Dimitris Toufexis / Δημήτρης Τουφεξής (Πιανίστας, Μαέστρος)

Dimitris Toufexis

Pianist, Pedagogue, Conductor

Professor Toufexis has been a distinguished pianist, conductor and pedagogue for over 45 years, and remains active in concerts, recitals, lectures, seminars and master classes throughout Greece, the U.S.A. and around the world. He has performed at the White House, the United Nations, Carnegie Hall, the Kennedy Center, and Lincoln Center, and as a soloist with conductors such as Bernstein, Previn, Maazel, Rudel, Katims, Fiddler, Schneider and Mehta and Chung. Mr. Toufexis has appeared on television more than 360 times. He has made five CDs with Musical Heritage in the U.S., three with Philips, and one with Philippos Nakas in Greece: Romantic Piano Masterpieces, Vol. 1, with works by Mendelssohn, Chopin and Liszt. He has most recently completed a series of recordings for the BBC in London. As a conductor, he has lead performances with the State Orchestras of Athens and Thessaloniki, the London Chamber Orchestra, the LVCO Chamber Orchestra.

Δημήτρης Τουφεξής

Διεθνώς διακεκριμένος μουσικός με πλούσια καριέρα και πολυσήμαντη παρουσία στον ελληνικό μουσικό χώρο. Ως σολίστ, έχει κερδίσει την αναγνώριση σε όλες τις ηπείρους της παγκόσμιας μουσικής κοινότητας. Ως διευθυντής ορχήστρας έχει αποσπάσει επαινετικές κριτικές και σχόλια για το έργο του. Ως δάσκαλος, αποτελεί σημείο αναφοράς για τους μαθητές του, για την αμεσότητα με την οποία τους μεταδίδει τη δεξιοτεχνία και το πάθος του για τη μουσική. Έχει τιμηθεί από την Κυπριακή Κυβέρνηση με το Μετάλλιο του Ζήνωνα για την προσφορά του στον Πολιτισμό.

Ο Δημήτρης Τουφεξής γεννήθηκε στην Αίγυπτο, όπου από την ηλικία των 3 ετών μυήθηκε στον κόσμο της μουσικής από τον πατέρα του. Το ταλέντο του στο πιάνο φάνηκε νωρίς. Σε ηλικία μόλις 10 ετών απέσπασε διπλή υποτροφία από την περίφημη Julliard School of Music της Νέας Υόρκης όπου πραγματοποίησε όλες τις μουσικές σπουδές του. Ενθουσίασε τους κριτικούς από το ντεμπούτο του κιόλας στο Carnegie Hall της Νέας Υόρκης και στο Kennedy Center της Ουάσινγκτον. Στη σταδιοδρομία του κέρδισε πολλές διακρίσεις και βραβεία όπως το Katherine Tuck, το βραβείο των New York Times, το Α' βραβείο στο Διεθνή Διαγωνισμό Πιάνου Three Rivers που επιχορηγείται από την Κρατική Ραδιοφωνία και της Συμφωνική του Πίτσμπουργκ καθώς και το βραβείο Wurlitzer και μάλιστα για 4 συνεχόμενες φορές. Διέγραψε μια θριαμβευτική πορεία σε ολόκληρο τον κόσμο. Έχει δώσει εκατοντάδες ρεσιτάλ στις μεγαλύτερες αίθουσες της Αμερικής, της Ευρώπης και της Ασίας. Έχει εμφανιστεί ως σολίστ με τις πιο σημαντικές συμφωνικές ορχήστρες του κόσμου: της Ν. Υόρκης, της Βοστόνης, του Πίτσμπουργκ, της Χονολούλου, του Σιάτλ, του Σαν Φρανσίσκο, της Φλόριντα, της Πενσυλβάνια, της Δρέσδης, του Λονδίνου, της Γιουγκοσλαβίας, της Βιέννης, του Βουκουρεστίου, της Ρωσίας, της Ταϊβάν, της Ταϋλάνδης, του Μεξικού, της Κολομβίας, της Βραζιλίας, της Κύπρου, της Αυστραλίας, της Ελβετίας, της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης κ.α. Έχει εμφανιστεί σε 50 Πολιτείες των ΗΠΑ, όπου πραγματοποιεί περιοδείες σε ετήσια βάση και έχει παίξει 10 φορές στο Λευκό Οίκο παρουσία του Προέδρου των Η.Π.Α., πάνω από 40 φορές στο Lincoln Center και αρκετές στον Ο.Η.Ε.

Το 2000 εμφανίστηκε με μεγάλη επιτυχία στο Wigmore Hall του Λονδίνου και αργότερα πραγματοποίησε περιοδεία στη Γερμανία με τη Φιλαρμονική της Δρέσδης. Έχει παίξει στα φεστιβάλ Caramoor (Ν. Υόρκη), Bar Harbor (Μέιν), Three Riνers (Πίτσμπουργκ) και Gina Bahauer (Χαλκιδική). Έχει επανειλημμένα εμφανιστεί ως σολίστ και με ορχήστρες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Έχει λάβει αναγνώριση σε ένα ευρύτατο ρεπερτόριο, με έμφαση στα έργα των Bach, Mozart, Beethoven, Chopin, Ραχμάνινοφ, Debussy και Gershwin. Ο ίδιος δεν κρύβει τη μουσική προτίμησή του στους Ρώσους συνθέτες.

Ο Δημήτρης Τουφεξής θυμάται πάντα τις συνεργασίες του με τους κορυφαίους μαέστρους Bernstein, Previn, Johannos, Maazel, Rudel, Katims, Fiddler, Schneider και Mehta, αλλά και με τους Sunshine, Spieth, Chung, Καρυτινό, Φιδετζή και Μιχαηλίδη.

Ο ίδιος έχει διευθύνει με επιτυχία τη Φιλαρμονική του Βουκουρεστίου, το Bradenburg Ensemble, τις Κρατικές Ορχήστρες Αθηνών και Θεσσαλονίκης, την Ορχήστρα Δωματίου του Λονδίνου, την Ορχήστρα Δωματίου L.V.C.o., την Ορχήστρα Δωματίου και τη Χορωδία του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδας (Deree), τις οποίες ίδρυσε και τη Feminarte.

Δίδαξε για πολλά έτη στο Lehigh University και το Moraνian University και για 2 έτη στο Julliard School ofMusic. Επίσης, καλείται συχνά να διδάξει σε σεμινάρια πιάνου στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει επανειλημμένα διατελέσει μέλος επιτροπών Διεθνών Διαγωνισμών Πιάνου. Είναι μόνιμος καλλιτέχνης - καθηγητής στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδας για 20 έτη. Πολλοί μαθητές του έχουν διαπρέψει στο χώρο της μουσικής ως μαέστροι και πιανίστες.

Πρόσφατα έκανε στο Λονδίνο μια σειρά ηχογραφήσεων για το BBC και έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 360 τηλεοπτικές εμφανίσεις. Έχει ηχογραφήσει 5 δίσκους με τη "Musical Ηeήtage" στις Η.Π.Α., 3 με τη Phillips και έναν με το "Φίλιππο Νάκα" στην Ελλάδα. Το CD του "Romantic Piano Masterpieces Vol.I' με έργα Mendelssohn, Chopin και Liszt ήρθε πρώτο σε πωλήσεις το 1992 και εξαντλήθηκε. Πέραν του ερμηνευτικού του έργου, συνθέτει από 6 ετών.

Dimitri Toufexis - Romantic Piano Masterpieces

Download HERE

Dimitris Toufexis / Frédéric Chopin Sonata in B minor, No3, op.58

Dimitris Toufexis / Frédéric Chopin Ballade No1 in G minor, Op.23

Dimitris Toufexis / Beethoven / Sonata in E flat major, no. 26, op. 81a (Les Adieux) 

Maurice Ravel / Cinq Mélodies Populaires Grecques

Cinq Mélodies Populaires Grecques

It isn't hard to figure out why singers -- and pianists, to be sure -- love Maurice Ravel's Cinq mélodies populaires grecques (Five Greek Folksongs) as much as they do. The texts, which were translated from the Greek originals into French by Michel Dimitri Calvocoressi, are charmingly short and pithy, and the music to which Ravel has set them is, despite a vague Mediterranean flavor, pure Ravel -- the kind of rich, modified-diatonic music that might to an uninitiated ear seem "impressionist" but really has an objectivity of line and a clarity, even thinness, of texture that marks it as something else altogether. The five songs were composed from 1904 to 1906; Ravel later orchestrated two of them, and the remaining three were orchestrated by another hand, making it possible to perform the entire cycle in the concert rather than the recital hall.

The Cinq mélodies populaires grecques are: 

1. Chanson de la mariée (Song of the Bride)  Ξύπνησε πετροπέρδικα

2. Là-bas, vers église (Over by the Church)  Κάτω στον Άγιο Σίδερο

3. Quel galant m'est comparable (Which Gallant Compares with Me)  Ποιος ασίκης σαν και μένα

4. Chanson des cueilleuses de lentisques (Song of the Lentisk Collectors)  Μ´άγγελος είσαι, μάτια μου

5. Tout Gai! (Be Gay! -- these days often translated less literally) Γιαρούμπι,Σμυρνέικο

In the first song, a man asks his bride-to-be to arise and enjoy the morning with him; he offers that the two might be married, so that their families might be as close as they are. The music is moderately paced and is in G minor, though more often than not Ravel leaves out the third and we hear only an open fifth. The piano makes a quiet, arpeggiated rustle as the singer calls up a melody that over the entire course of the song covers only the span of a minor sixth (from G up to E flat) -- Ravel proves yet again that excess is not needed to create mood and inflection.

The texture of No. 2 is by comparison much stiller, but in the third song, a burst of machismo during which the singer boasts of his manliness by virtue of sword and pistol, we are treated to some rowdiness, both from the singer and from the accompaniment.

You might describe "Song of the Lentisk Collectors" as a cross between the steady, registrally-shifting chords of the second song and the flowing arpeggios of the first, though still that would but poorly describe the happenings of this gentle, Lydian mode-inflected number. A raucous outburst might be expected for the last song (it does bear the enthusiastic title "Tout Gai!" after all), but that's not really Ravel's way, and he keeps things plainly and firmly in check (the accompaniment, for instance, remains at the piano dynamic throughout), even as the singer happily explains how attractive the dancing legs are! Midway through the song the text dissolves into a good-natured "tra la la" that takes us to the end.

Irma Kolassi, greek mezzo of armenian-french origins, occupies a special place in

the hearts of melomanes and in the history of singing. She was born in Greece in the 28th of May 1918. She studied piano and singing in Athens and then in Santa Cecilia Academy in Rome. After 1949 she moved to Paris and straight forward developed an internationnal career (Europe and N. America) mainly focused on the refined interpretation of French music (mostly Ravel, Debussy, Chausson,Faure etc. ), oratorio and lied. She gave the world premieres of works by several french composers (D.Milhaud, A. Honegger, H. Andrienssen). She is admired for her soft, velvet timbre; her even, instrumental voice; her ability to construct beautiful, long phrases; her impeccable diction and noble intonation; the frugal use of artifacts. Kolassi has been honoured with the highest distinctions of the French State and cultural institutions. She lived and teached in Paris until the 28th of March 2012 .

Ίρμα Κολάση, ήταν Αρμενογαλλικής καταγωγής. Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 28 Μαΐου του 1918[1] και πέθανε στο Παρίσι στις 27 Μαρτίου του 2012, στα 94 της χρόνια. Δεν εμφανίστηκε ποτέ σε μελοδραματική Σκηνή, αν και διέθετε όλα τα προσόντα. Έτσι, οι πολλές και σημαντικές επιτυχίες της οφείλονται σε ρεσιτάλ, συναυλίες και δισκογραφικές εμφανίσεις. Εύστοχα χαρακτηρίστηκε ως η Ελληνίδα Βικτόρια ντε λος Άνχελες.

Περισσότερα ΕΔΩ

Πέντε Ελληνικές Λαϊκές Μελωδίες 

O Μορίς Ραβέλ (Maurice Ravel, 1875-1937) συνέθεσε τις Πέντε ελληνικές λαϊκές μελωδίες (Cinq Mélodies populaires grecques) για φωνή και πιάνο μεταξύ των ετών 1904 και 1906. Ο Ραβέλ γνώρισε τις ελληνικές αυτές μελωδίες από έκδοση που κυκλοφόρησε στο Παρίσι το 1903, σε συνεργασία του γλωσσολόγου Hubert Pernot και του συνθέτη Paul Le Flem. Πρώτη καταγραφή των παραδοσιακών αυτών τραγουδιών πραγματοποιήθηκε από τον Pernot, που μετέβη ως μέλος επίσημης αποστολής του γαλλικού Υπουργείου Παιδείας στην τουρκοκρατούμενη Χίο κατά τα έτη 1898 και 1899 και κατέγραψε 114 τραγούδια. Από αυτή τη συλλογή ο Ραβέλ επέλεξε τέσσερα τραγούδια (Ξύπνησε Πετροπέρδικα, Κάτω στον Άγιο Σίδερο, Άγγελος είσαι μάτια μου, Γιαρούμπι), προσέθεσε τη μελωδία Ποιος ασίκης και επεξεργάστηκε τις Πέντε Ελληνικές Μελωδίες ως σύνολο.

Ο Ραβέλ συνέθεσε κι ένα έκτο ελληνικό τραγούδι στα 1909, το «Τρίπατος», αφιερωμένο στην τραγουδίστρια Marguerite Babaϊan. Συνολικά ο συνθέτης εναρμόνισε εννέα παραδοσιακές ελληνικές μελωδίες, οι τρεις εκ των οποίων δεν εκδόθηκαν ποτέ και τα χειρόγραφά τους πιθανότατα χάθηκαν.

Στις Πέντε ελληνικές λαϊκές μελωδίες υπάρχουν ευδιάκριτα τα ραβελιανά αρμονικά στοιχεία που συμμαχούν με τον τυπικά λαϊκό χαρακτήρα των τραγουδιών. Ο συνθέτης συνενώνει με ιδιαίτερη έμπνευση τους αρχαιοελληνικούς τρόπους που επιζούν στην ελληνική δημοτική μουσική με τη δυτική αρμονία των ημερών του. Σύντομα στη διάρκειά τους αλλά νευρώδη και με καθαρές μελωδικές γραμμές, τα τραγούδια αυτά αποτελούν ιδιαίτερη πρόκληση για κάθε ερμηνευτή.

Ένα μικρό αν και σημαντικότατο μέρος του έργου του Νίκου Σκαλκώτα, αποτελούν τονικές και τροπικές συνθέσεις. Σ’ αυτές ανήκουν οι περίφημοι «36 ελληνικοί χοροί για ορχήστρα», το λαϊκό μπαλέτο «Η θάλασσα» και ορισμένα ακόμη έργα, στα οποία ο συνθέτης μ’ έναν ιδιαίτερα ξεχωριστό και προσωπικό τρόπο, εκθέτει στοιχεία της ελληνικής δημοτικής μουσικής παράδοσης. Οι συνθέσεις αυτές γράφτηκαν κατά την τρίτη δημιουργική του περίοδο, στα χρόνια 1946-1949.

Το 1962, σε ώριμη πλέον ηλικία ο διακεκριμένος συνθέτης Γιάννης Κωνσταντινίδης, αποσύρθηκε οριστικά από τον χώρο του μουσικού θεάτρου και της ελαφράς μουσικής, στον οποίο, αν και βρισκόταν για βιοποριστικούς λόγους, διέγραψε μια εξαιρετική πορεία.

Στην περίοδο αυτή, ασχολήθηκε με το κλασσικό του έργο το οποίο εμπνεύστηκε από το δημοτικό τραγούδι, εμπλουτίζοντας την Εθνική Σχολή με έργα απαράμιλλης αισθητικής , ιδιαιτέρως αξιόλογους θύλακες μελωδιών της ελληνικής μουσικής κληρονομιάς.

1. "Chanson de la marié"

Awake, awake, my darling partridge,

Open to the morning your wings.

Three beauty marks; my heart is on fire!

See the ribbon of gold that I bring

To tie round your hair.

If you want, my beauty, we shall marry!

In our two families, everyone is related!

2. "Là-bas, vers l'église"

Yonder, by the church,

By the church of Ayio Sidero,

The church, o blessed Virgin,

The church of Ayio Costanndino,

There are gathered,

Assembled in numbers infinite,

The world's, o blessed Virgin,

All the world's most decent folk!

3. "Quel Galant m'est comparable"

What gallant compares with me,

Among those one sees passing by?

Tell me, lady Vassiliki!

See, hanging on my belt,

My pistols and my curved sword.

And it is you whom I love!

4. "Chanson des cueilleuses de lentisques"

O joy of my soul,

joy of my heart,

treasure which is so dear to me,

joy of my soul and heart,

you whom I love ardently,

you are more handsome than an angel.

O when you appear,

angel so sweet,

Before our eyes,

Like a fine, blond angel,

under the bright sun,

Alas! all of our poor hearts sigh!

5. "Tout gai!"

Everyone is joyous, joyous!

Beautiful legs, tireli, which dance,

Beautiful legs; even the dishes are dancing!

Tra la la, la la la!

Iannis Xenakis - Synaphaï

Iannis Xenakis-Synaphaï

There's the "Synaphaï" in the Wonderful World of Music of Iannis Xenakis, . It's a kind of concert (1969) for  the piano and the  orchestra, with shared roles ... equally shared to the piano and other instruments of the orchestra. And  surely indeed,  it allows the piano, highlighting its power, to balance the families of orchestral groups and the complicated playing  of percussion instruments. It is played even in Japan !!!!

We highly  recommend it.
[Translation: Mary Grammatikaki]

Γιάννης Ξενάκης-Synaphaï

Στον υπέροχο μουσικό κόσμο του Ιάννη Ξενάκη, υπάρχει το "Synaphaï". Ένα είδος κοντσέρτου (1969) για πιάνο και ορχήστρα, με μοιρασμένους τους ρόλους ... ισότιμα, στο πιάνο και στα άλλα όργανα της ορχήστρας. Και μάλιστα, δίνει τη δυνατότητα στο πιάνο, προβάλλοντας αρκετή δύναμη, να εξισορροπήσει τις οικογένειες των ορχηστρικών ομάδων και τα περίπλοκα ''παιχνίδια'' κρουστών. Το παίζουν ακόμα και στην Ιαπωνία!!!!

Σας το προτείνω.

Synaphaï

Synaphaï, for piano & 86 musicians, written in 1969.

 The Royan Festival, located in the west of France just north of Bordeaux, and dedicated primarily to new music, began in 1964 and continued for several years until it was supplanted by other venues. Between 1966 and 1971, Iannis Xenakis was a regular guest at the festival, and he composed three quite remarkable orchestral scores to be premiered there. Synaphaï, the last of these, was written in 1969 but not performed until the 1971 festival. This piece also happens to be his first in the concerto genre. It is not, however, a traditional virtuoso showpiece. The solo piano is certainly featured, and the music is fiercely difficult, as one would expect, but the composer's approach is to treat the piano as a voice of equal weight with the other orchestral sections. The fact that it is out front, and that there is only one player rather than a whole section, does tend to draw the spotlight toward the pianist, but the music itself is built from interwoven strands rather than a narrative featuring the soloist in the first person or a dramatic dialogue pitting piano against orchestra. Carrying on, but retreating somewhat, from the unusual spatial placement of the musicians in his two earlier works, Terretektorh and Nomos Gamma, which scatter the players amongst the audience, Synaphaï mixes the players up, but keeps them all on the stage. The piano is placed down in front, no doubt for the practical reason that that is the best place for it to be in order to be heard. (Besides, hard-working soloists do not want to be stuck off in the back somewhere!)

The title means "connexities," and Xenakis makes use of this notion by trying to get the pianist to play in as smooth a manner as possible, to sound, in other words, like a wind or string instrument. He complicates the business by giving the player as many as ten lines to play at once. Set against that are "dry" or "hard" elements, adding rhythmic drive to the music. The piece proceeds in a continuous fashion--there are no movements--with the liquid piano textures overlapping those of the winds and strings. Later on, static elements (grinding string sounds, rearticulated pitches in the brass) are set in juxtaposition against the more directional, flowing music of the piano. It is only at the very end that the percussion enters, finishing the piece off with a dramatic drum roll, a similar, though much compressed, gesture to the conclusion of Nomos Gamma. The ability of the piano to project enough power to balance the families of orchestral groups, and its capacity for playing both dense, intricate as well as percussive, rhythmic material made it an ideal instrument for Xenakis's first foray into the concerto realm. He would, in fact, compose two more piano concertos over the next two decades, and only after that would he venture beyond to other instruments.



Official Website HERE
Wikipedia HERE
Βικιπαίδεια (βιογραφία) ΕΔΩ