Κείμενο υποδοχής

If I had to choose between music, dance or photography, I would choose all three, for I am enchanted with music, thrilled by dance and redeemed by photography!
Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στη μουσική, το χορό και τη φωτογραφία, θα επέλεγα και τις τρεις τέχνες. Η μουσική με μαγεύει, ο χορός με ενθουσιάζει και η φωτογραφία με λυτρώνει!...

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Joan Baez / 45 years ago

Joan Baez
Folk singer Joan Baez is arrested by police and directed to a nearby police wagon during the sit-in demonstration in front of the Oakland Induction Center in Oakland, Calif., on Oct. 16, 1967. Demonstrators blocked the building entrance in protest of the Vietnam war draft. (AP Photo)


Joan Baez was born in Staten Island, New York on January 9, 1941. Baez first became known as a folk singer after performing at the 1959 Newport Folk Festival. She is known for topical songs promoting social justice, civil rights and pacifism. Baez also played a critical role in popularizing Bob Dylan, with whom she performed regularly in the mid-1960s.
Singer, songwriter, social activist. Born on January 9, 1941, in Staten Island, New York. Joan Baez, a singer in the folk tradition, was a crucial part of the genre's rebirth in the 1960s. She got her first guitar in 1956. After her family moved to Cambridge, Massachusetts, two years later, Joan Baez delved into the city's burgeoning folk scene. Soon she became a regular performer at a local club.
The 1960s were a turbulent time in American history, and Joan Baez often used her music to express her social and political views. Her self-titled first album was released in 1960 and not long after its release she met the then-unknown singer-songwriter Bob Dylan.
In the early to mid-1960s, Joan Baez became an established folk artist as well as a voice for social change. She sang "We Shall Overcome" at the March on Washington in 1963 organized by Dr. Martin Luther King, Jr. In addition to supporting civil rights, Baez also participated in the antiwar movement, calling for an end to the conflict in Vietnam. Beginning in 1964, she would refuse to pay part of her taxes to protest U.S. military spending for a decade. Baez was also arrested twice in 1967 in Oakland, California, for blocking an armed forces induction center. Near the decade's end, her autobiography, Daybreak (1968), was released.
Baez continued to be active politically and musically in the 1970s. She helped establish the west coast branch of Amnesty International, a human rights organization, and released numerous albums, including the critically acclaimed Diamonds and Rust (1975). In addition to touring, she also performed at many benefits and fund-raisers for social and political causes around the world.
Her most recent studio album was 2003's Dark Chords on a Big Guitar. She followed up with a collection of live tracks in 2005 on Bowery Songs, which featured songs by Bob Dylan and Woody Guthrie as well as some traditional folk songs.
Once married to David Harris, Joan Baez has a son named Gabriel from that union. She lives in California and continues to speak out for causes that are important to her.
Official website for Joan Baez HERE




Συλλαμβάνεται η διάσημη τραγουδίστρια Τζόαν Μπαέζ, μαζί με 34 ακόμη άτομα, επειδή συμμετείχε σε διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, μπροστά στο κέντρο κατάταξης κληρωτών του αμερικανικού στρατού, στο Όκλαντ.

Στις 5 Αυγούστου 1980 ήρθε στην Ελλάδα και έδωσε την πρώτη της συναυλία στο Λυκαβητό δείτε ΕΔΩ
Αποκλειστική συνέντευξη στο Γιάννη Φλεσσα ΕΔΩ

Σαράντα χρόνια μετά την πρώτη της εμφάνιση στην κεντρική σκηνή της «Γιορτής της Ουμανιτέ», το 1971,η κορυφαία της φολκ μιούζικ, στρατευμένη καλλιτέχνιδα που βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του κινήματος κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, που τραγούδησε στις μεγάλες κινητοποιήσεις κατά της δικτατορίας του Φράνκο και των Ελλήνων συνταγματαρχών, που έδωσε όλες τις δυνάμεις της στο αντιρατσιστικό κίνημα, φαίνεται να μην έχει χάσει τίποτε από τη μαχητικότητα και την πίστη της στη δύναμη του λαού που κινητοποιείται.

Η συναυλία σας στη Γιορτή της «Ουμανιτέ», το 1971, έχει σημαδέψει τη μνήμη όλων μας. Μετά από σαράντα χρόνια, πώς σχεδιάσατε τη σημερινή συναυλία;
Σχεδιάζω τις συναυλίες μου με μεγάλη προσοχή. Το κάνω συνήθως με επίκεντρο τα νέα τραγούδια μου, κι αυτό μπορεί να λειτουργήσει σαν παγίδα, καθώς το κοινό περιμένει συχνά από μένα το ρεπερτόριο που του είναι ήδη γνωστό. Σήμερα, πάντως, είναι πιο δύσκολο να δώσεις νόημα, συνοχή σε μια συναυλία, να την προσανατολίσεις στην τροπή που παίρνουν τα πράγματα στον κόσμο. Δεν είναι πια προφανή τα μηνύματα που θέλεις να δώσεις, η σχέση της μουσικής με την πολιτική μου στράτευση.

Τι είναι αυτό που κάνει διαφορετικά τα πράγματα;
Άρχισα τη διαδρομή μου τη στιγμή που μαινόταν ο πόλεμος του Βιετνάμ, τότε που το στρατευμένο τραγούδι είχε νόημα. Το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ ήταν ένα ψυχολογικό σοκ για τους ανθρώπους που είχαν εμπλακεί σ’ αυτόν. Έφερε ανατροπές στη ζωή μας. Δυστυχώς, αυτό το μεγάλο αντιπολεμικό και χειραφετητικό κίνημα έσβησε. Προσωπικά, ήμουν πριν από τον πόλεμο στρατευμένη και συνέχισα να αγωνίζομαι κι όταν τελείωσε. Σήμερα, ο κόσμος δεν ξέρει πια πώς να κινηθεί, πώς να δράσει.

Λίγες μέρες μετά την επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου, εσείς, μια στρατευμένη πασιφίστρια, πώς βιώσατε το γεγονός και τις συνέπειές του, και κυρίως τον πόλεμο του Μπους στο Ιράκ;
Η προεδρία Μπους ήταν καταστροφική. Πριν από λίγο καιρό είδα μια συνέντευξη του τότε αντιπροέδρου Ντικ Τσένι, με αφορμή την έκδοση ενός βιβλίου του, όπου επαναλάμβανε την ίδια προπαγάνδα, τα ίδια ψέματα για το όπλα μαζικής καταστροφής που τάχα υπήρχαν στο Ιράκ, τα ίδια επιχειρήματα για τη δικαιολόγηση του πολέμου. Η 11η Σεπτεμβρίου είχε δραματικές συνέπειες για το λαό των ΗΠΑ, κυρίως στο πεδίο των ατομικών δικαιωμάτων. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ σήμερα έχουμε έναν και μοναδικό ραδιοσταθμό χρηματοδοτούμενο από τους ακροατές του κι όχι από λόμπι και επιχειρηματίες χρηματοδότες. Έχει την ελευθερία να μιλάει για πράγματα που δεν μπορείς πουθενά αλλού ν’ ακούσεις. Για παράδειγμα, για τις ένοπλες συμπλοκές που έχουν στην πλειοψηφία τους στόχο τους μαύρους. Κι αυτό μου φέρνει στο νου το υπέροχο κίνημα του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, χάρη στο οποίο μια στερημένη μερίδα του πληθυσμού απόκτησε τα δικαιώματα του πολίτη και στην κοινωνία συνέβη μια τεράστια αλλαγή, την οποία δεν μπορούσαμε να φανταστούμε. Σήμερα επαναπαυόμαστε στις δάφνες μας…

Υποστηρίξατε τον Μπαράκ Ομπάμα στην προεκλογική καμπάνια του. Πώς είδατε την εκλογή του στη θέση του προέδρου;
Ήταν μια ανέλπιστη εξέλιξη. Το ονειρευόμασταν, αλλά δεν τολμούσαμε να το πιστέψουμε. Αλλά και η διάψευση ήταν εξίσου μεγάλη με την ελπίδα μας. Πιστεύω πως αν δεν είχε πάει στον Λευκό Οίκο, αν είχε ακολουθήσει τον κινηματικό δρόμο του Κινγκ, δηλαδή αν είχε μείνει στους δρόμους, να αγωνιστεί δίπλα στους στερημένους, θα είχε σίγουρα μια πιο χρήσιμη πολιτική διαδρομή. Ονειρευτήκαμε με αφέλεια μια πραγματική αλλαγή της κοινωνίας, χωρίς να πάρουμε υπόψη τους υπάρχοντες συσχετισμούς δύναμης στις ΗΠΑ. Γρήγορα αποδείχτηκε πως το Οβάλ Γραφείο τού έδεσε τα χέρια, ότι όλα ήταν μια απέραντη κοροϊδία. Δεν περιστοιχίζεται από άξια πρόσωπα. Η προεκλογική καμπάνια του στηρίχτηκε στην ιδέα της αλλαγής, αλλά η χώρα μας δεν τροποποίησε ούτε χιλιοστό την πολιτική της γραμμή. Δεν μπόρεσε να υπερβεί τα εμπόδια της ρεπουμπλικάνικης δεξιάς, που έχει ένα στόχο: να απαλλαγεί απ’ τον Ομπάμα.

