Κείμενο υποδοχής

If I had to choose between music, dance or photography, I would choose all three, for I am enchanted with music, thrilled by dance and redeemed by photography!
Αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στη μουσική, το χορό και τη φωτογραφία, θα επέλεγα και τις τρεις τέχνες. Η μουσική με μαγεύει, ο χορός με ενθουσιάζει και η φωτογραφία με λυτρώνει!...

Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

Η φωτογραφία της εβδομάδας/Photo of the Week



Αυτός είναι ο Αντώνης Β. Προσωπικός φίλος. Μεταξύ κουβέντας, τσαγιού και εσπρέσο λούγκο, είχα την ευκαιρία να τον απαθανατίσω και να βγει αυτή η τόσο χαρακτηριστική φωτογραφία! Και λέω χαρακτηριστική γιατί, όλος ο εσωτερικός του κόσμος έχει εξωτερικευθεί με απόλυτη ακρίβεια: Πραότητα, καλοσύνη, ευγένεια, ειλικρίνεια, ευθύτητα, ανιδιοτέλεια ... Το τελευταίο τραγούδι τού το αφιερώνω γιατί, όπως υπονοεί κάθε φορά, για όλα φταίνε οι ... ταραντούλες! Και αν σε τσιμπήσουν, ανάλογα με το δηλητήριο που θα περάσει στις φλέβες σου, πρέπει να τρέχεις και να χορεύεις συνέχεια ταραντέλα για να φύγει το δηλητήριο. Λόγια σοφά! Αχ Αντώνη, μπορεί και να έχεις δίκιο...
 
Λίγα λόγια για την ταραντούλα και ταραντέλα
Ο παραδοσιακός χορός της κάτω Ιταλίας, η ταραντέλα, συνδέεται μα την αρχαία ελληνική αποικία του Τάραντα που βρίσκεται πολύ κοντά στο Πρίντεζι και στο Λέτσε και στον πυρήνα των ελληνόφωνων χωριών του Σαλέντο.

Συνδέεται λοιπόν μ' ένα φαινόμενο που ονομαζόταν ταραντισμός. Ο ταραντισμός ήταν μια μορφή κρίσης μανίας που θεωρούσαν ότι οφειλόταν στο τσίμπημα μιας αράχνης γι' αυτό και ονομάζεται και ταραντέλα πίτσικα από το πιτσικάρε -τσιμπάω. Η Λικόσα ταραντούλα θεωρούσαν ότι τσιμπούσε κάποιον χωρικό μέσα στα χωράφια. Και για να θεραπευτεί κάποιος που τον είχε τσιμπήσει γινόταν ένας μουσικός εξορκισμός.

Ειδικοί οργανοπαίχτες πήγαιναν στο σπίτι του άρρωστου και άρχιζαν να παίζουν 12 διαφορετικά μοτίβα. Στην αντίστοιχη μελωδία που θεωρούσαν ότι αντιστοιχεί στο μέγεθος και στο χρώμα της αράχνης που τον τσίμπησε ο άρρωστος άρχιζε να χτυπιέται και ξεκινούσε έναν ξέφρενο μιμητικό χορό που μιμούνταν τις κινήσεις της αράχνης. Αυτό μπορούσε να κρατήσει και 3 ολόκληρες μέρες χωρίς διακοπή . Αυτός έπεφτε στο πάτωμα κουρασμένος και εξουθενωμένος αλλά θεραπευμένος.

Το φαινόμενο του ταραντισμού παρουσίασε πολύ μεγάλη έξαρση στο χορό της κάτω Ιταλίας και κυρίως με επίκεντρο τα ελληνόφωνα χώρια. Αρκετές κινήσεις θυμίζουν εικόνες από αρχαία αγγεία σε χορό και οι γυναίκες κυρίως είναι αυτές που παίρνουν το ταμπορέλλο το ντέφι, το οποίο στην αρχαία Ελλάδα το έπαιζαν οι βακχίδες οι ακόλουθες του Διόνυσου.

Στα ελληνόφωνα χώρια συμπτώματα του ταραντισμού αναφέρονται μέχρι και την δεκαετία του 60 και οι κοινωνικές συνθήκες στα επόμενα χρόνια έπαψαν να ευνοούν τέτοιου είδους δρώμενα . Στις 29 Ιουνίου κάθε χρόνο στη γιορτή του αγίου Παύλου, θα ακούσουμε στο τραγούδι να αναφέρεται «ο άγιος Παύλος...».Συγκεντρώνονται οι γεροντότεροι Ταραντάτοι όλοι αυτοί που χόρεψαν παλαιά και είχαν αυτή τη μορφή κρίσης και κάνουν ένα λαϊκό προσκύνημα στην περιοχή της ελληνόφωνης περιοχής.

Οι χορευτές και χορεύτριες παίζουν παρά πολύ με τα χρώματα κάθε πανί διαφορετικού χρώματος που κρατάνε αναφέρεται σε αράχνη διαφορετικού χρώματος. Όλα αυτά δεν είναι απλοί χοροί αλλά μια τελετουργία που μας πηγαίνει πίσω στην αρχαία Ελλάδα και έχει διατηρηθεί με θαυμαστό τρόπο σε αυτόν τον απομονωμένο πυρήνα των χωριών γύρω από τον Τάραντα...

Όμως τι υποδηλώνει το τσίμπημα της αράχνης; Η χερσόνησος του Σαλέντο είναι η γη του επαναλαμβανόμενου τσιμπήματος σύμφωνα με τον ιταλό εθνογράφο Ernesto de Martino. O χαρακτηρισμός παραπέμπει στο ξαναδάγκωμα στην επιστροφή του κακού παρελθόντος. Δεν είναι τυχαίο που συμβαίνει στη Νότια Ιταλία μια γη με τόσα προβλήματα αδύναμη να προσφέρει ασφάλεια και προστασία στον πληθυσμό της.

Την ιστορία αυτή την πήρα από το blog ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ








Και ποιός φταίει για όλα Αντώνη?

5 σχόλια:

  1. Ωραίο θέμα, εξαίρετη φωτογραφία Χρήστο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι μαθαίνει ο άνθρωπος στη ζωή του, φίλε Ρήγα... Αρκεί, να μη βιώνει τέτοια τσιμπήματα. Άντε μετά να μάθεις ταραντέλα. Όταν μάθεις, ίσως, είναι πια αργά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φοβερή φωτογραφία, Χρήστο. Και ενδιαφέρουσα η φυσιογνωμία του φίλου σου. Οι λεπτομέρειες έχουν αποδοθεί πολύ επιτυχημένα, όπως π.χ. οι ακρίτσες απ' τα μαλλιά και τα γένια. Μπράβο!

    Βάζε όμως λίγο πιο μικρού μεγέθους γραμματοσειρά, να είναι πιο διακριτικό το λογότυπό σου. Εκτός κι αν υπάρχει λόγος που το βάζεις έτσι έντονο, οπότε εσύ ξέρεις καλύτερα.

    Καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευχαριστώ Νερένια, νεραϊδα, γάργαρο νερό κλπ. για τον καλό σου λόγο. Δυστυχώς, το λογότυπο μπαίνει για λόγους πιθανής λαθροχειρίας. Έχεις, όμως, δίκιο πως είναι αρκετά χτυπητό το λογότυπο. Θα το αλλάξω και θα βάλω ένα παρόμοιο με τη φωτογραφία του Καμπανέλλη. Καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ωραίο πορτρέτο, "βιβλική" μορφή ο φίλος σου.

    Την σχέση ταραντέλας-ταραντούλας δεν την ήξερα.
    Τι μαθαίνει κανείς στο "GM-GL"... Πανεπιστήμιο!
    :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή