκογραφική έκδοση το 1978. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν γίνει πολλές παραστάσεις του έργου στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.

Θάνος Στ. Μικρούτσικος / Γενάρης 2013

«Για το φτωχό Μπερτολτ Μπρεχτ» Θ Μικρούτσικος

«Τρόμος και αθλιότητα του Γ' Ράιχ» Γιάννης Κούτρας

Ο  ΜΠΡΕΧΤ  ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΔΕΙΤΕ ολόκληρη τη συναυλία του Θάνου Μικρούτσικου που δόθηκε το Σάββατο, 2 Φλεβάρη 2013, στην αίθουσα συνεδρίων του ΚΚΕ στον Περισσό. Η συναυλία διοργανώθηκε από το Τμήμα Πολιτισμού της ΚΕ του ΚΚΕ και την Πολιτιστική Επιτροπή του ΚΣ της ΚΝΕ και περιελάμβανε τραγούδια από τον  «Κύκλο με την Κιμωλία» του Μάνου Χατζιδάκι και του Οδυσσέα Ελύτη και τη «Μουσική Πράξη στον Μπρεχτ» του Θάνου Μικρούτσικου.

Στο τραγούδι ο Κώστας Θωμαΐδης

Φλάουτο/ Κλαρινέτο/ Σαξόφωνο: Θύμιος Παπαδόπουλος

Φλάουτο/Σαξόφωνο: Δημήτρης Χουντής

Πιάνο/ Αφήγηση/ Τραγούδι: Θάνος Μικρούτσικος

Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης, Πέτρος Μάρκαρης, Άγγελα Βερυκοκκάκη

Το βίντεο είναι από το Portal του 902

Pablo Neruda / Los muertos de la plaza / Οι νεκροί της πλατείας

Pablo Neruda (1904-1973), whose real name is Neftalí Ricardo Reyes Basoalto, was born on 12 July, 1904, in the town of Parral in Chile. His father was a railway employee and his mother, who died shortly after his birth, a teacher. Some years later his father, who had then moved to the town of Temuco, remarried doña Trinidad Candia Malverde. The poet spent his childhood and youth in Temuco, where he also got to know Gabriela Mistral, head of the girls' secondary school, who took a liking to him. At the early age of thirteen he began to contribute some articles to the daily "La Mañana", among them, Entusiasmo y Perseverancia - his first publication - and his first poem. In 1920, he became a contributor to the literary journal "Selva Austral" under the pen name of Pablo Neruda, which he adopted in memory of the Czechoslovak poet Jan Neruda (1834-1891). Some of the poems Neruda wrote at that time are to be found in his first published book: Crepusculario (1923). The following year saw the publication of Veinte poemas de amor y una cancion desesperada, one of his best-known and most translated works. Alongside his literary activities, Neruda studied French and pedagogy at the University of Chile in Santiago.

Read more HERE

Πάμπλο Νερούδα

«Ήτανε της τύχης μου να υποφέρω όσα υπέφερα και της τύχης μου να αγωνιστώ όπως αγωνίστηκα, να αγαπήσω και να τραγουδήσω όπως τραγούδησα. Γνώρισα σε διάφορα σημεία της Γης το θρίαμβο και την ήττα, έχω ζωντανή στη μνήμη μου τη γεύση του ψωμιού, αλλά και τη γεύση του αίματος. Τι περισσότερο μπορεί να θέλει ένας ποιητής; Η ζωή μου στάθηκε η ίδια η ποίησή μου και η ποίησή μου υπήρξε το στήριγμα όλων των αγώνων μου. Αν και πολλά βραβεία μού δόθηκαν (μεταξύ των οποίων το "Λένιν" - 1952 και το Νόμπελ - 1971), κανένα δεν μπορεί να παραβληθεί με το τελευταίο βραβείο. Να είμαι ο ποιητής του λαού μου. Το μεγάλο, το μοναδικό μου βραβείο είναι αυτό κι όχι τα βιβλία μου που μεταφράστηκαν σ' όλες τις γλώσσες του κόσμου, ούτε τα βιβλία που γράφτηκαν για να αναλύσουν τα λόγια μου».

Ο Νεφταλί Ρικάρδο Ρέγιες Μπασσάλτο, όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Νερούδα, ποιητής, διπλωμάτης, κομουνιστής,  γεννήθηκε το 1904 στο Παρράλ της Χιλής. Ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς και παραγωγικούς ποιητές της Λατινικής Αμερικής, με περισσότερα από 30 βιβλία στο ενεργητικό του. Εντάχθηκε στους κόλπους του Κομμουνιστικού Κόμματος και αρκετά χρόνια αργότερα εκλέχτηκε γερουσιαστής. Αντιπροσώπευσε τη χώρα του ως διπλωμάτης από το 1926 ως το 1938 σε διάφορα μέρη της Άπω Ανατολής και της Ισπανίας, όπου έζησε από κοντά τον εμφύλιο. Πίστευε ότι ο ποιητής οφείλει να συμμετέχει στα κοινά και δεν διαχώριζε την ποίηση από την πολιτική. Όταν το 1948 το Κομμουνιστικό Κόμμα κηρύχτηκε παράνομο, ο Νερούδα ταξίδεψε αρχικά στην Αργεντινή και αργότερα στη Σοβιετική Ένωση. Επέστρεψε στη Χιλή τέσσερα χρόνια αργότερα και το 1953 του απενεμήθη το Βραβείο Λένιν. Παράλληλα όμως με τα πολιτικοποιημένα ποιήματά του, ο Νερούντα έγραψε και μεγάλο αριθμό προσωπικών και οικείων ποιημάτων. Η φήμη του Χιλιανού ποιητή είχε απλωθεί σε όλο τον κόσμο και το 1971, περίοδος που ο Νερούδα ήταν πρεσβευτής στη Γαλλία, του απονέμεται το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Πέθανε το 1973 σε ηλικία 69 ετών και η κηδεία του ήταν το πρώτο ξέσπασμα των Χιλιανών εναντίον της δικτατορίας.

Πλούσιο αφιέρωμα στο Μηναίο Περιοδικό Πολιτισμού ''ως3''

''Οι νεκροί της πλατείας''

Στίχοι: Pablo Neruda & Δανάη Στρατηγοπούλου

Μουσική: Χρήστος Λεοντής
Τραγούδι: Νίκος Ξυλούρης

Τούτοι δω εφέρανε τουφέκια γεμάτα μπαρούτι

τούτοι δω διατάξανε τη στυγερή εξόντωση

τούτοι δω συναντήσανε το λαό να τραγουδάει ενωμένος

Και το λιγνό κορίτσι έπεσε με την σημαία του

και το αγόρι κύλησε χαμογελώντας λαβωμένο

λαβωμένο στο πλευρό της

Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα ζήτω την τιμωρία

Εκείνου που ‘δωκε το σύνθημα του θάνατου ζητώ την τιμωρία

Εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα ζητώ την τιμωρία

Δε θέλω να μου δίνουνε το χέρι, το μουλιασμένο από το δικό μας αίμα

Δεν τους θέλω για πρεσβευτές, ούτε ήσυχους μέσα στα σπίτια τους

Θέλω να τους δω να δικάζονται, σε τούτο δω το μέρος, σε τούτη την πλατεία.
(Οι Ελληνικοί στίχοι, πέρα από τον κοινό τίτλο, δεν έχουν καμιά σχέση με το πρωτότυπο ποίημα του Νερούδα. Προφανώς, η Δανάη, άλλαξε ριζικά το νόημα του ποιήματος).

''Οι νεκροί της πλατείας''

Los muertos de la plaza

(28 de enero de 1948. Santiago de Chile)
Pablo Neruda

Yo no vengo a llorar aquí donde cayeron:

vengo a vosotros, acudo a los que viven.

Acudo a ti y a mí y en tu pecho golpeo.

Cayeron otros antes. Recuerdas?

Sí, recuerdas.

Otros que el mismo nombre y apellido tuvieron.

En San Gregorio, en Lonquimay lluvioso,

en Ranquil, derramados por el viento,

en Iquique, enterrados en la arena,

a lo largo del mar y del desierto,

a lo largo del humo y de la lluvia,

desde las pampas a los archipiélagos

fueron asesinados otros hombres,

otros que como tú se llamaban Antonio

y que eran como tú pescadores o herreros:

carne de Chile, rostros

cicatrizados por el viento,

martirizados por la pampa,

firmados por el sufrimiento.

Yo encontré por los muros de la patria,

junto a la nieve y su cristalería,

detrás del río de ramaje verde,

debajo del nitrato y de la espiga,

una gota de sangre de mi pueblo

y cada gota, como el fuego, ardía.

Bonus

Mikis Theodorakis & Pablo Neruda - 1980 - Canto General