Κείμενο υποδοχής

If I had to choose between music, dance or photography, I would choose all three, for I am enchanted with music, thrilled by dance and redeemed by photography!
Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στη μουσική, το χορό και τη φωτογραφία, θα επέλεγα και τις τρεις τέχνες. Η μουσική με μαγεύει, ο χορός με ενθουσιάζει και η φωτογραφία με λυτρώνει!...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνικά θέματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 24 Ιουλίου 2012

The summer Detroit got burned / Το καλοκαίρι που κάηκε το Ντιτρόϊτ

The summer Detroit burned: Powerful TIME images show aftermath of race riots of 1967
By DAILY MAIL REPORTER

Forty-five years after Detroit's deadly race riots, a collection of powerful photographs have been released chronicling what remains one of the bleakest chapters in United States history.
Sparked by a police raid on a bar in a predominantly black neighbourhood, the socially, economically and racially-charged riots lasted four days and nights during the long, hot summer of 1967.
Late photographer Lee Balterman captured the fierce unrest, which left America stunned and Detroit scarred to this day, in a collection of heartbreaking yet powerful pictures, published by Life.com on the 45th anniversary of the event. 
The horrific violence, widespread looting and devastating fires saw 43 people killed, 1189 injured and over 7,000 arrested.
Scores of businesses were turned upside down and street after street of buildings were left completely destroyed as angry residents protested against racial and economic inequality, police abuse and a lack of affordable housing. 
Within 48 hours, Michigan governor George Romney had mobilised thousands of National Guard troops and President Lyndon Johnson eventually ordered paratroopers from the 82nd Airborne on to the streets on the riot's fourth day.
The stunning images captured by Mr Balterman, who died aged 91 in March this year, show the devastation that littered Detroit in the aftermath of the 1967 summer riots, as families attempted to rebuild their lives from the rubble.
Source: MAILOnline  

Armed: During race riots in Detroit, National Guard patrolled devastated neighborhood

Το καλοκαίρι που κάηκε το Ντιτρόϊτ
Επειδή τότε, εμείς είχαμε χούντα, δε μαθαίναμε τι γινόταν στο Αμέρικα. Διαβάστε λοιπόν τι έγινε σαν σήμερα:
Το καλοκαίρι του 1967 οι Ηνωμένες Πολιτείες συγκλονίστηκαν από τη μεγάλη εξέγερση των μαύρων. Με αφετηρία το Νάσβιλ και άλλες πόλεις του Νότου, η συσσωρευμένη οργή χιλιάδων ανθρώπων ξεσπά σαν την πλημμυρίδα στο Χιούστον, στη Βοστόνη και τη Φλόριδα, για να εκραγεί τον Ιούλη στα μεγάλα βιομηχανικά κέντρα του βορρά, στο Νιούαρκ και τη Νέα Υόρκη, την Πρόβιντενς, το Ντιτρόιτ, το Ρότσεστερ, το Κέμπριτζ και την Τουσόν, την Ουάσιγκτον, το Χιούστον, το Μιλγουόκι. Συνολικά 110 αστικά κέντρα γίνονται θέατρο σφοδρών συγκρούσεων, ενώ για πρώτη φορά ξεσηκώνονται μικρές πόλεις και χωριά. Μόνο στο Ντιτρόιτ και το Νιούαρκ οι νεκροί ανέρχονται σε 69 και οι τραυματίες σε 3.500. Δύο περίπου χρόνια μετά το τετραήμερο του χάους στο Λος Αντζελες, οι ΗΠΑ παραδίδονται και πάλι στις φλόγες. 
Τα ίδια πάντα αίτια και αφορμές, ο ρατσισμός και η σκληρότητα της αστυνομίας, οι κοινωνικές ανισότητες, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης των μαύρων στα βιομηχανικά κέντρα, η υψηλή ανεργία που πλήττει κυρίως τους νέους.
Όμως αυτή τη φορά το κίνημα των μαύρων εμφανίζεται ριζοσπαστικοποιημένο. Δεν είναι μόνο οι καταστροφές και οι λεηλασίες που σφραγίζουν το θερμό καλοκαίρι του 1967. Είναι η διάχυτη αίσθηση ότι η κατάσταση εκτρέπεται προς τον εμφύλιο πόλεμο. Ο ανταποκριτής της αγγλικής εφημερίδας «Ομπσέρβερ» διαπίστωνε σε ένα ρεπορτάζ: «Η αγωνία, αυτή η αίσθηση συναγερμού σε ολόκληρη τη χώρα πηγάζουν από μια νέα διάσταση των φυλετικών ταραχών. Οι ριπές των όπλων αντικατέστησαν το συριγμό των φλεγομένων κτιρίων και η τυφλή βία μοιάζει καθοδηγούμενη, θυμίζει αντάρτικο». 
Στο Ντιτρόιτ, πέμπτη μεγαλύτερη πόλη των ΗΠΑ, οι χειρότερες φυλετικές ταραχές στην πρόσφατη ιστορία της χώρας ξεσπούν το πρωί της 23ης Ιούλη, στη 12η Οδό, κοντά στο κέντρο, μετά τη σύλληψη 24 μαύρων σε μια καφετερία.
Στις 24 Ιούλη κηρύσσεται κατάσταση έκτακτης ανάγκης και με εντολή του Προέδρου Τζόνσον τους 8.000 άνδρες της Εθνοφρουράς ενισχύουν 4.700 άνδρες του ομοσπονδιακού στρατού. Τεθωρακισμένα του στρατού και ελικόπτερα εξουδετερώνουν περίπου 100 ελεύθερους σκοπευτές ακροβολισμένους στις στέγες. Στις 27 Ιούλη οι ταραχές σταματούν, την 1η Αυγούστου αίρεται η απαγόρευση κυκλοφορίας. Συνολικά, κατά τη διάρκεια του τετραημέρου, πυρπολήθηκαν 1.100 κτίρια και οι ζημιές υπολογίστηκαν σε 200 εκατομμύρια δολάρια.
Όλες οι φωτογραφίες είναι από το TIME-LIFE και αναδημοσιεύονται στην MailOnline
Πηγή: MailOnline

Chaos: Police and firemen attempt to get blazing fires under control

Tensions: Detroit Police officers confront African American people in the streets during the race riots


Clean up: Crowds gather to watch authorities clean up debris after the riots

Army: During race riots in Detroit, Army tanks were brought in to patrol the streets

Scorched: Cars were left burned and buildings gutted in the aftermath of the Detroit race riots

Σάββατο 16 Ιουνίου 2012

The "Internationale" - Arturo Toscanini


Arturo Toscanini
In 1944, to honor the Allied victory in Italy, the great Arturo Toscanini--a refugee from Fascisim in his home country--decided to conduct a performance of Verdi's "Hymn of the Nations". "Hymn" is a composition that Verdi orginally built around the national anthems of Britain, France, and Italy. In order to honor all four of the major Allies, Toscanini decided to add "The Star Spangled Banner" for the U.S. and "The Internationale" for the Soviet Union. The music was performed by the NBC Symphony Orchestra, with the Westminister Choir and the great tenor Jan Peerce as soloist; conducted by Toscanini. It was filmed as a featurette to be shown in movie theaters, and was narrated by Burgess Meredith.

In the early 50's, at the height of the Red Scare, U.S. censors removed the portion of this performance that featured the "Internationale".

For years this sequence in the original featurette was considered forever lost. But recently a copy of this missing piece of film was rediscovered, and now this rousing rendition of the Internationale--together with chorale and orchestra under the direction of a legendary conductor--can now be enjoyed again.



