The Polytechnic Uprising on 17 November 1973 / Εξέγερση Πολυτεχνείου

The Polytechnic Uprising on 17 November 1973

Every November, our hearts and minds are there, at the Athens Polytechnic, at the heroic uprising of students, young people and the whole of Greece against the Junta, in November 1973. The Polytechnic uprising (Politechneio, Πολυτεχνείο in greek) symbolises not only the heroic struggle but also the unity of all democrats.

The November struggles are the highest expression of the seven-year fight against the dictatorship, and one of the most important moments in the fight for freedom of the Greek people and especially Greek youth.

The ideals of freedom, independence, peace, love of life and mankind, remain alive and will stay current and unalterable, no matter how many years pass from that rising.

The Events of the Polytechnic Uprising

 Despite the harsh repressive measures of the military Junta during the seven-year dictatorship of 1967-1973 in Greece - the imprisonments, displacements, mass trials in emergency courts-martial, torture, mock executions and murders - popular demonstrations against the regime continued throughout the dictatorship, with young people always playing a leading part.

Popular indignation against the Junta began to be forcefully expressed from early 1973, with the sit-ins at the Law School in Athens in February, the demonstration on 4 November on the occasion of the memorial service for George Papandreou, at which there were arrests, and the demonstration by 3,000 students the next day in support of those arrested. Demonstrations also continued at the universities.

students outside polytechnic

The political upheaval which broke out in Athens lasted from 14 to 17 November 1973. The upheaval began with the sit-in at the Polytechnic by students, peaked with the pan-Athenian mobilisation against the regime, and concluded with military intervention.

The Polytechnic Uprising begins with the general meetings of the students’ unions on the morning of Wednesday 14 November, which result in the rejection of government measures concerning the planning of student elections. On the same afternoon, the students, who have gathered at the Polytechnic in the meantime, decide to occupy the building under the control of a Coordinating Committee. By the evening, the slogans have become clearly political.

Read more Greece index

Read HERE

Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου

Ο ξεσηκωμός στο Πολυτεχνείο, το Νοέμβρη του 1973, αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός, ορόσημο της λαϊκής πάλης, σε μια από τις δύσκολες περιόδους της νεότερης ιστορίας του λαϊκού μας κινήματος. Σαν τέτοιο ορόσημο μπορεί να σηματοδοτεί στη συνείδηση του λαού και της νεολαίας την αντίσταση και την ανυποταγή. Ένας λαϊκός ξεσηκωμός, τα όρια του οποίου δε χωρούν στα στενά πλαίσια της τωρινής, μα και κάθε αστικής δημοκρατίας, ενός κράτους που μπορεί να αλλάζει το μανδύα της κοινοβουλευτικής διακυβέρνησης αυτής της άθλιας κοινωνίας, δηλαδή της δικτατορίας των μονοπωλίων αλλά με τον ίδιο πάντα σκοπό: Την εξουσία πάνω στην εργατική τάξη και στο λαό, για τη διαιώνιση της εκμετάλλευσης.

Ο ξεσηκωμός  στο Πολυτεχνείο, είχε ποιοτικά διαφορετικό περιεχόμενο, πολύ παραπάνω από τη διεκδίκηση μιας τυπικής μορφής αστικής ελευθερίας και δημοκρατίας, όσο κι αν αυτές ήταν τότε στραγγαλισμένες. Στη μνήμη μπορεί να ηχεί ακόμη το σύνθημα «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία», που και αυτό επίσης σε κάθε εποχή έχει το δικό του συμβολισμό και το δικό του πολιτικό περιεχόμενο, αλλά ο ξεσηκωμός δεν ήταν μόνο αυτό ή μόνο γι' αυτό. Μαζί με το σύνθημα «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία», προβλήθηκαν και τα συνθήματα - στόχοι «Κάτω η χούντα», «Έξω οι ΗΠΑ και το NATO», «Λαϊκή κυριαρχία».

Επομένως, το μήνυμα ήταν καθαρά πολιτικό, ανατρεπτικό, αντιαμερικανικό, αντιιμπεριαλιστικό, διεκδικητικό από την άποψη της προβολής

συνθημάτων όπως αυτό της λαϊκής κυριαρχίας, που στις δοσμένες συνθήκες, συμβόλιζε μια άλλη, έστω και θολή για τη δεδομένη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, πολύ πέρα από το αστικοκοινοβουλευτικό καθεστώς. Όσο βεβαίως μπορούσε τότε αυτό να γίνεται ξεκάθαρο, συγκεκριμένο και, κυρίως, πολιτικά ορατό από την άποψη της ρεαλιστικότητας και της πραγματοποίησης.