Μιλήσατε για την αμερικανική άκρα δεξιά. Πώς εξηγείτε το βάρος που έχει το Κόμμα του Τσαγιού στην αμερικανική κοινωνία;
Πρώτα απ’ όλα, πιστεύω ότι η άκρα δεξιά και τα ρατσιστικά κινήματα δεν αποδέχτηκαν ποτέ τις νίκες που πέτυχαν όσοι αγωνίστηκαν για τα δικαιώματα των πολιτών. Η οργή τους γίνεται σήμερα φανερή και βρίσκει σαν στόχο τον Ομπάμα, γιατί είναι μαύρος και διατείνεται ότι θέλει ν’ αλλάξει την κοινωνία. Το Κόμμα του Τσαγιού εκμεταλλεύεται αυτό το κύμα, αυτή την οργή. Δεν έχουν κανένα σχέδιο ή επιχείρημα. Κρύβονται πίσω από αυτό που αποκαλούν «η θεία βούληση ή οργή». Είναι δύσκολο να δώσεις τη μάχη απέναντι σ’ ένα τοίχο. Πρόσωπα όπως η Σάρα Πέιλιν βρίσκονται κάθε μέρα στα τηλεοπτικά πλατό, χωρίς να έχουν τίποτα να πουν. Εκεί κερδίζει όποιος φωνάζει πιο πολύ! Αλλά δεν είναι μόνο οι ΗΠΑ που πλήττονται από την ανησυχητική άνοδο της άκρας δεξιάς. Ο ρατσισμός στη Γαλλία και την Ευρώπη αρχίζει να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις.

Οι ΗΠΑ περνούν μια οικονομική κρίση που πλήττει πιο πολύ τις πιο ευπαθείς πληθυσμιακές ομάδες. Πώς βλέπετε αυτή τη βασιλεία του χρήματος;
Σκέπτομαι αυτούς τους δισεκατομμυριούχους που προσφέρθηκαν να αυτοφορολογηθούν… Τι ειρωνεία! Μας λένε: «Δεν θα έπρεπε να έχουμε τόσο πολύ χρήμα, ας δώσουμε λίγο». Και τότε αναρωτιέμαι: «Μα είναι αδύνατο να ελπίσουμε ότι οι πολιτικοί ηγέτες μας μπορούν να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει;» Κι όμως, φαίνεται πως έτσι είναι. Ζούμε τη βασιλεία της απληστίας. Για να συγκεντρώσουν ακόμη περισσότερο πλούτο, οι εξουσίες του χρήματος πνίγουν τους φτωχούς, τους αποκλεισμένους, τους έγχρωμους. Επιβάλλουν τη σιωπή στους εξαθλιωμένους.

Στο τελευταίο σας άλμπουμ ερμηνεύετε το «Scarlett Tide» του Έλβις Κοστέλο, που αναρωτιέται: «Θα ξυπνήσει ο κόσμος; «Πώς είδατε τα πρόσφατα κινήματα χειραφέτησης στις αραβικές χώρες;
Δεν ξαφνιάστηκα. Η κατάσταση που επικρατούσε εκεί, δεν μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ. Ιδίως αν αναλογιστούμε τα αδιέξοδα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ σ’ αυτές τις χώρες. Ένα κομμάτι του κόσμου ξυπνάει, εγείρεται. Αν τα κόμματα της δεξιάς ενισχύονται σήμερα, δεν πάνε πίσω και οι δημοκράτες, μιλούν με νέα φωνή, αν και έδειχναν να δειλιάζουν τον τελευταίο καιρό. Ίσως είναι και πάλι η ώρα να φωνάξουμε: «Έι, ξυπνήστε!».
Πηγή: Η Εποχή 


Joan Baez & Mercedes Sosa "Gracias A La Vida''


            Tears of rage                                 We shall overcome


Tears of Rage
Oh, what dear daughter 'neath the sun
Could treat a father so?
To wait upon him hand and foot
Yet always answer, "No"

Tears of rage, tears of grief
Why must I always be the thief?
Come to me now, you know we're so low
And life is brief

It was all so very painless
When you ran out to receive
All that false instruction
Which we never could believe

And now the heart is filled with gold
As if it was a purse
But, oh, what kind of love is this
Which goes from bad to worse?

Tears of rage, tears of grief
Why must I always be the thief?
Come to me now, you know we're so low
And life is brief

We pointed you the way to go
And scratched your name in sand
Though you thought it was nothing more
Than a place for you to stand

I want you to know that while we watched
You discovered that no one would be true
That I myself was among the ones who thought
It was just a childish thing to do

Tears of rage, tears of grief
Why must I always be the thief?
Come to me now, you know we're so low
And life is brief



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου