The first movement of W.A. Mozart Piano Quartet No 1 in G minor performed by thirteen year-old Myrsini Kagarlis (piano)
Jannis Georgiadis (violin)
Martha Pylarinou (viola) and
Fey Nikolopoulou (cello)
at Piraeus Conservatory on May 22, 2019.

MYRSINI KAGARLIS / ΜΥΡΣΙΝΗ ΚΆΓΚΑΡΛΗ / Μαθήτρια της ΣΤ' δημοτικού, από 6 χρονών παίζει πιάνο και συνθέτει.

 ΜΥΡΣΙΝΗ ΚΑΓΚΑΡΛΗ, η πιο μικρή συνθέτις και πιανίστα, ένα εξαιρετικό ταλέντο που εντυπωσιάζει με τις συνθέσεις της και τις ερμηνείες της. Και δεν είναι ακόμα ούτε 12 χρονών, μαθήτρια της έκτης δημοτικού. Η «γνωριμία» είναι διαδικτυακή και απ΄το κανάλι που της έχουν φτιάξει οι γονείς της στο youtube, μπόρεσα να ακούσω κομμάτια, είτε δικά της είτε κλασικών συνθετών. Ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα για το «θράσος» της, παιδί πράγμα, να συνθέτει απ' τα μικράτα της.

Η Μυρσίνη Κάγκαρλη γεννήθηκε στο Μόντε Κάρλο στις 25 Οκτωβρίου 2005. Ξεκίνησε τα πρώτα της μαθήματα στο πιάνο σε ηλικία 6 ετών στο Εθνικό Ωδείο με δασκάλα τη Χριστίνα Ιωακειμίδου και συνέχισε με τον Δημήτρη Τουφεξή. Έχει συμμετάσχει και βραβευτεί στους πανελλήνιους διαγωνισμούς πιάνου της Χ.Ο.Ν, του Φίλωνα και της Μαρίας Χαιρογιώργου – Σιγάρα. Έχει συμμετάσχει σε Μουσικά Φεστιβάλ (εκδόσεις Cambia, Φεστιβάλ Ελλήνων Συνθετών - Μάιος 2016, Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής, Ερευνητικό Ωδείο Χαλκίδας - Ιούνιος 2016) και Μουσικές Ακαδημίες (Κολλέγιο Anatolia, 2nd Summer Music Performance Program  – Ιούλιος 2016, Mozarteum, Summer Academy – Αύγουστος 2016, όπου έγινε δεκτή στο καλοκαιρινό εντατικό τμήμα για ιδιαίτερα ταλαντούχα παιδιά). Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια με τους Δημήτρη Δημόπουλο, Δημήτρη Τουφεξή, Alex Peh (State University of New York), Jura Margulis (University of Arkansas) και Andrea Weber (Mozarteum, Salzburg). Σήμερα, δασκάλα της στο πιάνο είναι η Αγάθη Λεϊμονή.

Από τα 8 της χρόνια ασχολείται με τη σύνθεση μουσικών έργων. Οι συνθέσεις της «Το Βαλς της Χριστίνας», η «Η Βροχή», «το Όνειρο», «η Σουίτα των Χρωμάτων» και «Violeta and Nicolae» έχουν βραβευτεί σε πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς σύνθεσης στις ΗΠΑ (Golden Key Music Festival Piano Composition Competition) και τη Γερμανία (Carl von Ossietzky Composition Competition, University of Oldenburg). Τον Οκτώβριο του 2014 εκδόθηκε από τις εκδόσεις Cambia «To Βαλς της Χριστίνας», συλλογή των επτά πρώτων συνθέσεών της για πιάνο, τα οποία παρουσίασε στην αίθουσα εκδηλώσεων Ιανός. Έργα της έχει επίσης ερμηνεύσει στα Μουσικά Φεστιβάλ των εκδόσεων Cambia και του Ερευνητικού Ωδείου Χαλκίδας, καθώς και στις αίθουσες του Ιδρύματος Θεοχαράκη, στην Ehrbaar Saal στη Βιέννη, και στη Wiener Saal στο Salzburg της Αυστρίας. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια μορφολογίας και ανάλυσης με τον Κώστα Χάρδα και σύνθεσης με τον Γιώργο Βασιλαντωνάκη (College of Charleston).

Η μουσική της εκπαίδευση περιλαμβάνει μαθήματα βιολιού (επίπεδο μέσης) με δάσκαλο τον Στέφανο Μήλα και αρμονίας (επίπεδο β΄ ειδικού) με δάσκαλο τον Κώστα Χάρδα στο ωδείο Ορφείο. Έχει συμμετάσχει στη νεανική Ορχήστρα του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, στην Underground Youth Orchestra, στην νεανική συμφωνική ορχήστρα του ωδείου Φίλιππος Νάκας και του Διεθνούς Ωδείου Αθήνας παίζοντας πλήκτρα και βιολί. Έχει βραβευτεί στον διεθνή διαγωνισμό μαθηματικών Kangaroo 2013 και στον πανελλήνιο διαγωνισμό φυσικής Αριστοτέλης 2016.

Η Μυρσίνη είναι σήμερα μαθήτρια της έκτης δημοτικού.

Ερμηνείες συνθέσεών της, καθώς και έργων άλλων συνθετών, μπορούν να αναζητηθούν στο κανάλι της ---> youtube

MYRSINI KAGARLIS
Myrsini Kagarlis was born in Monte Carlo (Monaco) in 2005. She started piano lessons at age six with Christina Ioakimidou and she continued with Prof. Dimitri Toufexis. Since 2013 she has participated in piano competitions, music festivals and summer academies and has won awards and distinctions. In 2016 she was admitted to the intensive course for highly talented students of the Summer Academy of Mozarteum University in Salzburg (Austria). She attends piano master classes regularly, including in the past with Dimitri Dimopoulos, Alex Peh (SUNY), Andreas Weber (Mozarteum University) Jura Margulis, and Lilia Boyadjieva. Her teacher is currently Agathe Leimoni.

From the age of eight Myrsini has been composing musical works. Her compositions have won awards in national and international composition competitions including the Golden Key Music Festival Competition (US and Austria) and the Carl von Ossietzky Competition (University of Oldenburg, Germany). A collection of her early works was published in 2014 under the title Christina’s Waltz (Cambia Editions, Athens). Myrsini has performed several of her works at artistic events and music halls including IANOS Bookstore and Theocharakis Foundation (Athens), Ehrbaar Saal (Vienna) and Wiener Saal (Salzburg). 

Her musical education includes four years of violin instruction, currently with Mr. Stefanos Milas (intermediate level), and advanced Harmony, currently with Prof. Κostas Chardas (Music Studies, Aristotle University of Thessaloniki). She has participated in symphonic and contemporary youth orchestras playing violin and keyboard. 

Myrsini is currently a sixth grade elementary school student and she has won national awards in mathematics (Kangaroo Competition, 2013) and physics (Aristotle Competition, 2016).
(Για το βιογραφικό βοήθησε η μαμά της, Μαρίνα)

Some performances of her own works 
and of classical composers are --->YouTube

 Επιμέλεια Χρήστος Ζουλιάτης

Case study: Ευεργετικές χορηγίες του Ιδρύματος Στ.Νιάρχος / Κονκισταδόρες πουλάνε καθρεφτάκια στους ιθαγενείς.

Costis Zouliatis: Ας δούμε πως δουλεύει επικοινωνιακά το μοντέλο των κονκισταδόρων που πουλάνε καθρεφτάκια στους ιθαγενείς, όπου κονκισταδόρες τα ωραία και ευεργετικά ιδρύματα, που μας γεμίζουν μπολιτισμό και τέχνη, και ιθαγενείς όλοι εμείς που ασφαλώς «δεν αξίζουμε τέτοιο πολιτισμό και τέτοια σπουδαία κτίρια που μετά θα τα πάρει το δημόσιο και θα ρημάξουν». Και τι θα κάνουμε μετά χωρίς τον κύριο Νιάρχο μας...

Case study: Ευεργετικές χορηγίες 
(δημοσιεύτηκε στο common)

Το Ίδρυμα Νιάρχος εμφανίζεται μέσω δωρεάς ως σωτήρας των καμμένων κινηματογράφων της Αθήνας. Δεν είναι παρά μια επικοινωνιακή επανάληψη του μοντέλου «κονκισταδόρες πουλάνε καθρεφτάκια στους ιθαγενείς». 

«Οι κινηματογράφοι Αττικόν και Απόλλων θα επαναλειτουργήσουν με δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος», ο τίτλος της Lifo με bold γράμματα. Υπότιτλος: «Το ΙΣΝ ανακοίνωσε πως αναλαμβάνει με δωρεά του την αποκατάσταση και επαναλειτουργία των δυο ιστορικών κινηματογράφων της Αθήνας που κάηκαν το 2012». Ακριβώς από κάτω, μια φωτογραφία της καμμένης πρόσοψης του κινηματογράφου, τραβηγμένη την επόμενη των επεισοδίων στις 12 Φλεβάρη 2012 (ημέρα της ψήφισης του δεύτερου μνημονίου). Η λήψη είναι από την απέναντι γωνία και έτσι κυρίως φαίνεται το γειτονικό κατάστημα που συστεγαζόταν στο τετράγωνο και το οποίο είχε καταστραφεί ολοσχερώς από τον εμπρησμό. Μια δεύτερη φωτογραφία, με το κτίριο να φλέγεται και τα ΜΑΤ μπροστά σε παράταξη, ολοκληρώνει το νόημα. Πρέπει να εντυπωθεί στον αναγνώστη η καταστροφή και όχι η εικόνα της αποκατάστασης. Η αποκατάσταση δεν έχει εικόνα, αλλά μόνο λεκτική σύνδεση: Ίδρυμα Νιάρχος. Σε άλλες σελίδες άλλωστε, υπάρχει άπλετος χώρος να εντυπωθεί με πλούσιες γκλαμούρ εικόνες τι σημαίνει Ίδρυμα Νιάρχος για τη φτωχή ζωή μας.

Μιλώντας για αποκατάσταση, θα αναρωτηθεί κανείς ποιος είναι ο ανάδοχος ή ο αρμόδιος φορέας. Με άλλα λόγια, ποιος είναι ο παραλήπτης της δωρεάς. Στην είδηση δεν κατονομάζεται κανένας σχετικός φορέας, ενώ στα ψιλά της – για όποιον φτάσει μέχρι εκεί – διαβάζουμε: «Το εσωτερικό των δύο αιθουσών που παραμένουν κλειστές μετά τη φωτιά, δεν είχε υποστεί ζημιές, αλλά η γραφειοκρατία εμπόδιζε μέχρι τώρα την αποκατάσταση και τις εργασίες για την επαναλειτουργία τους». Καταλαβαίνει επομένως κανείς πως δεν ήταν οικονομικής φύσης το εμπόδιο της αποκατάστασης. Όμως ο χορηγός είναι εδώ και για άλλη μια φορά το όνομά του θα μοστράρει στη μαρκίζα των ευεργετικών παρόχων πολιτισμού της φτωχής πόλης.

Παράλληλα, η επίκληση της γραφειοκρατίας επιχειρεί να προσθέσει συνειρμικά στην απαξίωση του δημοσίου τομέα, εξυμνώντας τον ιδιωτικό που ξεπερνά τέτοια εμπόδια (χωρίς φυσικά να μαθαίνουμε πως). Σχετικά με το ζήτημα, σε δημοσίευμα της Καθημερινής τον Ιούνιο του 2015 διαβάζουμε: «Η λειτουργία των κινηματογράφων είναι εφικτή ώς το τέλος του χρόνου. Η αισιόδοξη αυτή προοπτική βασίζεται στην πρωτοβουλία του Μουσείου της Πόλεως των Αθηνών – Ιδρύματος Βούρου-Ευταξία και στη συνεργασία του με τον δήμαρχο Αθηναίων [...] Η μακρά αντιδικία ανάμεσα, αφενός στο Ιδρυμα Σταματίου Δεκόζη-Βούρου, που είναι ιδιοκτήτης των κινηματογράφων και του καμένου κτιριακού συγκροτήματος, και αφετέρου στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών - Ιδρυμα Βούρου-Ευταξία είναι βασική αιτία της χρονοτριβής και της παράτασης αυτής της μείζονος εκκρεμότητας στο κέντρο της Αθήνας».

Σύμφωνα με το ίδιο άρθρο μάλιστα, φαίνεται πως είχε προωθηθεί λύση «με κατά προσέγγιση προϋπολογισμό 700.000 ευρώ (όσο περίπου είναι και το ασφάλισμα), που θα αξιοποιήσει την προμελέτη (επί του παρόντος) του αρχιτέκτονα, ομότιμου καθηγητή του ΕΜΠ Ιωάννη Λιακατά, μέλους του Δ.Σ. του Μουσείου, ο οποίος θα προχωρήσει στη σύνταξη πλήρους μελέτης».

Τα σινεμά Απόλλων και Αττικόν, μνημεία της σοβαρής ή σοβαροφανούς ψυχαγωγίας των Αθηναίων, εξέπεμπαν μια ρετρό ασφάλεια, μια ταυτόχρονη ατμόσφαιρα μεγαλείου και αστικής ευγένειας. Στις αίθουσές τους ήταν περισσότερα τα κασκόλ από τα ποπ κορν. Οι αίθουσες έμειναν κλειστές μετά τον εμπρησμό, παρ’ότι οι ζημιές που είχαν υποστεί περιορίζονταν στην πρόσοψη και την είσοδό τους. Έμειναν κλειστές ως μνημείο που θα υπενθυμίζει στον αστικό ιστό πόσο «επικίνδυνη» και καταστροφική μπορεί να γίνει μια λαϊκή κινητοποίηση. Τα τσίγκινα παραβάν υπογράφουν μια κοινωνία που δεν ανοικοδομείται, δεν έχει την έγνοια να σηκωθεί από το γονάτισμά της. Υπογράφουν μια πόλη που τη νοιάζει να ξεπουληθεί στους κονκισταδόρες των ιδρυμάτων για λίγα καθρεφτάκια.

Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις έκλεισε η δίκη για τη Μαρφίν, ξεμύτισε ο χορηγός ως σωτήρας για να καρπωθεί μια νίκη αστικού εκπολιτισμού φορώντας τη φανέλα του Δήμου, καταδηλώνοντας πως το μόνο δημόσιο αγαθό είναι πλέον ο φόβος.

Γράφτηκε από:

Κωστής Ζουλιάτης - Γιάννης Ιόλαος Μανιάτης