Ο ξεσηκωμός του Πολυτεχνείου δεν ήταν μόνο «φοιτητικός» ξεσηκωμός, όπως επίσης προβάλλουν οι απολογητές του συστήματος. Στο φοιτητικό κίνημα, που ήταν συλλογικά οργανωμένο, δρούσαν συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις και μάλιστα με διαφορετικές και τότε προσεγγίσεις ως προς το σκοπό της αντιδικτατορικής πάλης. Αλλά, υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που επίσης αποτελεί ποιοτικό στοιχείο και από το οποίο βγαίνει πείρα και για το σήμερα. Στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου εκφράστηκε η σύνδεση του φοιτητικού κινήματος με το εργατικό κίνημα. Μπορεί να μην είχε οργανωθεί με συγκεκριμένο σχέδιο από τα πριν η μορφή της κατάληψης, αλλά έγινε σε περίοδο κορύφωσης της πολύχρονης αντιδικτατορικής πάλης του λαού και της νεολαίας και είναι γεγονός ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η ίδια η ζωή, η εξέλιξη των γεγονότων επιδρά στη γέννηση της μιας ή της άλλης μορφής οργάνωσης ενός αγώνα.

Το γεγονός ότι ο αγώνας του Πολυτεχνείου δεν ολοκληρώθηκε σε ό,τι αφορά τους στόχους του, που τραβούσαν πέρα από την αποκατάσταση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, γιατί ο συσχετισμός δύναμης δεν το επέτρεψε, δεν αναιρεί σε τίποτα την προσφορά του και την αξία του. Αντίθετα, τα συμπεράσματα από αυτήν τη λαϊκή εξέγερση είναι πολύ χρήσιμα για τους μελλοντικούς αγώνες.

Κανένας αγώνας, πολύ περισσότερο για ριζικές επαναστατικές αλλαγές, δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς θυσίες, χωρίς ηρωική προσπάθεια μιας μειοψηφίας που είναι η πρωτοπορία, χωρίς αποφασισμένη, οργανωμένη, πειθαρχημένη και αφοσιωμένη πρωτοπορία στην υπόθεση της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης από την καπιταλιστική σκλαβιά.

Περισσότερα ΕΔΩ

Γρηγόρης Λαμπράκης / Grigoris Labrakis

Μαζί με τη μαύρη επέτειο της 21ης Απριλίου, ας θυμηθούμε μια άλλη επέτειο, την 1η Μαραθώνεια πορεία ειρήνης. Στις 21 Απρίλη 1963 πραγματοποιήθηκε η πρώτη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης. Αφετηρία ορίστηκε ο Τύμβος του Μαραθώνα και τερματισμός η Πνύκα. Η πορεία οργανώθηκε από το «Σύνδεσμο Μπέρτραντ Ράσελ» και την Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη, αντιπρόεδρος της οποίας ήταν Γρηγόρης Λαμπράκης, βουλευτής της ΕΔΑ. Είχαν προσκληθεί για να πάρουν μέρος πολλοί ξένοι ειρηνιστές απ' όλο τον κόσμο - κυρίως από τη Βρετανία. Η κυβέρνηση της ΕΡΕ υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, μετά από υπόδειξη των Αμερικανών απαγορεύει την πορεία και ανακοινώνει ότι όποιος επιχειρήσει να προσεγγίσει θα συλλαμβάνεται. Η προειδοποίηση αφορά και τους ξένους προσκεκλημένους. Τίθενται σε επιφυλακή Στρατός, Αστυνομία, Χωροφυλακή, παρακράτος, ακόμη και άνδρες του Λιμενικού (!) αφού έπρεπε να αποκοπεί και η προσέλευση... διά θαλάσσης. Το πρωί της Κυριακής 21 Απρίλη, ώρα 8, ο Λαμπράκης αρχίζει μόνος του την πορεία κρατώντας ανοιχτό στο στήθος του το πανό με το σήμα του φιλειρηνικού κινήματος, φωνάζοντας: Ζήτω η Ειρήνη, ζήτω η Δημοκρατία. Ενας χωροφύλακας, από τους εκατοντάδες, φώναξε: Κάτω η Ειρήνη!

Ο Λαμπράκης θα συνεχίσει πότε μόνος του, πότε μαζί με μερικούς αγωνιστές που κατάφεραν να περάσουν από τα μπλόκα της Χωροφυλακής μέχρι το Πικέρμι, όπου τον συνέλαβαν. Με το αστυνομικό καμιόνι θα τον μεταφέρουν, ύστερα από τρεισήμισι ωρών βόλτες, στη Ν. Ιωνία, όπου θα τον αφήσουν ελεύθερο. Ηδη έχει δεχτεί μια επίθεση στο ξεκίνημα, όταν προσπάθησαν να του πάρουν το πανό. Στη διασταύρωση της Ραφήνας είχε οργανωθεί μπλόκο από χωροφύλακες και παρακρατικούς. Του επιτίθενται, τον χτυπούν, του σκίζουν το σακάκι, προσπαθούν να τον παρασύρουν στο γειτονικό δάσος. Η παρουσία των δημοσιογράφων υποχρεώνει τους παρακρατικούς σε φυγή. Ηδη έχουν συλληφθεί 1.000 - 1.500 φιλειρηνιστές (πολλοί κακοποιήθηκαν και τραυματίστηκαν), ανάμεσά τους και πολλοί ξένοι, τέσσερις από τους οποίους απελάθηκαν! Αργά το βράδυ εκείνης της μέρας ο Λαμπράκης φτάνει στα γραφεία της ΕΕΔΥΕ και από εκεί στέλνει τηλεγράφημα προς τις εφημερίδες, το οποίο άρχιζε ως εξής: «Πόθος δημοκρατικού λαού μας διά πορείαν Ειρήνης "Μαραθών - Αθήναι" επραγματοποιήθει». Στη συνέχεια καταγγέλλει τη σύλληψή του και τη μεταχείρισή τους από τους αστυνομικούς και κατονομάζει τους υπεύθυνους. Το τηλεγράφημα κατέληγε: «Δυστυχώς διεπίστωσα ότι δημοκρατία δεν υπάρχει εις την Ελλάδα, όταν εκλεκτοί του λαού κυριολεκτικώς καταρρακώνονται». Λίγες μέρες μετά, στις 22 Μάη 1963, ο Λαμπράκης δολοφονείται στη Θεσσαλονίκη.

Περισσότερα για τον Γρηγόρη Λαμπράκη ΕΔΩ & ΕΔΩ

Grigoris Labrakis 1912-1963  (Short biography)

Grigoris Labrakis was born in Kerasitsa in Tegea where he graduated High School. Then he studied Medicine in Athens University. Since his youth he had a particular inclination to classical athletics and was nominated as a Balkan Games medalist several times. After his studies he made his doctoral thesis in Athens University and later he became an assistant professor in the Medical School. He was very active and ran a clinic at the same time, where he accepted even the poor free of charge. Having a progressive orientation and left ideology, G. Labrakis took part in the peaceful movement of the time, the movement of peace, (where among others was against the war in Vietnam) and cooperated with EDA. In the 1961 elections he was elected its member of parliament.

He received threats about his life several times, but he went on with his actions without being afraid of them. On 21st April 1963 the movement of peace organized the first peaceful march from Marathona. G. Labrakis was its leader. The police interfered trying to stop the march and arrested a lot of people. M. Theodorakis was one of them. However, Labrakis, being protected by his parliamentary privilege, went on holding a placard with the word “PEACE” written on it. Finally the policemen arrested him.

On 22nd May 1963 during his speech in a gathering of peace lovers in Thessaloniki, a tricycle with the parastate E. Emmanouilidis and S. Gotzamanis on it knocked him down. Labrakis was fatally injured and later, on 27th May, he died. The next day a mass funeral took place in Athens, where 500,000 people accompanied him chanting against the government and the parastate. (“Democracy”, “Labrakis is Alive”). His assassination caused public revulsion and uncovered the action of the parastate under the tolerance of the government and the coverage of the authorities.

The Magistrate Ch. Sargetakis and the public prosecutor P. Delaportas played a significant role in unraveling and uncovering the parastates’ role, resisting in the pressure put on them.

Rapid political developments took place with the Prime Minister K. Karamanlis’ resignation and leaving to Paris being its highlight. The peace march to Marathona has been legislated since then and takes place every year in his honour. Many young people became members in the “Labrakis Youth” which was a youth left organization, initial secretary of which was M. Theodorakis. This organization played a significant role in the left and democratic movement of those days. Grigoris Labrakis has been the symbol of the war against regression, political silence, palace and dependence on the Americans in the minds of a considerable part of the Greek people. He has also been the symbol of Democracy and Social Justice.

His life and death inspired the author Vasilis Vasilikos to write the political novel “Z”. In 1969 the director Kostas Gavras made the book into the homonymous film which had great success and was awarded in the Cannes festival in the same year. Yves Montand played Labrakis, Jean-Louis Trintignant played the magistrate Sargetakis and Irene Papa played Labrakis’ wife.

A peace march is organized in G. Labrakis’ memory, from his home Kerasitsa to Tripoli, every year in May.

 

Z (pronounced Zi) is a 1969 French language political thriller directed by Costa Gavras, with a screenplay by Gavras and Jorge Semprún, based on the 1966 novel of the same name by Vassilis Vassilikos. The film presents a thinly fictionalized account of the events surrounding the assassination of democratic Greek politician Grigoris Lambrakis in 1963. With its satirical view of Greek politics, its dark sense of humor, and its downbeat ending, the film captures the outrage about the military dictatorship that ruled Greece at the time of its making.[2] Z stars Jean-Louis Trintignant as the investigating magistrate (an analogue of Christos Sartzetakis, who 22 years later was appointed President of Greece by democratically-elected parliamentarians). International stars Yves Montand and Irene Papas also appear, but despite their star billing have very little screen time compared to the other principals. Jacques Perrin, who co-produced, plays a key role. The film's title refers to the popular Greek protest slogan "Ζει", meaning "he (Lambrakis) lives". The film had a total of 3,952,913 admissions in France and was the 4th highest grossing film of the year. 

Εδώ Πολυτεχνείο (Μέρος Β') / This is Polytechnio (Part Β')

"Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο. Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων".

"Here is the Polytechnic Univercity. Speaking by radio station of the free struggling students, of the free struggling greek"

"Καλούμε όλο τον ελληνικό λαό να σταθεί στο πλευρό μας. Καλούμε όλες τις προοδευτικές αντιδικτατορικές δυνάμεις της χώρας να κινητοποιηθούν και να είναι στο πλάι μας. Αγωνιζόμαστε για μια λεύτερη Ελλάδα. Ζήτω η Εθνική Ανεξαρτησία. Ζήτω ο Ελληνικός λαός".

"Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών που βρίσκονται στο Πολυτεχνείο καλεί όλους τους δημοσιογράφους των αθηναϊκών εφημερίδων σε πρες κόνφερανς που θα δοθεί μέσα στο Πολυτεχνείο, στις 3:30 το μεσημέρι. Παρακαλούνται η πύλη και τα μεγάφωνα του Πολυτεχνείου να μεταδώσουν την ανακοίνωση".

"Αυτή τη στιγμή δεκάδες χιλιάδες λαού έχουν κατακλύσει σε μεγάλη ακτίνα γύρω από το Πολυτεχνείο, όπου βρισκόμαστε, όλους τους δρόμους, όλες τις πλατείες".

"Η νίκη είναι κοντά. Όλος ο λαός να κατέβει στους δρόμους της Αθήνας. Γενική κινητοποίηση. Πρέπει να νικήσουμε".

"Σε περίπτωση που η αστυνομία χρησιμοποιήσει δακρυγόνα, μη φοβηθείτε. Κραγιόν και Βαζελίνη γύρω από τα μάτια. Και μην τρίβετε τα μάτια".

"Γενική  έκκληση. Γενική έκκληση. Λαέ της Αθήνας. Όσοι μπορούν να αποστείλουν αναπνευστικές συσκευές, με μπουκάλες οξυγόνου".

"Αγαπητοί συνάδελφοι, μη ρίχνετε νερό στο πρόσωπο, γιατί αυτό πειράζει. Σε κάθε πόρτα, σε κάθε είσοδο θα υπάρχει μια επιτροπή που θα σας δίνει λεμόνια που θα βάζετε στη μύτη και θα κάνετε βαθιές εισπνοές".

"Με ψυχραιμία θ' αντιμετωπίσουμε την επίθεση που πραγματοποιεί αυτή τη στιγμή η χούντα. Στο τέλος θα νικήσουμε".

"Όλη η Αθήνα είναι αυτή τη στιγμή πλημμυρισμένη από το πλήθος. Ρίχνουν δακρυγόνα για να μας αντιμετωπίσουν. Δεν θα υποχωρήσουμε. Δεν θα υποχωρήσει ο Αθηναϊκός λαός".

"Κάνουμε έκκληση την ύστατη αυτή στιγμή. Κινδυνεύουν οι ζωές των συνανθρώπων μας. Στείλτε οξυγόνο κι αντιασφυξιογόνες προσωπίδες στο Πολυτεχνείο".

"Η χούντα με δακρυγόνα προσπαθεί να μας πολεμήσει αλλά εμείς ξέρουμε να προφυλαχθούμε. Οι φοιτητές και ο λαός ξέρει καλά ότι με λίγη βαζελίνη, λίγο λάδι ή λίγο κραγιόν γύρω απ' τα μάτια αντιμετωπίζονται τα δακρυγόνα. Αγωνισθείτε ενάντια στη χούντα. Αγωνισθείτε ενάντια στο φασισμό. Ζήτω το ελεύθερο Πολυτεχνείο".

"Τα ιατρεία του Πολυτεχνείου χρειάζονται μερικά φάρμακα για ν' αντιμετωπίσουν τους κινδύνους. Χρειαζόμαστε βάλλιουμ, συλβατόλ, ατομικές σύριγγες, πολλές γάζες και μικρές φιάλες οξυγόνου".

"Γενική έκκληση, προς όλους τους αγωνιζόμενους Έλληνες, προς όλου τους ελεύθερους Έλληνες, προς όλες τις δυνάμεις της Δημοκρατίας, προς όλες τις ελεύθερες αντιδικτατορικές δυνάμεις. Όσοι μπορούν και όσοι δύνανται να προσφέρουν στον αγώνα των φοιτητών θα πρέπει να βρίσκονται όρθιοι στις επάλξεις. Ζητούνται: φιάλες οξυγόνου με αναπνευστικές συσκευές, βάλλιουμ...".

"Μαζευτείτε όλοι έξω από το Πολυτεχνείο. Όλοι έξω. Μη φοβάστε τα δακρυγόνα δεν είναι τίποτα".

"Χρειαζόμαστε οινόπνευμα και κορτιζόνη. Οινόπνευμα και κορτιζόνη".

"Κάνουμε έκκληση προς τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό να στείλει ασθενοφόρα να πάρουν τραυματισμένους".

"Είμαστε απόλυτα προετοιμασμένοι σε μία τυχόν νέα επίθεση, που δεν πιστεύουμε ν' αποτολμήσει η αστυνομία".

"Όσοι γιατροί βρίσκονται στο χώρο του Πολυτεχνείου, όσοι γιατροί μπορούν, να σπεύσουν κοντά μας".

"Η κατάσταση είναι σοβαρή. Πρέπει γρήγορα να σταλούν ενέσεις μορφίνης και αιμοστατικά. Παρακαλούμε όλους τους γιατρούς να σπεύσουν να μας βοηθήσουν".

"...αυτή τη στιγμή πιστεύουμε πως κάθε στρατιώτης, κάθε αξιωματικός που αγαπάει την Ελλάδα δεν θα σηκώσει το χέρι του, δεν θα χύσει αίμα πατριωτικό, αίμα αδελφικό..."

"...αστυνομικοί έχουν μπει στο χώρο του Πολυτεχνείου. Πιστεύουμε ότι οι φαντάροι μας θ' αγκαλιαστούν με τους φοιτητές μας...".

"Ελληνικά στρατευμένα νιάτα. Ο λαός που βρίσκεται μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο σας περιμένει. Δεν σας κρατάει καμιά κακία. Ξέρει ότι δεν φταίτε εσείς για την εντολή που πήρατε. Ξέρει πως οι καρδιές οι δικές σας είναι κοντά στις δικές μας καρδιές".

" Έλληνες φοιτητές που βρίσκεστε μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο, τα τανκς είναι μαζί σας. Οι καρδιές των τανκς χτυπούν στο δικό σας παλμό. Μη φοβάστε τα τανκς, μη φοβάστε τους φαντάρους που βρίσκονται πίσω απ' αυτά, οι καρδιές των φαντάρων μας είναι μαζί μας".

"Όλοι σήμερα, αυτή την αυγή, περιμένουν να δουν το λαό περήφανα να κυβερνάει."

"Δεξιά κι αριστερά επί της Πατησίων κατέρχονται διαδηλωτές στο κέντρο της Αθήνας, κατέρχονται στο κέντρο της Αθήνας που είναι πια το Πολυτεχνείο. Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο, σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων. Αγαπητοί ακροατές που μας ακούτε, θα διακόψουμε για λίγο τη μετάδοση των ειδήσεων. Μόλις μάθουμε νέα, θα σας...Θα επικοινωνήσουμε και πάλι μαζί σας. Μείνετε στους δέκτες σας στο ίδιο μήκος κύματος"……

...και μετά σιγή. 
Εδώ διακόπηκε οριστικά η φωνή του σταθμού του Πολυτεχνείου, των ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων.

Εδώ πολυτεχνείο>Αδέλφια μας στρατιώτες>Χάθηκε η επανάστασή μας (Χρ.Λεοντή)-Μ.Μητσιάς

Οι νεκροί της πλατείας (Χρ.Λεοντή)-Ν.Ξυλούρης

Γεια σου σύντροφε (Σπ. Σαμοϊλη)-Ν.Περγιάλης & Χορωδία

Ο Οδηγητής (Χρ.Λεοντή-Κ.Βάρναλη)-Χρ.Λεοντής

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΚΦΩΝΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΤΑΘΜΟΥ

Δαμανάκη Μαρία (ΕΜΠ), ΑντιΕΦΕΕ, ΠΣΚ και ΚΝΕ. Η πιο γνωστή «φωνή» του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου το 1973. Στέλεχος της ΚΝΕ, βουλευτής του ΚΚΕ, μετέπειτα του ΣΥΝ, αργότερα πρόεδρος του Συνασπισμού. Μετέπειτα προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ, του οποίου υπήρξε βουλευτής και παρ' ολίγον υπουργός Δημόσιας Τάξης ...; Σήμερα είναι ελληνίδα Επίτροπος στην Κομισιόν. 

Παπαχρήστος Δημήτρης (ΑΣΟΕΕ), με έντονη αντιδικτατορική δράση, ήταν ένας από τους τρεις εκφωνητές του ραδιοσταθμού του Πολυτεχνείου και αναπληρωματικό μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής από την ΑΣΟΕΕ. Από το 1974 ανεξάρτητος στον χώρο της άκρας Αριστεράς. Πλησίασε τον Κώστα Λαλιώτη επί υφυπουργείου Νέας Γενιάς, αλλά όχι το ΠΑΣΟΚ. Έμεινε έξω από κόμματα, μια ιδιαίτερη περίπτωση δημόσιας παρουσίας. Αρθρογράφος, συγγραφέας πολλών βιβλίων, σκηνοθέτης και παραγωγός ντοκιμαντέρ, ραδιοφωνικός παραγωγός. Εργάζεται στην Τράπεζα της Ελλάδος και μένει στα Εξάρχεια. 

Παπαδημητράκης Λάμπρος (ΑΣΚΤ), ένας από τους τρεις εκφωνητές του φοιτητικού ραδιοσταθμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, μάλλον λησμονημένος από την Αριστερά. Σκηνοθέτης, έχει γυρίσει ταινίες για την κυπριακή τραγωδία, ευαίσθητος και ενεργός στα εθνικά θέματα.

Ποιοί ήταν στο Πολυτεχνείο και ποιοι το αντάλλαξαν με αξιώματα. Από τη στήλη "ΝΕΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ" και την εφημερίδα "ΠΑΡΟΝ".

Η καταγραφή των αγωνιστών του Πολυτεχνείου και της αντιχουντικής δράσης, αποτελεί ,σαφώς, φόρο τιμής προς όσους προσπάθησαν να ανατρέψουν το καθεστώς της στρατοκρατίας στη χώρα. Η καταγραφή τής μετέπειτα πορείας τους, αλλά και η παράθεση όσων βρέθηκαν μεταπολιτευτικά μαζί τους στα αμφιθέατρα και τις ζυμώσεις, γίνεται για να μπορέσει ο αναγνώστης να μάθει ή να φρεσκάρει τη μνήμη του και να αξιολογήσει τη συνολική πορεία του καθενός, αναλογιζόμενος τις θέσεις, τις απόψεις και τη δράση του, τα τελευταία 25-35 χρόνια.

Διαβάστε ΕΔΩ όλη την έρευνα από  το ιστολόγιο: "Βούλομαι, εκφράζομαι κι έτσι υπάρχω"

Αφιέρωμα της ΕΡΤ για το Πολυτεχνείο

Μέρος: ΠΡΩΤΟ

Μέρος: ΔΕΥΤΕΡΟ

Μέρος: ΤΡΙΤΟ