Τί γίνεται τελικά στο πολιτικό παρασκήνιο!!!.....
Το 1944, για να τιμήσει τη νίκη των Συμμάχων στην Ιταλία, ο μεγάλος Αρτούρο Τοσκανίνι αποφάσισε να διεξάγει μια παράσταση του «Ύμνου των Εθνών» του Βέρντι ("Hymn of the Nations"). Ο "Ύμνος" είναι μια σύνθεση που Βέρντι πραγματικά βασισμένη πάνω στους εθνικούς ύμνους της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας. Για να τιμήσει τις συμμαχικές δυνάμεις ο Toscanini, αποφάσισε να προσθέσει «Το έναστρο έμβλημα αστεριών» για τις ΗΠΑ και τη «Διεθνή» για τη Σοβιετική Ένωση. Η εκτέλεση έγινε από την NBC Symphony Orchestra, την Χορωδία Westminister και το μεγάλο τενόρο Jan Peerce ως σολίστ, με διευθυντή τον Τοσκανίνι. Η παράσταση κινηματογραφήθηκε για να παίζεται μελλοντικά στους κινηματογράφους, με αφηγητή τον Burgess Meredith.
Στις αρχές της δεκαετίας του 50, εποχή του ψυχρού πολέμου, οι Αμερικανοί λογοκριτές ενοχλήθηκαν, όπως ήταν αναμενόμενο, και αφαίρεσαν το κομμάτι με τη «Διεθνή» από την ταινία. Βλέπετε, τους χάλαγε τη βιτρίνα. Η προβολή της ταινίας, ως ντοκουμέντο προβαλλόταν λογοκριμένη και όλοι πίστευαν πως το κομμάτι με τη «Διεθνή» είχε χαθεί για πάντα. Πρόσφατα όμως, ένα αντίγραφο της ταινίας ανακαλύφθηκε και τώρα η προβολή της συνεχίζεται με τη «Διεθνή» να ακούγεται στο τέλος της παράστασης. Απολαύστε, λοιπόν, τον θρυλικό μαέστρο Τοσκανίνι να διευθύνει την χορωδία και την ορχήστρα.

Ακούστε εδώ, αυτό που Αμερικανική λογοκρισία είχε αφαιρέσει

 

Και εδώ, η ολοκληρωμένη ταινία σε δύο μέρη

 

Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012

The Montreal Protests / Διαμαρτυρίες στο Μόντρεαλ

The Montreal Protests, 4 Months In
Thousands of demonstrators march against a 75-percent tuition hike at universities in Canada's mostly French-speaking Quebec province, in downtown Montreal, Quebec, on May 22, 2012. Tens of thousands marched in a rally marking 100 days of student protests. (Reuters/Olivier Jean
 Beginning in February, students throughout Quebec began protesting against a proposed 75 percent hike in the cost of their tuition. Demonstrators staged strikes, sit-ins, and marches, in some cases drawing hundreds of thousands of participants and incurring hundreds of arrests. Quebec's government responded by passing a controversial emergency law, Bill 78, that places strict limits on free assembly, including a provision that requires demonstrators to submit protest plans and receive police approval. Reacting to the new law, hundreds of thousands more took to the streets to join the broadening protest. Now, four months later, nightly demonstrations continue across Montreal. These marches are called "casseroles," as participants use pots and pans to create noise and call for attention.

Αρχίζοντας το Φεβρουάριο, οι μαθητές σε ολόκληρη τη Κεμπέκ, άρχισαν να διαμαρτύρονται εναντίον μιας προτεινόμενης αύξησης 75% του κόστους των διδάκτρων τους. Οι διαδηλωτές οργάνωσαν απεργίες, καταλήψεις, πορείες και έγιναν εκατοντάδες συλλήψεις. Η Κυβέρνηση του Κεμπέκ απάντησε περνώντας από έναν αμφιλεγόμενο νόμο έκτακτης ανάγκης, ο Bill 78, που θέτει αυστηρά όρια στην ελεύθερη συνέλευση, που περιλαμβάνει διάταξη που απαιτεί, οι διαδηλωτές να υποβάλουν τα σχέδια διαμαρτυρίας και να λάβουν την έγκριση της αστυνομίας. Αντιδρώντας στο νέο νόμο, εκατοντάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους για να συμμετάσχουν στην διεύρυνση της διαμαρτυρίας. Τώρα, τέσσερις μήνες μετά, οι νυχτερινές διαδηλώσεις συνεχίζονται σε ολόκληρο το Μόντρεαλ. Αυτές οι πορείες ονομάζονται "κατσαρόλες", καθώς οι συμμετέχοντες, χρησιμοποιούν κατσαρόλες και τηγάνια για να δημιουργήσουν θόρυβο και να γίνει αισθητή η διαμαρτυρία τους.

Κείμενα και φωτογραφίες από το The Atlantic

Thousands of students gather to protest against tuition hikes in downtown Montreal, on March 22, 2012.
(Reuters/Olivier Jean)
Riot police stand guard during a student demonstrations outside Le Victorin Hotel where the annual Liberal Convention is being held on May 4, 2012 in Victoriaville, Quebec, Canada. These protests came on the 12th week of a strike by some 170,000 students. (Rogerio Barbosa/AFP/GettyImages).
Tens of thousands of students protest on March 22, 2012, bringing downtown Montreal to a standstill. "Yell louder so that nobody ignores us," shouted demonstrators who converged on the metropolis from across the province, packing a two-kilometer stretch of the city's streets. Since mid-February nearly 300,000 students have boycotted classes, blocked bridges and held smaller protests around the province against the government's plan to raise tuition over the next five years. (Rogerio Barbosa/AFP/Getty Images)

Demonstrators march in a protest against the Quebec Liberal Government on June 2, 2012, in Montreal. Thousands of people took to the streets of Montreal Saturday braving driving rain to protest planned tuition hikes and an emergency law after talks between students and the Quebec government broke down. (Rogerio Barbosa/AFP/Getty Images)

Wheelchair-bound citizens join students protesting tuition fee increases in Montreal, on June 1, 2012. Talks between students and the Quebec government aimed at ending months of protests over a proposed tuition hike collapsed, with nightly street demonstrations showing no sign of abating. (Rogerio Barbosa/AFP/Getty Images
Demonstrators march as they protest student tuition hikes on May 23, 2012. Nearly 700 people were arrested overnight in rowdy demonstrations in Montreal, with rocks being hurled at police, a spokesman said. Police in Montreal had said the unsanctioned protest would be tolerated if there was no trouble but after some unruly behavior around midnight they moved in and arrested 518 demonstrators. Another 170 people were detained in Quebec. (Andre Tremblay/AFP/Getty Images)

A protester is arrested during a demonstration in Victoriaville, on May 4, 2012. (Reuters/Christinne Muschi)
Άλλες φωτογραφίες στο / More photos The Atlantik

Παρασκευή 1 Ιουνίου 2012

Veterans Against the War / Βετεράνοι Ενάντια στον Πόλεμο


Iraq Veterans Against the War display the peace sign before throwing their medals away in opposition to the war at Cermak Road and Michigan Avenue during an anti-war march. — Antonio Perez, Chicago Tribune, May 20, 2012
In conflictual demonstrations against the NATO summit in Chicago, USA, members the organization of Veterans Against the War, they thrown in front of the Conference Centre where they had been gathered the NATO military, who won that medals in Iraq and in Afghanistan.
(The material is derived from the American news channel Democracy Now).

1. Brock Mackintosh: My name is Brock Mackintosh. 

Employed in Ethnikofylaki. I served in Afghanistan since November 2008, until August 2009. Before than two months for the 1st time I visited the memorial at ground zero "Twins Towers" for the first time together with two Afghans, a monument of the tragedy. Today I would like to get rid of this medal in memory of 33,000 thousand people who died in Afghanistan and who would not build none a monument like for those volunteers of Peace in Afghanistan.

2. Emanuelli Vinci: My name is Vinci Emanuelli.

Served in U.S. Marine Corps. First of all, this is my move to the people's of Iraq and Afghanistan. Second, this move is for the true ancestors.
I'm talking about the Non Violent Coordinating-Student, I am talking about the Black Panthers, I speak for the Movement of Civil Liberties, I'm talking about unions, I'm talking about our brothers and sisters the socialists, for our brothers the communists and communist, our brothers and sisters anarchists and anarchist, our brothers and sisters environmentalists and ecologists, they are the true ancestors and our last and most important, our enemies, there are 7,000 miles away. They sit in Conference  Rooms, are Syndicates CEO's are bankers, financial advisors are. They do not live 7000 miles away from our homes. Our enemies are here and we see them every day.
Our enemies are not the policemen standing in the line of exclusion. They are millionaires and billionaires who control this Planet and it' s many tolerated! Let's get back their medals.



Otherlink: http://www.youtube.com/watch?v=uuL3wNtwAqM 
Iraq Veterans Against the War returning their service medals
More photos HERE

Στις διαδηλώσεις ενάντια στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Σικάγο των Η.Π.Α., μέλη της οργάνωσης Βετεράνοι Ενάντια στον Πόλεμο, πέταξαν μπροστά από το συνεδριακό κέντρο όπου είχαν μαζευτεί οι Νατοϊκοί, τα μετάλλια που κέρδισαν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.
(Το υλικό προέρχεται από το αμερικάνικο ειδησεογραφικό κανάλι Democracy Now)

1. Μπροκ Μάκιντος: Ονομάζομαι Μπροκ Μάκιντος.

Υπηρετούσα στην Εθνικοφυλακή. Υπηρέτησα στο Αφγανιστάν από το Νοέμβριο του 2008, μέχρι τον Αύγουστο του 2009. Πριν από δύο μήνες επισκέφθηκα για 1η φορά το μνημείο στο σημείο μηδέν "Δίδυμοι Πύργοι", για πρώτη φορά μαζί με δύο Αφγανούς, το μνημείο μίας τραγωδίας. Θέλω να ξεφορτωθώ σήμερα αυτό το μετάλλιο εις μνήμην των 33.000 χιλιάδων πολιτών που πέθαναν στο Αφγανιστάν και για τους οποίους δεν θα χτιστεί κανένα μνημείο όπως και για τους εθελοντές για την Ειρήνη στο Αφγανιστάν.

2. Βινς Εμμανουέλι: Ονομάζομαι Βινς Εμμανουέλι.

Υπηρέτησα στο Αμερικανικό Σώμα Πεζοναυτών. Πρώτα από όλα αυτή η κίνησή μου είναι για τους Λαούς του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Δεύτερον, αυτή η κίνηση είναι για τους αληθινούς προγόνους μας.
Μιλάω για το Συντονιστικό Μη Βίαιων-Φοιτητών, μιλάω για τους Μαύρους Πάνθηρες, μιλάω για το Κίνημα των Πολιτικών Ελευθεριών, μιλάω για τα Συνδικάτα, μιλάω για τα αδέλφια μας και τις αδελφές μας τους σοσιαλιστές, για τα αδέλφια μας τους κομμουνιστές και τις κομμουνίστριες, τα αδέλφια μας και τις αδελφές μας αναρχικούς και αναρχικές, τα αδέλφια μας και τις αδελφές μας οικολόγους και οικολόγες, αυτοί είναι οι πραγματικοί μας πρόγονοι και τελευταίο και πιο σημαντικό, οι εχθροί μας, δεν βρίσκονται 7.000 μίλια μακριά. Κάθονται σε αίθουσες συσκέψεων, είναι διευθύνοντες σύμβουλοι είναι τραπεζίτες, είναι χρηματοπιστωτικοί σύμβουλοι. Δεν ζουν 7.000 μίλια μακριά από τα σπίτια μας. Οι εχθροί μας βρίσκονται εδώ και τους βλέπουμε κάθε μέρα. Οι εχθροί μας δεν είναι οι αστυνομικοί που στέκονται στην γραμμή αποκλεισμού. Είναι οι εκατομμυριούχοι και οι δισεκατομμυριούχοι που ελέγχουν αυτόν τον πλανήτη και αρκετά τους ανεχθήκαμε!! Ας πάρουν πίσω τα μετάλλιά τους.

Εμείς, στη μνήμη όλων των θυμάτων του ιμπεριαλιστικού ΝΑΤΟ αφιερώνουμε το τραγούδι / We, in memory of all these victims of imperialist NATO interventions, we dedicate the song:  «All we are saying is give peace a chance». John Lennon





Παρασκευή 4 Μαΐου 2012

Φωτογραφία της Εβδομάδας / Photo of the Week


























"...Ολα αυτά περί επαναδιαπραγμάτευσης ή ανατροπής του μνημονίου μοιάζουν με ευχολόγια, δεν στέκουν και τέλος πάντων δεν πρόκειται να αναιρεθούν επειδή έτσι φαντάζεται ο ένας και έτσι αναμένει ο άλλος".
ΑΥΤΑ ΓΡΑΦΕΙ ΤΟ ΦΙΛΟΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ "ΒΗΜΑ" (της όποιας κυβέρνησης, μην κολλάτε στο χρώμα που επιλέγει κάθε φορά που θα στηρίξει. Και χούντα μπορεί να στηρίξει. Και τα "αδελφά" ΝΕΑ, ακόμα και το "θαυματουργό" νερό του Καματερού, μπορούν να στηρίξουν. Είναι οι εφημερίδες της εκλεπτυσμένης δημοσιογραφικής ξεφτίλας).

 
ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟΥΣ.



Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011

Earth's Population / Ο Πληθυσμός της Γης

Population Seven Billion
The United Nations estimates that in one week, on October 31, 2011, the world's population will reach 7 billion. Just 200 years ago, there were only 1 billion people on the planet, and over the next 150 years, that number grew to 3 billion. But in the past 50 years, the world's population has more than doubled, and it is projected to grow to 15 billion by the year 2100. As the UN points out, this increasing rate of change brings with it enormous challenges. Meeting the basic needs of so many will meaning growing, shipping, and distributing more food while providing more clean water, health care, and shelter -- all without inflicting too much further damage on our environmen

1. A baby gestures minutes after he was born inside the pediatric unit at hospital Escuela in Tegucigalpa, Honduras, on October 21, 2011. According to Honduras' health authorities, about 220,000 babies are born in Honduras each year and the cost of having a baby delivered at the public hospital is $10.
(Reuters/Edgard Garrido) 

7 Δισεκατομμύρια ο πληθυσμός της Γης
Εκτιμάται από τα Ηνωμένα Έθνη πως, στις 31 Οκτωβρίου του 2011, ο πληθυσμός της γης, θα φθάσει στα...7 δισεκατομμύρια. Πριν 200 χρόνια, υπήρχαν μόνο 1 δισεκατομμύριο  άνθρωποι, ενώ τα επόμενα 150 χρόνια, ο αριθμός αυτός αυξήθηκε σε 3 δισεκατομμύρια. Τα τελευταία 50 χρόνια, ο παγκόσμιος πληθυσμός έχει υπερδιπλασιαστεί και εκτιμάται πως, το 2100 θα φθάσει έως τα ....15 δισεκατομμύρια!!!!! Όπως επισημαίνει ο διεθνής οργανισμός, αυτός ο αυξανόμενος ρυθμός αλλαγής, φέρνει μαζί του τεράστιες προκλήσεις που σημαίνει, περισσότερη παραγωγή φαγητού και διανομή καθαρού νερού. Από την άλλη, το θέμα της υγειονομικής περίθαλψης και η εξασφάλιση στέγης, είναι σίγουρο πως θα προκαλέσει κοινωνικές εκρήξεις και η ισορροπία στο  περιβάλλον θα διαταραχθεί. Μπορεί ο Θεός να είπε "Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και κατακυριεύσατε τη Γη" δεν είχε αντιληφθεί, όμως, πως η κατάσταση θα έφθανε στο απροχώρητο.
Για παράδειγμα, στη δεύτερη φωτογραφία ο Ziona έχει 39 γυναίκες, 94 παιδιά και 33 εγγόνια!!! 
Με πατεράδες, μαμάδες, γιαγιάδες και παπούδες, η οικογένεια απαριθμεί ... 181 μέλη!!! Είπατε τίποτα;


Ιδού τι γράφει η Παλαιά Διαθήκη:

1) ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. 2) ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος. 3) καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς. 4) καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους. 5) καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα. καὶ ἐγένετο ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία........
........20) Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἐξαγαγέτω τὰ ὕδατα ἑρπετὰ ψυχῶν ζωσῶν καὶ πετεινὰ πετόμενα ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ. καὶ ἐγένετο οὕτως. 21) καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ κήτη τὰ μεγάλα καὶ πᾶσαν ψυχὴν ζῴων ἑρπετῶν, ἃ ἐξήγαγε τὰ ὕδατα κατὰ γένη αὐτῶν, καὶ πᾶν πετεινὸν πτερωτὸν κατὰ γένος. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλά. 22) καὶ εὐλόγησεν αὐτὰ ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὰ ὕδατα ἐν ταῖς θαλάσσαις, καὶ τὰ πετεινὰ πληθυνέσθωσαν ἐπὶ τῆς γῆς.

Όλες οι φωτογραφίες (είναι του Reuters) και οι λεζάντες είναι από την  "the Atlantic"

2. Family members of Ziona pose for a group photograph in Baktawng village in the northeastern Indian state of Mizoram, on October 7, 2011. Ziona is the head of a religious sect called "Chana," which allows polygamy and was founded by his father Chana in 1942. Ziona has 39 wives, 94 children and 33 grandchildren. He lives in his 4 story 100-room house with 181 members of his family. (Reuters/Adnan Abidi) 
3. People gather to get water from a huge well in the village of Natwarghad in the western Indian state of Gujarat on June 1, 2003. (Reuters/Amit Dave) 

4. Thousands of Bangladeshi Muslims board overcrowded trains as they try to return home after attending a three-day Islamic Congregation on the banks of the river Turag in Tongi, outskirts of Dhaka, Bangladesh, on January 23, 2011. The congregation held each year since 1966, is among the world's largest religious gatherings. (AP Photo/Pavel Rahman)
5. Residents crowd in a swimming pool to escape the summer heat during a hot weather spell in Daying county of Suining, China, on July 4, 2010. (Reuters/Stringer) 
6. Motorists crowd at a junction during rush hour in Taipei, on October 29, 2009. There are more than 8.8 million motorcycles and 4.8 million cars on Taiwan's roads and nearly all motor vehicles and inhabitants are squeezed into a third of the island's area. (Reuters/Nicky Loh)
7. The crowded maternity ward of the government-run Dr. Jose Fabella Memorial Hospital in Manila, Philippines, on June 1, 2011. The ward, the busiest in the country, sees an average of 60 births every day. The Philippines' population growth rate of around 2.0 percent is above Southeast Asia's average of around 1.7 percent, with an estimated 200 babies born every hour. Lack of a national policy on birth control and access to modern family planning methods - frowned upon by the powerful Catholic church - are some of the factors that have led to the country's population ballooning to nearly 100 million, according to various government and private sector estimates, with the Philippines the second most populous nation in the region after Indonesia. (Reuters/Cheryl Ravelo)
Περισσότερες φωτογραφίες στο the Atlantic 



Σάββατο 21 Μαΐου 2011

Η Ισπανία στο ΔΝΤ(;) - Spain seeks IMF support (?)


Demonstrators gather and shout slogans in Madrid's famous landmark Puerta del Sol, against politicians, bankers and authorities' handling of the economic crisis May 18, 2011. (Reuter)
Γαργάρα μέχρι τώρα έχουν κάνει τις διαδηλώσεις στην Ισπανία τα έγκριτα τηλεοπτικά και ιντερνετικά μέσα στη χώρα μας. Τσιμουδιά μέχρι χτες, για να μη μας μπαίνουν ιδέες, μη μας τη βαρέσει και κατασκηνώσουμε κι εμείς στους δρόμους και τις πλατείες, μην αρχίσουμε κι εμείς και επικοινωνούμε ανά δύο, ανά τρεις, ανά χιλιοιδεκατρείς. Βλέπεις, αυτοί εκεί δεν είναι αιγύπτιοι ή λίβυοι για να έχουν τις ιδιαιτερότητες (sic) που κάνουν τις εξεγέρσεις να διαφέρουν απείρως (sic) και τα κινηματικά προτάγματα να μην συγχρονίζονται (sic καi lol). Αυτοί εδώ είναι Μεσόγειοι, αυτοί είναι κοντινοί, αυτοί δεν είναι τριτοκοσμικοί (tres sic), αυτοί είναι σαν εμάς (που δεν είμαστε τριτοκοσμικοί -45 απανωτά lol). Αυτοί το άλλο Σάββατο θα σηκώσουν ευρωπαϊκή κούπα, αλλά δεν φαίνεται να τους καίει και τόσο -όταν ήδη έχουν πάρει φωτιά τα μπατζάκια τους. Δεν είναι σαν κι εμάς, που κάθε κέλευσμα για πρωτιά από Ευρώπη μεριά, σημαίνει και επίταξη εθνικής υπομονής προς χάριν του μεγάλου σκοπού, του εθνικού στόχου, μαζί με εξαναγκασμό εθνικής ενότητας. Έστω και για την τρέχουσα βδομάδα, την κάθε βδομάδα που πιθανώς θα λάβει χώρα κι ένα μεγαλείο. Στη θέση του μεγαλείου και του στόχου βάλε ένα χλιδάτο ραπ ζεϊμπέκικο και τις κλωτσιές του Καραγκούνη.

Demonstrators raise their hands during a protest against politicians, bankers and authorities' handling of the economic crisis in central Valencia, on May 19, 2011. (Reuters/Heino Kalis)

Οι σπανιόλοι, ένα βήμα πριν το ΔΝΤ, βγήκαν στους δρόμους να προλάβουν κάθε "δημοκρατική" διαδικασία και εκλογική νομιμοποίηση των ορέξεων της σοσιαληστικής νομενκλατούρας· να προλάβουν ακόμα και πιθανό δημοψήφισμα (άγνωστη έννοια για την εδώ δημοκρατία). Ή, τουλάχιστον, να το διεκδικήσουν με τους όρους τους, συγχρωτισμένο με τις επιδιώξεις τους και τα πραγματικά ελλείμματα του δικού τους κοινού βίου. Η αντίδραση του ένα-βήμα-πριν-το-ΔΝΤ λαού προφανώς και ενοχλεί επικίνδυνα τους προύχοντες, σε μέσα και έδρανα, ενός λαού που βρίσκεται ένα βήμα μετά το ΔΝΤ (για την ακρίβεια ένα χρόνο μετά, μεταφρασμένο ίσως σε πολλά βήματα), αλλά ακόμα δεν έχει εκφράσει ενιαία και ρητά την αντίδρασή του. Οι εδώ υπήκοοι του μνημονίου είναι απασχολημένοι με το κυνηγητό αναμεταξύ τους· εσχάτως δε, έβαλαν και αλλοδαπούς στο παιχνίδι, πάντα στο ρόλο του κυνηγημένου. Ένας στο χώμα κι οι άλλοι τρων'το πτώμα.

Το κίνημα των σπανιόλων που καταλαμβάνει τις πλατείες και τους δρόμους είναι, με νονό τον Stephan Hessel, το κίνημα των αγανακτισμένων -οι indignados. Οι εκεί αγανακτισμένοι είναι αγανακτισμένοι με τους πάνω, όχι τους δίπλα, είναι αγανακτισμένοι που ψάχνουν δουλειά και δεν βρίσκουν και όχι επειδή αναγκάζονται να συμβιώνουν με ανθρώπους που ψάχνουν δουλειά και δεν βρίσκουν. Είναι αγανακτισμένοι γιατί δημοκρατία τους είπανε, δημοκρατία ψηφίσανε και δημοκρατία δεν βλέπουνε, παρά μόνο διάφορες δημοσιονομικές στρατηγικές επί χάρτου (και επί τραπεζών). Δεν είναι αγανακτισμένοι επειδή η δημοκρατία πλέον δεν τους τρέφει, δεν τους βρίσκει θέσεις, δεν τους βολεύει κάπου. Δεν είναι αγανακτισμένοι που η δημοκρατία δεν μεριμνά για εκείνους, αλλά επειδή κανείς δεν μεριμνά για τη δημοκρατία. Δεν είναι αγανακτισμένοι με τους μετανάστες, αλλά με τη μετανάστευση -με το σύστημα διακυβέρνησης και δοσοληψίας που αναγκάζει σε μετανάστευση, σε ανέχεια, σε ανεργία από τη μία και εξασφαλίζει αισχροκέρδεια, ανομία και αδιαφάνεια από την άλλη. Και όποιος πει πως αυτοί δεν έχουν τέτοια προβλήματα και δεν γνωρίζουν από αυτή την κόλαση, ας πάει μια βόλτα στη Μελίγια και να πιεί ένα καφέ στο στενό του Γιβραλτάρ. Όλο και κάτι θα πάρει το μάτι του.


Protesters gather at the Puerta del Sol square in Madrid, on May 19, 2011 during a protest against Spain's economic crisis and its sky-high jobless rate. (Pedro Armestre/AFP/Getty Images)



Οι αγανακτισμένοι στις 150 πόλεις της Ισπανίας φωνάζουν και κατασκηνώνουν γιατί θέλουν δημοκρατία. Γιατί έχουν, έστω, μια δημοκρατία στο μυαλό τους. Δεν ξέρω αν την εννοούν δεξιά ή σοσιαλιστική, δεν ξέρω αν τη θέλουν χρωματισμένη. Αισθάνομαι ότι τη θέλουν απλώς δημοκρατία -και αυτό δεν είναι ένα καθόλου αυτονόητο πρόταγμα στην εποχή της συγκάλυψης και της fake συναίνεσης. Οι εδώ αγανακτισμένοι οργανώνουν πογκρόμ, γιατί βαρέθηκαν τη δημοκρατία, γιατί βαρέθηκαν τις κοινές λύσεις, τις κοινές συμφωνίες, τα κοινωνικά συμβόλαια, τα κοινά σχέδια. Αμύνεστε περί πάρτης -το δικό μου συμφέρον απέναντι στο συμφέρον του άλλου. Κι αν το συμφέρον του ο άλλος το διεκδικεί με μαχαίρι, θα υπερασπιστώ κι εγώ το δικό μου με το ίδιο όπλο. Απόλυτα λογικό επιχείρημα. Αρκεί να έχεις απωλέσει οποιαδήποτε αίσθηση ανθρωπιστικής και κοινωνικής συνείδησης. Και ανθρωπισμός δεν είναι μόνο να νοιάζεσαι για τον άλλον. Είναι να νοιάζεσαι για όλους. Για τον καθένα. Οι εδώ αγανακτισμένοι δεν φαίνεται να ένιωσαν ποτέ την αναγκη της δημοκρατίας αποσυνδεδεμένη από τις παροχές της, δεν οραματίστηκαν ποτέ κάποιο σχέδιο συνθήκης κοινού βίου. Καθώς φαίνεται, εδώ η δημοκρατία πολιτειακά ισοδυναμούσε με μια περιττή πολυτέλεια, μια ενασχόληση του ελεύθερου χρόνου, μια πλατφόρμα κοινωνικής συμβίωσης για τις καλές μέρες -όπου καλές μέρες βάλε τις μέρες του μήνα που θρέφει τους άλλους 11, τις μέρες που ανθίζει το δέντρο με τα λεφτά, τις μέρες που το ρουσφέτι κάνει πάρτι, τις μέρες που δεν βλέπουμε ξένους και φτωχούς στο δρόμο να τολμούν να μοιράζονται τη δική μας επικείμενη φτώχια. Η εδώ δημοκρατία βασιζόταν πάνω στη συνθήκη του ντάξ' μωρέ: μια 'Νταξ Ρομάνα. Δεν προάσπιζε την ανοχή απέναντι στο διαφορετικό, αλλά τη συνενοχή στο ίδιο και στο σύνηθες. Με νταξ' μωρέ όμως δεν γίνεται δουλειά και προκοπή και, όπως και να'χει, ακόμα και το νταξ' μωρέ πέθανε. Η εδώ δημοκρατία πέθανε, όχι μόνο γιατί ποτέ δεν συνιστούσε βαθιά πολιτική ανάγκη, αλλά γιατί ακόμα και η φορμόλη στην οποία φυλαγόταν -από την αρχαία πρωτιά μας και δώθε- κακοφόρμισε κι αυτή. Ακόμα και τα προσχήματα της νομιμότητας στα πλαίσια μιας ισονομίας της συμβίωσης (έστω), καταλύθηκαν με τον πιο άγριο και χυδαίο τρόπο. Όταν πλάκωσαν τα ζόρια, τα πραγματικά θέματα, το τελευταίο που απασχόλησε τους παροικούντες στη μισαλλοδοξία και στο φόβο, ήταν να διασφαλιστούν οι σταθερές της δημοκρατίας που δοκιμάζονται μπροστά στις δυναμικές και σκληρές λύσεις που απαιτούνται. Ποιος άραγε ανησυχεί για μια κοινωνία που αδυνατεί, μέσα στο πλαίσιο των πολιτειακών δομών και ελευθεριών της, να βρει διεξόδους και λύσεις; Ποιοι και πόσοι ανησυχούν που η εδώ δημοκρατία έχει απωλέσει το βασικό της ρόλο; Αντίθετα, αποδεχόμαστε ως έξωθεν νομοτέλεια την πλήρη απαξίωσή της και γυρίζουμε κι εμείς από λίγο το γαϊτανάκι που τους θέλει όλους διεφθαρμένους και μάταιους: πολιτικούς, υπουργούς, κόμματα, θεσμούς, λειτουργούς, συνδικαλιστές, διαδηλωτές, αντιεξουσιαστές, διεκδικήσεις, ακόμα και την ίδια τη βουλή, την κατάκτηση της δημοκρατίας που εξευτελίζεται κι αντί να κλαίμε, πάμε από πάνω και φτύνουμε. Πλέον ανησυχούμε για το ποιος θα αναλάβει να κάνει την επιχείρηση σκούπα στους μετανάστες, ποιος θα δώσει διέξοδο στον καθημερινό φόβο και τι πολιτικό κόστος θα κληθεί ενδεχομένως να πληρώσει. Που δεν θα πληρώσει όμως. Απεναντίας, θα πληρωθεί. Για τον καθημερινό φόβο της ανεργίας και τον τρόμο της πραγματικής αρπαγής, ούτε κουβέντα.

Demonstrators occupy the Puerta del Sol square in Madrid, early on May 20, 2011. (Pedro Armestre/AFP/Getty Images)

Τελικά οι σπανιόλοι δεν είναι σαν κι εμάς -κι αυτό ίσως να το πήραν πρέφα τα πρετεντερέικα και γι'αυτό μας ενημέρωσαν μια στάλα από χτες. Ξέρουν ότι και να είναι σαν κι εμάς, εμείς δεν θα γίνουμε σαν κι αυτούς. Αν μια χούφτα διαδηλωτών κατασκηνώσει έξω από τη βουλή και τους μπαγλαρώσουν τα ΜΑΤ, αφού στείλουν μερικούς στο νοσοκομείο και ραντίσουν με λίπασμα τους υπόλοιπους, θα γίνει μια δημοσκόπηση παραγγελιά του ΔΟΛ ή άλλου δόλιου γραφείου, θα συριζοποιηθεί το θέμα, αφού περάσει πάνω του και μια γαρνιτούρα αλληλεγγύης στους μετανάστες -η οποία ως γνωστόν είναι απαίσιο πράμα και κηλίδα στο βιογραφικό ενός αγωνιστή- η δημοσκόπηση θα βγάλει ένα 56% "καλά κάνανε στα κωλόπαιδα", και το υπόλοιπο 44% ίσως λίγο αποθαρρυμένο, σίγουρα όμως διαιρεμένο στις διαφορετικές αιτιάσεις και γνώμες, στις καχυποψίες του και τις ματαιότητές του, θα ονειρευτεί με διάφορους τρόπους έναν άλλον κόσμο που θα'θελε να είναι εφικτός, αλλά δεν τολμά να τον αξιωθεί καν. Πέρα από μερικά μπλοκ και δονκιχώτες των δρόμων.

Για συντροφιά παρηγοριά όλο το βράδι, στα ηχεία μου είχα για σάουντρακ το live stream από την Puerta del Sol στη Μαδρίτη. Όσο και να'ναι, όσο αδιέξοδο και να αποδειχθεί αυτό από αύριο, ακόμα κι αν φέρει τη δεξιά να κάνει κουμάντο και πλιάτσικο στο πτώμα της σοσιαλιστικής αποτυχίας, τουλάχιστον έχω μια αίσθηση ότι ο κόσμος εκεί βρίσκεται στο δρόμο, ο κόσμος είναι έξω και διεκδικεί κάτι, νοιάζεται για τη ζωή του και όχι μόνο για τη δουλειά του. Ο κόσμος αγανακτεί με αυτούς που πλουτίζουν, όχι με αυτούς που πεινάνε. Βγαίνει έξω, κατασκηνώνει έξω, για να βρίσκεται με άλλους, αντί να φοβάται να συναντηθεί. Έχω για σάουντρακ τον ήχο μιας πόλης που δεν φοβάται. Γιατί εγώ τελευταία ξημεροβραδιάζομαι σε μια πόλη που φοβάται τα πάντα. Εδώ.

Fuera, δηλαδή μακριά, έξω. Αλάργα.
Άρθρο-διαμαρτυρία του costinho

Links που σας ενδιαφέρουν:

Οποιαδήποτε ομοιότητα των στίχων με τη σημερινή πραγματικότητα εντελώς ... τυχαία





Δευτέρα 9 Μαΐου 2011

Το Αμερικανικό Όνειρο τελείωσε / The American Dream is over


Τι κρύβεται πίσω από το τραπεζικό σύστημα, Αμερικανικό ή Ελληνικό; Δείτε το τριαντάλεπτο καρτούν που με διασκεδαστικό τρόπο δείχνει όλη την απάτη. Όλη; Μάλλον τη μισή.
(Με μετάφραση στα ελληνικά)


Αν θέλετε να αγοράσετε το βίντεο σε υψηλή ανάλυση HD για να εμπεδώσετε, οπτικοακουστικά, καλύτερα το Αμερικανικό όνειρο   ΕΔΩ και μετά προσγειωθείτε ομαλά

Αν θέλετε, όμως, να διαβάσετε διάφορες αμπελοφιλοσοφίες περί του Αμερικανικού όνειρου, διαβάστε στη Wikipedia. Οι άνθρωποί της, όντως, ζουν ακόμα στον κόσμο τους. Αυτοί, ηθελημένα γράφουν τη μισή αλήθεια. Την άλλη μισή, την κρατούν οι τράπεζες στα θησαυροφυλάκιά τους. 
Wikipedia American dream 

... και αυτός το βιολί του.

Σάββατο 23 Απριλίου 2011

Αυτοί που δεν θ' αναστηθούν

Όμορφη Αθήνα!!! Με Ακρόπολη και Παρθενώνα, με Σούνιο και Σαρωνικό, με Βόρεια και Νότια προάστια, με Ηρώδειο και Μέγαρο, με Πλάκα και Ψυρρή, με Λυκαβηττό και Υμηττό, με Πλατεία Συντάγματος και Κολωνακίου, με Βουκουρεστίου και Ερμού, με Μετρό και Mall, με Πλατεία Κουμουνδούρου και Δημαρχείου, με Πλατεία Αμερικής και Κολιάτσου, με Πανεπιστημίου και Ακαδημίας, με Σταδίου και Πατησίων, με Αθηνάς και Αιόλου, με Ηρώδου Αττικού και Παναθηναϊκό Στάδιο, με ΟΑΚΚΑ και ΣΕΦ, με Δισκοβόλους και Περικλήδες, με υπουργεία και "μαγειρεία", με μυρωδιές και δυσοσμίες, με "κουμπάρους" και Siemens (βλέπε μίζες), με πορείες και διαδηλώσεις, με ΜΑΤ και δακρυγόνα ... ΟΛΑ τα έχεις!!! Και προπαντός το στολίδι σου:
ΠΛΑΤΕΙΑ ΟΜΟΝΟΙΑΣ!!! 
Ώρα 8 π.μ. Θερμοκρασία λίγο πάνω από το 0. Η πόλη έχει ξυπνήσει. Ο κόσμος στην ίδια ρότα, στον ίδιο ρυθμό, στο τρέξιμο, στη δουλειά... Οι τουρίστες κάνουν το δικό τους tour. Και εδώ στην Ομόνοια, οι  μόνιμοι "κάτοικοι" δεν έχουν ξυπνήσει ακόμα... Και που να πάνε... Παραδομένοι στην νάρκη της ασιτίας ή της πρέζας, απολαμβάνουν ατελώς το ζεστό εξαερισμό του Μετρό. Ολονυχτίς πάνω στις σιδερένιες σχάρες για τη ζεστή "θαλπωρή" που η πολιτεία τους προσφέρει  "στέγη" και θέρμανση εντελώς δωρεάν. Είναι οι άστεγοι, οι πρεζάκηδες, οι περιθωριοποιημένες μειονότητες, είναι οι πεινασμένοι, οι καταδικασμένοι σε αργό θάνατο... Ο Χριστός, κατά τα Γραφάς, θα σταυρωθεί και θα αναστηθεί, για να σωθεί, λέει, ο άνθρωπος αλλά, ετούτοι εδώ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

"... πνιγμένου καραβιού σάπιο σανίδι. Όλη η ζωή μου του χαμού.
Μ' από την κόλασή μου, σού φωνάζω: Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σού μοιάζω".


... και η ζωή συνεχίζεται στους ίδιους ρυθμούς


Copyright Φωτογραφιών & Animation Χρήστος Ζουλιάτης

Δευτέρα 11 Απριλίου 2011

Το βουνό Φούτζι στα κόκκινα / Mount Fuji in red (Dreams 1990)




Η μεγάλη προφητεία του Ακίρα Κουροσάβα
Το 1990 ο υπέργηρος Ακίρα Κουροσάβα γύρισε μία από τις αγαπημένες μου ταινίες: ¨Όνειρα" (Yume / Dreams), σπονδυλωτή, κατέγραψε σ' αυτήν οκτώ όνειρα κι εφιάλτες του. Οι κριτικοί της εποχής δεν ενθουσιάστηκαν, οι συμπατριώτες του δεν κατάλαβαν (ή δεν θέλησαν να καταλάβουν...) τι τους έλεγε στην προτελευταία του δημιουργία: υμνούσε την ανθρώπινη απλότητα, την ομορφιά και δύναμη της φύσης, τον πολιτισμό της παράδοσης, την τέχνη, την αθωότητα της παιδικής ματιάς του χθες, αλλά έστελνε και σήματα κινδύνου για την αγριότητα του αύριο. Στη δεύτερη κατηγορία, το όνειρο-εφιάλτης "το βουνό Φούτζι στα κόκκινα". Ξανακοιτώντας το μετά από τόσα χρόνια και με την απειλή ο εφιάλτης του Κουροσάβα να γίνει πραγματικότητα, αναρωτήθηκα για το αν είναι μια μυθοπλασία του μεγάλου δημιουργού ή ενόραση. Όχι, δεν πιστεύω σε αυτά, μα... "οι 6 αντιδραστήρες", "-που χάθηκαν οι άνθρωποι; στον πάτο της θάλασσας", τα οργισμένα λόγια της έντρομης μάνας για όσα ψέμματα τους είπαν τα ζόμπι του πυρηνικού λόμπι και οι κυβερνήσεις μαριονέτες τους...   

της Κάκης Μπαλή από την Αυγή

Πριν από είκοσι χρόνια, ο Ακίρα Κουροσάβα στη σπονδυλωτή ταινία του «Όνειρα» είχε εντάξει ένα επεισόδιο που το έλεγε «Φουτζιγιάμα σε κόκκινο». Ένα πυκνό πλήθος ανθρώπων, παραλυμένο από τον τρόμο, παρακολουθούσε ένα πυκνό κατακόκκινο σύννεφο να ανεβαίνει πίσω από το όρος Φούτζι κι αναρωτιόταν μήπως εξερράγη το ηφαίστειο. Μια νεαρή μητέρα με δυο παιδιά στην αγκαλιά έφερε την ακόμη πιο τρομακτική είδηση. Δεν ήταν το ηφαίστειο, ήταν έκρηξη σε πυρηνικό εργοστάσιο. Το πλήθος τράπηκε πανικόβλητο σε φυγή προς τα βράχια που τέλειωναν στη θάλασσα. Μόνο που ούτε στη θάλασσα υπήρχε διαφυγή. Ούτε καν για τα δελφίνια που κολυμπούσαν μακριά. Η ραδιενέργεια είναι ταχύτερη.


Στα πλάνα του μεγάλου Ιάπωνα σκηνοθέτη, το πλουτώνιο αστραποβολούσε κόκκινο, το καίσιο λιλά. Η ταινία αυτή, στηριγμένη στα όνειρα του Κουροσάβα, δεν είχε αρέσει τότε στους κριτικούς. Θεωρούσαν ότι ήταν πολύ… αφελής, πολύ απλή, πολύ λίγη για όψιμο έργο του σκηνοθέτη.


Είκοσι χρόνια μετά, ο κινηματογραφικός εφιάλτης του Κουροσάβα μοιάζει προφητικός. Το περίεργο είναι ότι η Ιαπωνία, ενώ είναι η μοναδική χώρα που είχε την εμπειρία της Βόμβας, ενώ το πυρηνικό τραύμα έχει σφραγίσει τη μεταπολεμική συλλογική συνείδηση, ουδέποτε αμφισβήτησε την… ασφάλεια των πυρηνικών εργοστασίων. Οι ιαπωνικές κυβερνήσεις, ενώ έδιναν μάχες στον ΟΗΕ για τον πυρηνικό αφοπλισμό, επένδυαν συνεχώς στην πυρηνική ενέργεια, την οποία θεωρούσαν πάντοτε «πράσινη», καθώς δεν εκλύει διοξείδιο του άνθρακα. Και ο ιαπωνικός πληθυσμός είχε μια σχεδόν τυφλή πίστη στην τεχνολογία - μέχρι χθες. Ακόμη και μετά το Τσέρνομπιλ, η συντριπτική πλειοψηφία των Ιαπώνων παρέμεινε πεισμένη ότι τίποτε δεν μπορεί να συμβεί στα δικά του χάι τεκ εργοστάσια. Άλλωστε, η κυβέρνηση διαβεβαίωνε ότι όλα τους ήταν φτιαγμένα για να αντέχουν σεισμούς έως και 8 Ρίχτερ. Το 8,9 δεν προβλεπόταν.


Η αλήθεια είναι -και τώρα βγαίνει στην επιφάνεια- ότι και προηγούμενοι σεισμοί, εξάρια και εφτάρια, προκάλεσαν ζημιές σε ιαπωνικά πυρηνικά εργοστάσια. Αλλά αφενός ήταν περιορισμένες, αφετέρου αποκρύφτηκαν. Ελλείψει και κριτικών μέσων ενημέρωσης, οι Ιάπωνες δεν έμαθαν ποτέ ότι η τεχνολογία τους δεν ήταν τόσο τέλεια όσο πίστευαν. Τώρα το μαθαίνουν με τον δύσκολο τρόπο. Με έναν εφιάλτη σε κόκκινο.


Λίγα λόγια για την ταινία (χωρίς την πηγή, δυστυχώς δεν την είχα κρατήσει): 
Οι αυτοκαταστροφικές τάσεις της ανθρωπότητας, η ύπαρξη, η ζωή και ο θάνατος, αλλά και οι θρησκευτικές παραδόσεις και οι θρύλοι της Ιαπωνίας, όλα έχουν την θέση τους στον κόσμο αυτό. Όλα όμως παρουσιασμένα εντελώς αβίαστα. Από τα τελευταία δηιουργήματα του μεγάλου σκηνοθέτη. Οκτώ όνειρα, οκτώ μικρού μήκους ταινίες, ίσως οκτώ εφιάλτες. Σίγουρα οκτώ σημεία αναφοράς, σκηνές εμπνευσμένες από αληθινά όνειρα, από ανησυχίες κι ερωτήματα μιας μεγάλης ψυχής, με υπέρογκο απόθεμα... 
  • 1) Λιακάδα μέσα στη βροχή (Δείτε το YouTube) Ένα παιδί παραβιάζει τον νόμο των θεών και τις παραδόσεις των μεγάλων. Τώρα πρέπει να πάει στα πνεύματα και να ζητήσει συγχώρεση. Οι αλεπούδες ζουν κάτω από το ουράνιο τόξο....
  • 2) Ο κήπος με τις ροδακινιές (Δείτε το YouTube)- Ένα παιδί κλαίει στον κήπο με τις ροδακινιές που έκοψαν οι δικοί του, γιατί τα πνεύματα που κατοικούσαν εκεί δεν θα ξανάρθουν πια. Τα πνεύματα του χαρίζουν μια αναλαμπή αγάπης.... 
  • 3) Η χιονοθύελλα (Δείτε το YouTube)- Μια χιονοθύελλα τυφλώνει τους ορειβάτες κι εκείνοι γυρίζουν όλη την νύχτα κύκλους χωρίς να βρίσκουν την κατασκήνωσή τους. Το χιόνι γίνεται καυτό και τους σκεπάζει όταν χαράζει... 
  • 4) Η σήραγγα  (Δείτε το YouTube) - Ο λοχίας βρίσκεται αντιμέτωπος με το τάγμα του που αποδεκατίστηκε στη μάχη. Οι στρατιώτες δεν δέχονται ότι είναι νεκροί. Αυτός προσπαθεί να τους πείσει πως πέθαναν στα αλήθεια...
  • 5) Τα μαύρα κοράκια (Δείτε το YouTube) - Ένας ζωγράφος γνωρίζει τον Βαν Γκογκ βουτώντας μέσα στους πίνακές του και αναζητώντας τον στα τοπία του. Τον βρίσκει και μαθαίνει πιο πολλά από ό,τι περίμενε..., 
  • 6) Το βουνό Φούτζι έγινε κόκκινο (Δείτε το YouTube) - Το όρος Φούτζι πυρακτώνεται και λιώνει από την ραδιενέργεια από την καταστροφή ενός πυρηνικού εργοστασίου. Ο κόσμος τρέχει να σωθεί πέφτοντας στη θάλασσα... 
  • 7) Ο δαίμονας που θρηνούσε - Ο δαίμονας που θρηνεί το τέλος του κόσμου συναντιέται και γίνεται συνοδοιπόρος με έναν επιζώντα. Στον κόσμο αυτό τα πιο ευτελή έχουν πάρει πλέον τις μεγαλύτερες διαστάσεις... 
  • 8) Το χωριό των νερόμυλων (Δείτε το YouTube) - Μια κηδεία με παρέλαση. Στο χωριό που το νερό κυλάει πάνω στους μύλους η ζωή αρχίζει και τελειώνει με γιορτή. Ένας γέρος 103 ετών αποχαιρετά την πρώτη του αγάπη, 99 ετών...
Διαβάστε περισσότερα / Read more HERE

"Γνωρίζοντας τον Κουροσάβα" 
Ο Κουροσάβα γεννήθηκε στις 23 Μαρτίου του 1910 και ήταν το νεότερο μέλος μιας πολυπληθούς οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν απόγονος σαμουράι και η μητέρα του καταγόταν από οικογένεια εμπόρων. Θαύμαζε τον πατέρα του για την ηθική που κληροδότησε στα παιδιά του και τη μητέρα του για την εσωτερική της δύναμη. Ο ίδιος, αν και ήταν λίγο ασθενικός, κατάφερε να διακριθεί στην ξιφομαχία. Τα μαθήματα ήταν μια δύσκολη υπόθεση για κάποιον που έχει αργή πνευματική ανάπτυξη. Η σχέση μαθητή – δασκάλου όμως τον συγκινεί πολύ. Οι παραστάσεις της παιδικής του ηλικίας ενσωματώθηκαν σε ταινίες που θα μείνουν αξέχαστες. Η Ιαπωνία, η οικογένεια, οι καταβολές ήταν οι πηγές που τον έκαναν ανεξάντλητο. Το δέος για τον πατέρα, η στενή σχέση με τον αδελφό του, το μπουσίντο (κώδικας τιμής των σαμουράι) ­ εμπνέουν τον Κουροσάβα στα αριστουργήματά του «Οι επτά σαμουράι», «Γιοζίμπο», «Σανγιούρο» ενώ η αυτοπειθαρχία των Ιαπώνων πολεμιστών αποτέλεσε κεντρική ιδέα της φιλμογραφίας του.
Τελειώνοντας το σχολείο, αποφάσισε να καλλιεργήσει τη φυσική κλίση του προς τη ζωγραφική, αλλά μια αποτυχία στις εξετάσεις τον άφησε έξω από τη Σχολή Καλών Τεχνών. Άρχισε να καταβροχθίζει λογοτεχνικά βιβλία, ενώ έγινε τακτικός θαμώνας στις κινηματογραφικές αίθουσες, το μελλοντικό πεδίο δράσης του. Ο αδελφός του ένας πετυχημένος αφηγητής του βωβού κινηματογράφου που αυτοκτόνησε με την έλευση του ομιλούντος κινηματογράφου ­ τον μύησε στη μαγεία του σινεμά. Ο Κουροσάβα, αν και ένιωθε έντονη έλξη για την τέχνη, ποτέ δεν είχε σκεφθεί να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον κινηματογράφο. Δοκί- μασε να βγάλει τα προς το ζην από τη ζωγραφική, αλλά δεν τα κατάφερε.
Τότε διάβασε μια μικρή αγγελία όπου ζητούσαν βοηθούς σκηνοθέτη στο στούντιο PCL. Έγινε δεκτός και άρχισε να δουλεύει στο πλευρό του διάσημου σκηνοθέτη Γιαμαμότο. Το ταλέντο του νεαρού δεν άργησε να φανεί. Ο Γιαμαμότο, ύστερα από αρκετά χρόνια, λέει συγκινημένος σε συνέντευξή του ότι το μόνο που τον δίδαξε ήταν πως να πίνει.
Ο πόλεμος τον προλαβαίνει. Τα πρώτα δείγματα της δουλειάς του λογοκρίνονται. Ο Κουροσάβα υπόσχεται μαζί με κάποιους φίλους του ότι μια μέρα θα δολοφονήσουν τους λογοκριτές. Το 1950 έρχεται η πρώτη μεγάλη επιτυχία, το «Ράσομον», το οποίο ένα χρόνο αργότερα κερδίζει το Χρυσό Λιοντάρι στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας. Οι πύλες της Δύσης ανοίγουν για τον σκηνοθέτη και η χρυσή περίοδος της δημιουργίας του αρχίζει. Οι Δυτικοί δανείζονται στοιχεία του και φτιάχνουν γουέστερν, ο ίδιος μεταφέρει με τον δικό του μοναδικό τρόπο τον Σαίξπηρ στον κινηματογράφο. Το «Μάκβεθ» γίνεται η βάση του «Θρόνος του αίματος», ενώ πολύ αργότερα ο «Βασιλιάς Λιρ» μετουσιώνεται σε «Ραν». «Το κρυμμένο οχυρό» του 1958 εμπνέει τον Λούκας στον «Πόλεμο των Άστρων», μία από τις εμπορικότερες ταινίες όλων των εποχών. Την περίοδο της μεγάλης δημιουργικότητας διαδέχεται μια άλλη, γεμάτη απογοήτευση. Το 1971 κάνει μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας.
Επανεμφανίζεται το 1975 με το «Dersou Ouzala», μια παραγωγή στην οποία συνέδραμαν και οι Ρώσοι, η οποία κέρδισε το Οσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας. Το «Ραν», τα «Όνειρα», η «Ραψωδία τον Αύγουστο» και το «Μανταντάγιο» συμπληρώνουν τη φιλμογραφία ενός από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του αιώνα που περιέγραψε αριστοτεχνικά τα «τερτίπια» της ανθρώπινης φύσης. Ο κορυφαίος σκηνοθέτης έφυγε από τούτο τον κόσμο στις 6 Σεπτεμβρίου του 1998˙ είμαστε απολύτως βέβαιοι πως συνεχίζει να ποιεί εικόνες σε κάποιον άλλον…..
Πηγές: Άρθρο του Δημήτρη Δανίκα στο Βήμα της Κυριακής 13 Σεπτεμβρίου 1998, Ακίρα Κουροσάβα «Κάτι σαν αυτοβιογραφία» εκδόσεις Αιγόκερος Αθήνα 1990, Βικιπαίδεια